Warszawa 44’ PamiętamMY

1 sierpnia cały dzień poświęciłem na pobyt w stolicy, aby wziąć udział we wszystkich wyjątkowych uroczystościach upamiętniających bohaterski zryw Powstańców Warszawskich. Piękny dzień zadumy nad pokoleniem, które nie bało się powstać z kolan i zapłacić najwyższą cenę za wolność ukochanej Ojczyzny. Ich męstwo, odwaga i poświęcenie do dzisiaj nie jest zrozumiała dla wielu tych, dla których przywołane wartości nic nie znaczą. I dlatego też nic nie rozumieją z tego co się wydarzyło w ubiegłą środę w Warszawie.

W różnych publikatorach wciąż nie milkną głosy oburzenia w związku z reakcją zgromadzonych na uroczystościach powstańczych na udział w nich przedstawicieli rządzących. Cytowane są rzekome wypowiedzi kombatantów, którzy ubolewają nad atmosferą na Powązkach i Powstańczym Kopcu. Traf chciał, że wszędzie tam byłem i widziałem chyba innych weteranów Powstania. Ci, przy których miałem zaszczyt przeżywać uroczystości, wydawali podzielać nastroje wyrażone wobec tych partii, których czołowi przedstawiciele jeszcze rok wcześniej z lubością w mediach krytykowali ten narodowy zryw Polak. O tym już zapomnieli? A jak odnoszą się do pielęgnujących w sercach wartości patriotyczne. Ileż z usłużnych mediów systematycznie od wielu lat czyni z nich przedmiot drwin, wyśmiewczych porównań, zniewag, po prostu zwyczajnego chamstwa. Tego też nie pamiętają? Teraz gdy ludzie wypowiedzieli dosadnie swoje na ich temat zdanie, nie kryją oburzenia. Kto tu jest hipokrytą?

Patriotyzm dnia dzisiejszego

W ostatnich tygodniach na rynku wydawniczym, nakładem gdańskiego wydawnictwa „Finna”, pojawiła się nowa pozycja prof. Wojciecha Polaka z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu zatytułowana „Patriotyzm dnia dzisiejszego”. Otwiera ona nową serię wydawniczą, która ukazywać się będzie w ramach Biblioteki Klubu „Szewska Pasja” z Torunia, który od kilku już lat gromadzi lokalne, konserwatywne i patriotyczne środowiska wokół dyskusji nad aktualnymi wyzwaniami, goszcząc w swoich progach elitę polskiej prawicy. Autor, znany czytelnikom z ważnych książek poświęconych historii nowożytnej i współczesnej (zwłaszcza dziejom opozycji politycznej po 1976 r.), tym razem zaproponował publikację, która w popularny sposób pochyla się nad jednym z najważniejszych zagadnień wywołujących dziś spór między zasadniczymi podmiotami polskiej sceny politycznej. Patriotyzm bowiem, z jednej strony jest rzeczywistością systematycznie skazywaną na margines głównego nurtu przekazów medialnych, programów wychowawczych, wyśmiewaną przez tzw. „nowoczesną” elitę, nazywaną przewrotnie szowinizmem i nacjonalizmem, z drugiej jednak wartość ta rośnie w siłę, zdobywając coraz więcej zwolenników i gorących propagatorów, począwszy od różnych środowisk młodzieżowych, po najstarsze pokolenia z wytrwałością pielęgnujące miłość do Ojczyzny w swoich sercach i codziennych wyborach.

Pielgrzymi szlak kibicowski

Po dziewięciu dniach spędzonych na pątniczym szlaku ponad tysiąc pielgrzymów wędrujących z Suwałk do Ostrej Bramy wkroczyło 24 lipca do Wilna. Ostatnie dni to przede wszystkim wzruszające spotkania z naszymi rodakami na Wileńszczyźnie. W Koniuchach w rejonie solecznickim pielgrzymi zorganizowali Apel Pamięci ku czci Polaków pomordowanych w tej wiosce w styczniu 1944 r. Pojawiły się na nim także race i kibicowskie sztandary z hasłem „Bóg, Honor, Ojczyzna” oraz okrzyki znane z patriotycznych manifestacji w Polsce – „Cześć i chwała bohaterom!”. Podczas pielgrzymki rozprowadzono także 100 szalików w barwach narodowych z napisem „Wilno – Lwów” i herbami tych kresowych miast, które przygotowali kibice Legii Warszawa. Ofiary z nich uzyskane w całości przeznaczone zostały na stypendia dla dwóch studentek z Solecznik i Nowej Wilejki. To skromny prezent dla naszej młodzieży, na który złożyli się pielgrzymi. W przedostatnim dniu na trasie odbył się także etap „kibicowski”, podczas którego fani różnych drużyn dzielili się świadectwem swojego zaangażowania na rzecz krzewienia idei patriotyzmu. Zakończył się gromkim odśpiewaniem przyśpiewki „Polska, Polska kibolska”. Wszyscy zostali także zaproszeni do stolicy na 1 sierpnia, gdzie kibice organizują niezależne obchody upamiętniające kolejna rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego. Wkraczając do Ostrej Bramy pątnicy z grupy żółtej trzymali zaś transparent gdańskiej Lechii w barwach narodowych i wspomnianym powyżej hasłem, wyszywanym przez wieki na polskich sztandarach. Wnosili go solidarnie, pomimo tego, że pochodzili z różnych miast i niekoniecznie na co dzień kibicują tej właśnie drużynie. Ale „Lechia” to znaczy Polska, i w tym szczególnym dla wszystkich miejscu i momencie symbolizowała właśnie naszą ukochaną ojczyznę. Ponadto byli działacze Federacji Młodzieży Walczącej z Gdańska, Gdyni, Krakowa i Kielc wnieśli przed tron Matki Miłosierdzia historyczny transparent pamiętający czasy strajków z maja i sierpnia 1988 r. – „Maryja nadzieją Niepodległości. FMW reg. Pomorze Wschodnie”. Elementów patriotycznych oraz zaznaczających obecność na pielgrzymce kibiców na naszej trasie więc nie zabrakło.

