"Tylko orły szybują nad granią..."

2 lata w blogosferze strony "Tylko orły szybują nad granią..."

2012-01-31T22:59:00.000+01:00

Dokładnie przed dwoma laty, 31 stycznia 2010 r., w dniu w którym Kościół wspomina św. Jana Bosko, rozpoczęliśmy wpisem "Tylko orły szybują nad granią..." - Inauguracja naszą przygodę z blogosferą. Od tego czasu każdy z nas, z mniejszą lub większą regularnością, wypełnia przedstawioną wtedy publicznie deklarację świadomego i twórczego zaangażowania się w życie społeczne. Na naszej stronie poruszamy tematykę związaną z aktualnymi wydarzeniami w kraju i na świecie, umieszczamy autorskie teksty publikowane na łamach różnych periodyków, informujemy o ważnych z naszego punktu widzenia wydarzeniach, a także włączamy się w modlitwę Kościoła podejmując wspólne intencje. Staramy się jak najlepiej wypełniać zobowiązanie przyjęte w pierwszym tekście na naszym blogu, aby "stanąć w jednym szeregu z Piotrem naszych czasów papieżem Benedyktem XVI i wyruszyć na Krucjatę XXI w. do krajów Unii Europejskiej głosząc świadectwem przywiązania do nauki Kościoła katechezę miłości Boga do człowieka."

Z okazji drugiej rocznicy powstania naszego bloga chcielibyśmy podziękować wszystkim przyjaciołom, czytelnikom, kibicom i obserwatorom tej strony, przede wszystkim za obecność, która nadaje sens i określa cel tego działania. Dziękujemy za liczne wyraz wsparcia i poparcia dla naszych działań. Za podejmowanie dyskusji i krytyczne spojrzenie na prezentowane myśli. Dziękujemy za modlitwy i za owoce tych modlitw, których niejednokrotnie doświadczaliśmy jako autorzy niezależnej strony internetowej. Pragniemy, aby podjęte przez nas zadanie trwało i nieustannie się rozwijało - bo, jak napisaliśmy we wprowadzeniu do naszego bloga, "następne pokolenie już rośnie...".

Jarek, Piotr, Paweł i Dominik

31 stycznia A.D. 2012

Św. Janie Bosko, patronie naszych działań - módl się za nami!

Dwa lata istnienia bloga "Tylko orły szybują nad granią..." to według naszego licznika ponad 55000 internautów, którzy odwiedzili naszą stronę, a wśród nich ponad 23000 tak zwanych "powracających odwiedzających". W sumie odnotowaliśmy prawie 87000 wejść. Najczęściej z naszą stroną łączono się z Polski (84% wejść) oraz z Niemiec, Irlandii, Wielkiej Brytanii oraz Stanów Zjednoczonych (w sumie 7% wejść). Wśród miast w Polsce nasz licznik odnotował najwięcej wejść z Warszawy (21%), Gdańska (15%) oraz Wrocławia (5%).

HISTORIA – zwiastunka przyszłości.

2012-01-30T23:03:00.000+01:00

Jedną z najbardziej znanych łacińskich sentencji, jest powiedzenie: Historia magistra vita est. Jest to jednak w rzeczywistości tylko część wypowiedzi Cycerona, słynnego mówcy rzymskiego, popularyzatora greckiej filozofii i polityka zarazem. W jednym ciągu wymienia on także inne przymioty historii, która jest według niego również „świadkiem czasu, światłem prawdy, życiem pamięci i zwiastunką przyszłości”. Dopiero taka definicja dziejów zapisywanych codziennie przez pojedynczego człowieka i całą ludzkość wydaje się pełna. Ze względu na przesłanie, które w sobie niesie, może stać się wyzwaniem przydatnym w procesie wychowawczym.

Historia w misji księdza Bosko

Ze znaczenia historii w całokształcie procesu wychowawczego zdawał sobie znakomicie sprawę ksiądz Bosko. Podczas swojej pracy pedagogicznej w oratorium bardzo często odwoływał się do ważnych wydarzeń z dziejów Kościoła, interpretował je w odniesieniu do współczesnych mu wydarzeń, wskazywał na mądrość czerpaną z doświadczenia wypływającego z tradycji odziedziczonej po poprzednikach. Był także wielkim popularyzatorem historii wśród mas ludowych. Wśród wielu opublikowanych przez niego dzieł przeznaczonych dla ludzi prostych oraz młodzieży znajdziemy krótkie streszczenia historii Kościoła, historii biblijnej czy dziejów Włoch. Był autorem biografii swoich wychowanków, których Pan Bóg powołał do siebie w wieku młodzieńczym – Dominika Savio i Michała Magone. Zadbał, aby spisane zostały koleje rozwoju oratorium założonego przez niego w turyńskiej dzielnicy Valdocco, które stało się kolebką Zgromadzenia Salezjańskiego. Wreszcie za swojego życia polecił, aby domy salezjańskie rzetelnie gromadziły dokumentację i sporządzały kroniki dzieł wychowawczych prowadzonych dla ludzi młodych, by można było w przyszłości się do nich odwołać. Posiadał zatem zmysł historyczny, a zarazem perspektywiczny.

Przekonujemy się o tym zwłaszcza dziś, kiedy przygotowując się z całą Rodziną Salezjańską do dwusetnej rocznicy urodzin naszego świętego założyciela, zgodnie z zamysłem obecnego przełożonego generalnego ks. Pascuala Cháveza, mamy na nowo zanurzyć się w historię księdza Bosko i dziedzictwo przez niego pozostawione. Odczytać je w kontekście historycznym, ale w odniesieniu do współczesnych wyzwań, które stają przed salezjanami XXI w. Okazuje się bowiem, że problemy, z którymi zmagał się ksiądz Bosko u początków swojego dzieła wychowawczego są zbliżone do tych, przed którymi stajemy także dzisiaj. W dziejach zbawienia człowieka, dla których fundamentalnym jest program zaproponowany mu przez Jezusa Chrystusa, pojawia się wciąż ten sam przeciwnik, który próbuje go zdewaluować, ośmieszyć, zmarginalizować, a tym samym zwieść ludzkość ze szlaku wytyczonego przez świętą Ewangelię. Współcześni chrześcijanie stawić muszą czoła kolejnym mutacjom pomysłów, którymi od zarania historii cywilizacji omamić ich chcą osobiści wrogowie Pana Boga. Dlatego ważne jest, by w tych zmaganiach korzystać z dziedzictwa przeszłości, ze świadectwa tych, którym przed nami udało się pokonać odwiecznych wrogów Kościoła.

Historia jest w tym przypadku dla nas nie tylko nauczycielką życia, ale także –jak mawiał Cyceron – „zwiastunką przyszłości”. Ksiądz Bosko w swojej katechezie skierowanej do młodzieży, odwołując się do kart historii Kościoła czy też osobistych doświadczeń, zawsze widział w nich zapowiedź świetlanej przyszłości ludu Bożego, ostatecznego zwycięstwa prawdy płynącej z Chrystusowego krzyża. Taka właśnie postawa jest dla nas dzisiaj wyzwaniem.