Pozdrowienia z pielgrzymkowego szlaku

Tym razem mój cotygodniowy felieton piszę na pielgrzymce. Informowałem o jej wyjątkowości już w poprzednich tekstach. Tym razem zatem ograniczę się do kilku kronikarskich zapisków z pierwszych dni wędrowania. Na szlak wyruszyliśmy 15 lipca z Suwałk. Cała pielgrzymka do Ostrej Bramy liczy ponad tysiąc uczestników z rożnych części kraju oraz z zagranicy m.in.: ze Słowacji, Niemiec, Litwy, Anglii, Austrii. Na pierwszy nocleg dotarliśmy do Krasnopola, gdzie witała nas grupa z transparentem „Klub Gazety Polskiej Suwałki”, nagradzana przez pątników brawami. Drugiego dnia dotarliśmy przez Sejny do parafii Berżniki usytuowanej na samej granicy polsko –litewskiej, którą przekroczyliśmy następnego dnia. Na pierwszym noclegu w Leipalingis pielgrzymi ofiarowali wiernym tej parafii figurkę Maryi Wspomożycielki Wiernych. 18 lipca poświęcił ją na porannej mszy świętej biskup litewski z Mariampola. Urzekł wszystkich dobrocią i tym, że odprawił mszę św. i powiedział homilię w języku polskim. Przez kolejne dni nasza wędrówka to spotkania z Litwinami, jakże inne od tych, o których wciąż słyszymy i na które z niepokojem patrzymy myśląc o naszych rodakach, zamieszkujących za wschodnią granicą. Może właśnie takie ludzkie relacje, oddolne, pełne życzliwości, prędzej dokonają przełomu we wzajemnych relacjach, niż hucznie odprawiane przed kamerami ceremonie polityków, które od dłuższego już czasu nic nie wnoszą.

Polacy, kibice, Anglicy, Filipińczycy pielgrzymują do Ostrej Bramy.

(za Fronda.pl)

1000 pielgrzymów idzie w 22 Pieszej Międzynarodowej Pielgrzymce z Suwałk do Wilna. - Na Wileńszczyźnie wielka jest wiara i patriotyzm mieszkających tam Polaków. My możemy uczyć się od nich i cieszę się, że na pielgrzymce idzie bardzo dużo młodzieży, która te wartości kultywuje – mówi portalowi Fronda.pl Jarosław Wąsowicz, salezjanin, uczestnik pielgrzymki.

Trwa 22. Piesza Międzynarodowa Pielgrzymka z Suwałk do Ostrej Bramy. Pielgrzymują wierni z całej Polski, ale idą również osoby z Anglii, Niemiec, Austrii, Czech, Słowacji czy Filipin. Hasło pielgrzymki brzmi „Kościół Naszym Domem” i wokół tej tematyki są prowadzone konferencje. Idzie w pielgrzymce również duża grupa kibiców z różnych klubów, która rozprowadza na pielgrzymce szaliki biało-czerwone z napisem Wilno – Lwów, które są cegiełkami na stypendia dla polskich studentów mieszkających na tych kresowych ziemiach. Idzie pieszo tysiąc osób. Są trzy grupy salezjanów, dwie pallotyńskie, jedna franciszkańska i jedna diecezjalna.

Pamiętajmy o Kresach

W tych dniach w wielu miejscach Polski środowiska kresowe oddają hołd dziesiątkom tysięcy naszych rodaków na terenach dawnego województwa wołyńskiego, pomordowanych przez nacjonalistyczną UPA, przy częstym wsparciu miejscowej ludności ukraińskiej. Niezmordowanym kustoszem pamięci o tych męczennikach jest ks. Tadeusz Isakowicz – Zaleski, którego mieliśmy zaszczyt gościć dwa lata temu na Ogólnopolskiej Pielgrzymce Kibiców na Jasną Górę. Ten niezłomny kapłan z wielką odwagą wbrew politycznej poprawności upomina się o nazwanie po imieniu – ludobójstwem, tej strasznej zbrodni dokonanej na obywatelach II Rzeczypospolitej. Pamięć o nich musi trwać.