Historia programem wychowawczym

Kiedy z całą Rodziną Salezjańską staramy się w misji pedagogicznej i ewangelizacyjnej, którą realizujemy we współczesnym świecie, odwołać się do doświadczenia i życia księdza Bosko, w naturalny sposób odkrywamy na nowo przestrzeń wychowawczą jaką stwarza nam edukacja historyczna w ogóle. W konkretnych kontekstach, w których przychodzi nam dzisiaj na różnych kontynentach realizować pracę wychowawczą wśród młodzieży. Okazuje się ona niezwykle cenna, zwłaszcza w naszych polskich doświadczeniach. Jeśli dziś zastanawiamy się, jak zmieniać rzeczywistość wokół nas – w której spora część naszego społeczeństwa została przez decydentów wykluczona z głównej przestrzeni medialnej, decyzyjnej, sukcesywnie próbuje się także wykreślić jej doświadczenia i dziedzictwo, z którego wyrasta, z kart dziejów pisanych przez dyżurnych historyków, zakłamujących przeszłość w imię doraźnych celów politycznych – to właśnie zdrowa edukacja historyczna, promująca prawdziwą wiedzę o losach naszej Ojczyzny na przestrzeni wieków, może się okazać kluczem do mentalnościowych przemian społeczeństwa, które z czasem okaże się zdolne do obrony swojej tożsamości, dobrego imienia czy wreszcie suwerenności na arenie międzynarodowej. Tak zachowa się każdy, kto będzie świadomy swoich korzeni, z których wyrasta, wartości kształtujących poczucie narodowej więzi, zwłaszcza w chwilach sytuacji skrajnie niesprzyjających. Człowiek, który na kartach naszych dziejów odnajdzie autorytety, pokazujące świadectwem swojego życia, jak winna wyglądać postawa umiłowania ojczyzny. Dodajmy autorytety, których w przestrzeni publicznej dzisiaj wyraźnie brakuje.

Dlatego dużym przedsięwzięciem staje się dla współczesnych wychowawców edukacja historyczna młodego pokolenia. Chociażby z tego powodu, że musi być w znacznej mierze prowadzona siłą ich osobistego przekonania do konieczności jej aplikowania w procesie wychowawczym, pomimo skrajnie niesprzyjających warunków zewnętrznych. Od kilku bowiem lat historia, zwłaszcza ta nieodległa, jest systematycznie rugowana z programów szkolnych, upolityczniana i zakłamywana w przekazach medialnych. Obserwować można zjawisko kreowania na narodowych bohaterów ludzi, którzy w ogólnym rozrachunku ich życia, nic z godną szacunku postawą nie mają wspólnego. Swoistym kuriozum w państwie demokratycznym wydaje się także fakt blokowania w publicznych mediach tylu wartościowych filmów o tematyce historycznej, które za czasów totalitarnego państwa komunistycznego nazywano popularnie „półkownikami”, czy też likwidacja w telewizji programów nawiązujących w swej tematyce do drażliwych tematów z najnowszej historii Polski.

Promocja historii wyzwaniem pedagogicznym

Te zewnętrzne przeciwności nie powinny nas jednak zrażać. Na przekór wszystkiemu powinniśmy wyjść na przeciw młodym ludziom, którzy poprzez blokadę w oświacie i mediach nie mają dostępu do rzetelnej wiedzy historycznej. Trzeba zadbać o promocję wszelkich – pojawiających się w przestrzeni niezależnej aktywności – inicjatyw, propagujących prawdziwą wiedzę historyczną. Kultywować w rodzinach szacunek do przeszłości, uwrażliwiać na wartości przekazywane przez najstarszych jej członków, którzy czerpią ze swojego życiowego doświadczenia. Szukać sposobów, jak w sposób atrakcyjny i zrozumiały dla współczesnej młodzieży przywoływać piękne karty naszych dziejów.

Sukcesy, które odniosły projekty realizowane przez ludzi wrażliwych na przywołane powyżej potrzeby, jak np. popularność Muzeum Powstania Warszawskiego, rekonstrukcje ważnych wydarzeń historycznych, wiele lokalnych inicjatyw upamiętniających dzieje małych ojczyzn, czy wreszcie takie wydarzenia, jak ubiegłoroczny Marsz Niepodległości czy też ostatnie uroczystości upamiętniające ofiary stanu wojennego, napawają nadzieją, że wszelkie wysiłki podejmowane w celu promowania prawdziwej historii trafiają wśród młodego pokolenia na podatny grunt. Mało tego, badania ośrodków społecznych opinii dowodzą, że polska młodzież jest dumna z dokonań swoich przodków. Potrafi o wiele bardziej krytycznie, niż oficjalnie lansowana propaganda, ocenić chociażby postawę głównych reżyserów stanu wojennego w Polsce.

W tych trudnych dla historii czasach żyjmy zatem przekonaniem, które było cechą charakterystyczną dla pedagogicznej myśli księdza Bosko, że duchowe dziedzictwo naszych dziejów stanie się inspiracją dla kolejnego pokolenia Polaków do zapisywania chwalebnych kart współczesnej Christianitas.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

„Magazyn Salezjański Don Bosco”, nr 2 (2012).

Kibicowskie lekcje historii.

2012-01-28T14:37:00.001+01:00

Na łamach „GPC” wielokrotnie informowaliśmy czytelników o licznych inicjatywach podejmowanych przez środowisko kibiców na rzecz pamięci o polskich bohaterach i upamiętnianiu rocznic ważnych wydarzeń historycznych. Z oczywistych względów działania takie o wiele łatwiej jest zorganizować w trakcie sezonu ligowego. Tym bardziej trzeba cieszyć się z udanych przedsięwzięć, które odbywają się w „martwym” piłkarsko okresie.

24 stycznia w Gdańsku odbyło się kolejne już spotkanie kibiców Lechii z Żołnierzami Wyklętymi. Dzięki życzliwości NSZZ „Solidarność” w sali „Akwen” ponad 40 kibiców wysłuchało świadectwa kombatantów o ich walce, aresztowaniu przez komunistów i pobycie w więzieniu. Poruszona została także tematyka postaw młodych ludzi wobec terroru, jaki panował w okresie okupacji niemieckiej i sowieckiej. Była to piękna lekcja historii i cieszy fakt, że skorzystało z niej najmłodsze pokolenie Lechistów. W lutym kibice „Biało - Zielonych” planują zorganizowanie spotkania z reżyserem Jerzym Zalewskim i pokaz jego najnowszego projektu opowiadającego o Mieczysławie Dziemieszkiewiczu ps. „Rój”, żołnierzu Narodowych Sił Zbrojnych, a potem Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. Film już stał się „półkownikiem”, blokowanym przez TVP, która wycofała się z jego produkcji. W publicznej telewizji, zgodnie z wizją miłościwie nam panujących, nie ma miejsca na odważne kino historyczne o antykomunistycznej partyzantce. To jest kolejny dowód na to, że obecnej rzeczywistości politycznej nie możemy liczyć na upamiętnienie bohaterów walczących o wolną Polskę jeszcze kilka lat po zakończeniu II wojny światowej. Trzeba zatem działać samemu.

Warto także odnotować, że w niedzielę kibice Legii Warszawa we Lwowie wraz z działaczami tamtejszej „Pogoni”, złożą kwiaty na cmentarzu Łuczakowskim na mogile upamiętniającej Powstańców Styczniowych. Ich zryw był największym polskim powstaniem narodowym. Skierowane ono było przeciwko narastającemu terrorowi Imperium Rosyjskiego wobec polskiego społeczeństwa. Mimo początkowych sukcesów zakończyło się klęską, a mit o bohatersko walczących za Polskę powstańcach, był przez kolejne lata pielęgnowany w sercach tych, którym śniła się Rzeczpospolita niepodległa. Po 1918 r. żyjących jeszcze wówczas powstańców ówczesne władze odrodzonej Polski traktowały ze szczególną estymą. Dzisiejsi decydenci nie zawracają sobie głowy kombatantami walki o niepodległość po 1945 r. Pamiętać musimy zatem my, bo pamięć jest wdzięcznością serca. A praca organiczna, tak jak po klęsce powstania z 1864 r., przyniesie w końcu upragnione efekty.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

(„Gazeta Polska Codziennie”, 28-29 stycznia 2012 r.)

Nie dla ACTA! Rząd po raz kolejny "strzela sobie w stopę"?

2012-01-26T22:54:00.000+01:00

Cały czas trwa spór o ACTA. Ciężko oprzeć się wrażeniu, że jest to "zasłona dymna", by odwrócić uwagę od problemów ze służbą zdrowia, z rosnącymi cenami paliw, z coraz bardziej ujawniającym się w Polsce kryzysem i wieloma innymi problemami. O co w ogóle chodzi z tym ACTA?? Dlaczego "młodzi" tak krzyczą? O co to całe zamieszanie? Aby samemu dobrze zrozumieć trzeba trochę poszperać w internecie. Ogólnie mówiąc, chodzi o kolejne ograniczenie wolności, tym razem w, można powiedzieć, ostatnim przyczółku wolności nowoczesnego świata- czyli internecie.