Wychowywać w popkulturze

Kultura masowa, zwana często wymiennie także kulturą popularną lub popkulturą, jest jednym ze zjawisk charakteryzujących współczesną cywilizację. Jej wyznacznikiem, są treści, które cechuje wysoki stopień standaryzacji i to, że adresowane są one do masowego odbiorcy. Niezwykły rozwój popkultury związany był od początku z dokonującą się rewolucją przemysłową i związanymi z nią procesami. W dzisiejszych czasach, kiedy rozwój techniczny nabiera, jak się wydaje, coraz większego rozpędu, powstały warunki, niemal idealne dla promocji właśnie tego rodzaju kultury i jej realnego wpływu na procesy socjalizacyjne. Pomimo tego, iż wciąż spotyka się ona z krytyką, przyznać należy, że odniosła niespotykany sukces i ma realny wpływ na to jak czują, myślą, dokonują wyborów miliony ludzi. Wpływa na ich stan ducha i wiedzę. Chociażby dlatego także dla chrześcijan XXI w. stanowić powinna wyzwanie wychowawcze.

Kibice na pielgrzymce do Ostrej Bramy.

Za sprawą trenera włoskiej reprezentacji Cesare Prandelli przy okazji turnieju Euro 2012 pojawił się także temat pielgrzymowania. W naszym kraju, gdzie zwłaszcza podczas wakacji ze wszystkich stron pątnicy zmierzają na Jasną Górę nie wywołał on takiej sensacji, jak zapewne w krajach Europy zachodniej. W Polsce od kilku już lat swoje pielgrzymki mają także sportowcy i oczywiście kibice. Fani piłkarscy kibicują corocznie do Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie Łagiewnikach w okolicach rocznicy śmierci bł. Jana Pawła II, w styczniu odbywa się Ogólnopolska Patriotyczna Pielgrzymka Kibiców na Jasną Górę. Swego czasu w pierwszą sobotę lipca kibice Ruchu Chorzów pielgrzymowali pieszo do sanktuarium w Piekarach Śląskich.

Największy sukces Polaków to przełamanie istniejących o nas stereotypów na Zachodzie.

(źródło: fronda.pl)

Zaprzeczyliśmy katastroficznym reportażom, że jesteśmy rasistami czy antysemitami. Jesteśmy gościnni i serdeczni, mamy też kościoły i sanktuaria, co docenił przecież Prandelli – mówi portalowi Fronda.pl ks. Jarosław Wąsowicz SDB, duszpasterz kibiców. 

Euro się skończyło, zobaczyliśmy piłkę na światowym poziomie. Co zrobić aby nasi piłkarze też tak grali jak Włosi czy Hiszpanie? 

Ważne abyśmy po Euro 2012 starali się uporządkować sprawy polskiej piłki. Trzeba ją wyzwolić spod jarzma PZPN. Moim zdaniem mamy niezłą drużyną i piłkarzy z dużym potencjałem. Coś musi jednak nie grać, skoro w swoich zespołach należą do czołowych zawodników, a w reprezentacji... to nie do końca działa. Nie jestem trenerem więc trudno mi się wypowiadać w czym leży problem. Odpadliśmy, bo zostały popełnione błędy.

Serce w kolorach nieba

Włosi maja dobrego trenera stratega, ale zarazem i trenera pielgrzyma. Zadbał nie tylko o świetne przygotowanie swoich piłkarzy do turnieju, ale także wytrwale się za nich modlił. W czasie pobytu kadry „azzuri” w Krakowie Cesare Prandelli, zamiast spać sobie smacznie w hotelu, odbył dwie piesze pielgrzymki do klasztoru kamedułów na Bielanach i Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, zrywając się za każdym razem z łóżka wcześnie z rana. Nie przejmował się przepisami UEFA, zabraniającymi eksponowania swojej wiary. Był po prostu sobą – człowiekiem wiary, który wie, że nawet najlepsze przygotowanie, technika, ludzkie wysiłki mogą zawieść. Potrzeba pokory na drodze do zwycięstwa, a tej uczy się człowiek nie w świetle kamer, ale w ciszy i skupieniu, analizując swoje błędy, szukając sposobu na przezwyciężenie własnych słabości. Prandelli podczas Euro 2012 kroczył pielgrzymią drogą pokory, Panu Bogu zawierzył sukces swojej drużyny i się nie zawiódł. Dodać należy, że włoski selekcjoner kroczył do krakowskich sanktuariów z wiceprezesem włoskiej federacji futbolowej Demetriem Albertinim (którego brat jest księdzem), resztą sztabu i ochroniarzami. Trudno mi jest wyobrazić sobie działaczy PZPN-u na pielgrzymim szlaku, a niewątpliwie przydała by im się taka lekcja pokory. W każdym razie „nasi” póki co ogłaszali wszem i wobec, że EURO jest od zabawy. No to się pobawili.