Pierwsze przejawy ograniczania wolności, mieliśmy okazję zobaczyć gdy, aresztowano założyciela strony antykomor.pl. W owym czasie, panowała skuteczna propaganda medialna, oraz zaślepienie partią "cudotwórców" i "młodzieżowego" rządu, więc żadnego odzewu i sprzeciwu nie było. Wydawało się,że Polska jest już stracona i z każdym dniem coraz bardziej powracamy w czasy PRL. Tym razem jednak, Polacy się "przebudzili" i mam nadzieję, że nie pozwolą ograniczać swojej wolności. Cieszę się, że to właśnie młodzi Polacy zaczęli manifestację i ufam, że przejrzeli na oczy i podczas następnych wyborów nie zagłosują zgodnie z medialną propagandą, ale zgodnie z własnym sumieniem, ze zrozumieniem i dla dobra Ojczyzny.. Mam, takie przeczucie, że obecny rząd nie przetrzyma całej kadencji. Tak jak napisałem po przegranych dla prawicy wyborach- czekamy na rewolucję.
Polecam wszystkim ciekawą wypowiedź Wojciecha Cejrowskiego:
http://narodowcy.net/wojciech-cejrowski-o-acta/2012/01/25/

żródło grafiki: jeja.pl

Dominik Wąsowicz

Legionowa tradycja.

2012-01-21T12:31:00.000+01:00

W „ogórkowym” dla fanów piłki kopanej sezonie, oprócz ciągłego śledzenia informacji z przygotowań ukochanej drużyny do wiosennej odsłony sezonu ligowego, ostro w tych dniach kibicujemy naszym szczypiornistom. Trzeba przyznać, że podobnie jak ich koledzy od piłki nożnej, potrafią dostarczyć nam odpowiedniej dawki adrenaliny. We wszystkich meczach fazy wstępnej mistrzostw Europy piłkarzy ręcznych w Serbii obserwowaliśmy istną huśtawkę formy naszej narodowej reprezentacji.

Na piłkę ręczną patrzę z sentymentem. Jako małolat z powodzeniem uprawiałem tę dyscyplinę w sportowej szkole podstawowej na gdańskiej Zaspie. Wenta i Waszkiewicz zdobywali wtedy mistrzostwa dla naszego Wybrzeża. A i historię polska ręczna ma piękną. Nazywana jest nad Wisłą szczypiorniakiem, bo Polacy zaczęli uprawiać ten sport w Szczypiornie k. Kalisza, gdzie Niemcy zorganizowali obóz internowania dla oficerów I i III brygady Legionów Polskich. Zostali tam osadzeni po tzw. kryzysie przysięgowym, kiedy to legioniści na wezwanie Józefa Piłsudskiego odmówili powtórnej przysięgi na wierność cesarzowi Wilhelmowi II. W lagrze gra w ręczną zaczęła cieszyć się niesamowitym powodzeniem wśród osadzonych. Najprawdopodobniej nasi legioniści nauczyli się w nią grać od niemieckich wartowników, zaś we wspomnieniach za inicjatora tej rozrywki podaje się majora Grzmota-Skotnickiego. Gra rozpowszechniła się potem wśród żołnierzy Batalionu Pogranicznego, którzy w 1918 r. zdobyli koszary w Szczypiornie i tam stacjonowali. I właśnie rok odzyskania przez Polskę niepodległości uznaje się za datę narodzin piłki ręcznej w naszej ojczyźnie.

Piłka ręczna symbolem niepodległości? Czemu nie. Na parkiecie mamy chociaż szansę pokonać reprezentację Niemiec czy Rosji. Na walkę rządzących polityków o polską rację stanu jak na razie niema ani ani szans, ani perspektyw.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 21 - 22 stycznia 2012 r.)

Bogu niech będą dzięki!

2012-01-14T11:38:00.001+01:00

Polscy kibice w ostatnim tygodniu mają za co dziękować Panu Bogu. Wspaniałe zwycięstwa Justyny Kowalczyk poprawiły nam wszystkim humory i chociaż po trosze zaspokoiły żądzę sukcesu, którą ma w sobie każdy z nas. Kibice mają za sobą także IV Patriotyczną Pielgrzymkę na Jasną Górę. Czy była ona sukcesem? Na pewno jeśli chodzi o frekwencję i zrealizowany na niej program. Jednak najważniejsze są indywidualne sukcesy każdego z jej uczestników, wewnętrzne przeżycia, przemyślenia i podjęte postanowienia. Jestem głęboko przekonany, że owoce naszego wspólnego pielgrzymowania na Jasną Górę przyjdą w niedługim czasie i ubogacą całe środowisko kibicowskie.

Pielgrzymka to duże przedsięwzięcie logistyczne. Zdaję sobie sprawę, że nie jest łatwo przyjechać często kilkaset kilometrów, tym bardziej że zawsze wiąże się to z finansami, a tych w naszej „drugiej Irlandii” wszystkim brakuje. Tym bardziej jestem Wam wszystkim bardzo wdzięczny. Swoje podziękowania kieruję także do tych ekip, które wzięły na siebie ciężar przygotowania poszczególnych części programu: kibicom Legii Warszawa, Lechii Gdańsk, Śląska Wrocław a zwłaszcza Rakowa Częstochowa. Zrobili na wszystkich ogromne wrażenie. Swoją dyspozycyjnością, także codziennym zaangażowaniem na rzecz krzewienia patriotyzmu i polskości. Odnotować trzeba także delegacje naprawdę wielu mniejszych ekip dosłownie z całej Polski. Po powrocie podzielcie się swoim doświadczeniem i za rok przywieźcie ze sobą kolegów po szalu. Dziękuję też specjalnym naszym gościom dr hab. Sławomirowi Cenckiewiczowi i red. Tomaszowi Sakiewiczowi, który przywiózł ze sobą barda Pawła Piekarczyka. Wszyscy ubogacili niezwykle nasze spotkanie.

Wszystkim portalom kibicowskim i „Gazecie Polskiej” dziękuję za propagowanie idei naszego pielgrzymowania. Ojcom paulinom, jak co roku jesteśmy wdzięczni za wspaniałą gościnę. To wielkie wydarzenie mogła oglądać cała Polska za sprawą prześladowanej przez władze TV TRWAM, która transmitowała Mszę świętą na żywo, a dzisiaj można oglądać jej retransmisję w internecie. W tym miejscu szczególnie chylimy czoła. My prześladowani musimy się trzymać razem!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB
("Gazeta Polska Codziennie", 14 - 15 stycznia 2012 r.)

Oświadczenie w sprawie odrzucenia przez KRRiT wniosku o koncesję dla fundacji Lux Veritatis.

2012-01-06T19:59:00.000+01:00

Unia Polityki Realnej protestuje przeciwko działaniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) ograniczającemu wolność słowa i szkodzącemu interesom odbiorców naziemnej telewizji cyfrowej. KRRiT odrzuciła prawidłowo złożony wniosek fundacji Lux Veritatis o koncesję na nadawanie programu TV Trwam na multipleksach cyfrowej telewizji naziemnej, przychylając się jednocześnie do wniosków nadawców do dużo mniejszym udziale i potencjale rynkowym.

W myśl ustawy o radiofonii i telewizji “Krajowa Rada stoi na straży wolności słowa w radiu i telewizji, samodzielności nadawców i interesów odbiorców oraz zapewnia otwarty i pluralistyczny charakter radiofonii i telewizji” (art. 6 ust. 1). Wobec tak zdefiniowanego obowiązku działania KRRiT niezrozumiałe jest uzasadnienie podjętej decyzji przez rzecznika Rady: “Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej przyznania koncesji brane pod uwagę było kryterium zapewnienia widzom różnorodnej oferty programowej. Ważnym kryterium było również zapewnienie powodzenia finansowego przedsięwzięcia, jakim jest uruchomienie nadawania przez wszystkie podmioty, które otrzymały koncesję” (za www.rp.pl). Oferty którą kieruje do widza TV Trwam nie przedstawiają ani obecni nadawcy naziemnej telewizji cyfrowej, ani też nowo - koncesjonowani nadawcy (program muzyczny, program rozrywkowy i program informacyjno – publicystyczno - poradnikowy). Fundacji Lux Veritatis nie można również zarzucić braku możliwości zapewnienia powodzenia finansowego przedsięwzięcia (ciągły rozwój inwestycyjny, znaczący w porównaniu do innych wnioskodawców udział w rynku). Działanie KRRiT budzi więc uzasadnione wątpliwości zarówno w aspekcie zgodności z ustawą o radiofonii i telewizji, jak i w stosunku do przyjętych kryteriów postępowania przy rozpatrywaniu wniosku.

Wobec powyższego Unia Polityki Realnej uznaje za niedopuszczalne działania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji zmierzające do ograniczenia swobód obywatelskich i szkodzące interesom publicznym. Działania te mają wszelkie znamiona ukierunkowanej aktywności politycznej i zmierzają do wyłączenia z dyskusji obywateli o innych niż sprawujący władzę poglądach.

Kibice na Jasnej Górze.

2012-01-06T19:48:00.000+01:00

Kibice to niezwykle złożone środowisko. W całej swojej masie jest ono na pewno bardzo aktywne, gotowe do poświęceń w imię własnych idei, identyfikujące się ze swoją wielką i małą ojczyzną. Największym wyzwaniem środowiska kibicowskiego, któremu, jak wierzę, ono sprosta, jest odwołanie do tej patriotycznej tradycji.

Z księdzem Jarosławem Wąsowiczem SDB, organizatorem IV Patriotycznej Pielgrzymki Kibiców rozmawia Marek Saturdski

Jutro odbędzie się IV Patriotyczna Pielgrzymka Kibiców na Jasną Górę. Jaki jest jej cel?

Jest nim wspólne podsumowanie całorocznych działań kibiców z całej Polski na niwie patriotycznej oraz zaplanowanie wszystkich przedsięwzięć na bieżący rok. W ostatnim czasie pojawiło się bowiem wiele przestrzeni wspólnego działania na rzecz krzewienia patriotyzmu, wspierania Polaków na Wschodzie i innych. Pielgrzymka jest dobrą okazją na chwilę indywidualnego zatrzymania, spotkania z Bogiem. Zgodnie z kultywowanym wśród kibiców hasłem „Bóg, Honor, Ojczyzna”.

Jak wielu kibiców spodziewa się ksiądz spotkać w jasnogórskiej kaplicy i przed nią?

Z roku na rok jest ich więcej. W poprzednim na pewno było ponad pięciuset, może nawet koło tysiąca, bo nie wszyscy uczestniczą w każdym z poszczególnych punktów Pielgrzymki. Najwięcej kibiców jest oczywiście na Mszy, potem każdy korzysta z naszego programu według własnego uznania.

Ile klubów będzie reprezentowanych podczas Pielgrzymki?

Na pewno kilkanaście. Zawsze pojawiają się kibice tych największych klubów, ale są oczywiście też przedstawiciele mniejszych. Zaproszeni w każdym razie są wszyscy.

Czy program IV Pielgrzymki będzie się czymś różnił od poprzednich?

Raczej nie. Jak zawsze centralnym punktem będzie Msza Święta. W tym roku eucharystii będzie przewodniczył ksiądz inspektor Marek Chmielewski, nasz salezjański przełożony, z czego jestem bardzo dumny, on też wygłosi homilię. Po Mszy odbędzie się poświęcenie flag i szalików z symbolami klubowymi i patriotycznymi. Następnie przewidziane jest spotkanie z dr. hab. Sławomirem Cenckiewiczem, autorem książki „Długie ramię Moskwy”, potem multimedialna prezentacja kibicowskich działań patriotycznych i charytatywnych, a na koniec prezentacja Strefy Wolnego Słowa przeprowadzona przez Redaktora Naczelnego „GP” i „GPC” Tomasza Sakiewicza.

W internecie pojawiają się zarzuty, że dwa z tych punktów są upolitycznieniem Pielgrzymki. Jakby się ksiądz do nich odniósł?

Zawsze jeden czy dwa głosy krytyczne mogą się pojawić, ale nie jest to żadne upolitycznienie. Nie wymyślam programu Pielgrzymki sam, powstaje on na bazie konsultacji. W tym roku wybrany został akurat taki program. Zamiast wypisywać krytyczne komentarze w internecie warto się spotkać na żywo i porozmawiać, a nie tylko ciągle się dzielić i obrażać. Jeden artykuł pozostawiam bez komentarza, bo chociaż jest powielany na konserwatywnych i prawicowych stronach, to nie wiele różni się od retoryki „Gazety Wyborczej” i zawiera szereg nieprawdziwych sformułowań. Jeśli ktoś chce sam siebie ustawić w jednym szeregu z uczestnikami forum „Gazety Wyborczej”, to jego sprawa. A co do Strefy Wolnego Słowa - jestem jak najbardziej za wolną dyskusją. Środowisko „GP” bardzo się otworzyło, wbrew zarzutom nie traktuje tego otwarcia instrumentalnie, pomimo różnic w poglądach pojawiają się na łamach niezależnej.pl czy telewizji „GP” tacy ludzie jak Marek Jurek czy Janusz Korwin-Mikke. W przeciwnym kierunku tego otwarcia nie widać. Dlatego bardzo się cieszę, że red. Sakiewicz przyjął nasze zaproszenie, choćby z powodu zarzutów niektórych kibiców, które pojawiły się w internecie. Można będzie się skonfrontować.

O co kibice powinni się modlić w tym roku?

Moim zdaniem o to, żebyśmy nie stracili jako środowiska ducha patriotycznego. On nas niesie w świetlaną jak wierzę przyszłość. Rugowanie historii Polski w programach szkolnych, propaganda w mediach zrobiło swoje. Dziś nie wszyscy młodzi ludzie potrafią właściwie ocenić przeszłość niektórych polityków, nie zawsze są świadomi historii zwłaszcza tej nie odległej. Poprzez blokadę w oświacie i mediach nie mieli po prostu dostępu do rzetelnej wiedzy. Dlatego dzisiaj nie ma co załamywać rąk, tylko stawiać na samokształcenie, takie samo, jakie miało miejsce w latach 80., które w konsekwencji doprowadziło do upadku komunizmu. Największym więc wyzwaniem środowiska kibicowskiego, któremu jak wierzę ono sprosta, jest odwołanie do tej patriotycznej tradycji. Jeśli to środowisko dalej będzie podążać w kierunku, w którym podąża obecnie, jestem przekonany, że w Polsce w końcu dojdzie do przemian prawicowych.

Stadiony, które czasem są nazywane świątyniami futbolu, w ubiegłym roku były zamykane kontrowersyjnymi decyzjami władz. Jak ksiądz postrzega tamte działania?

To wszystko działo się z powodów politycznych. Środowisko kibiców było jednym z niewielu, które głośno wyrażało swoje krytyczne zdanie wobec sposobu sprawowania władzy, a następnie wobec represji, jakie za tę krytykę na nie spadły. To kuriozum, że politycy partii, która wcześniej straszyła rzekomym rygoryzmem ze strony PiS, założyli na przykład największą liczbę podsłuchów i w sposób bezprzykładny represjonowali kibiców. Każdy, kto się orientuje w temacie wie, że gdyby głównym powodem działań rządu było wykluczenie tego marginesu kibiców, jakim są grupy chuligańskie (bo taki margines istnieje), to nie zdecydowano by się karać za wąską grupę wszystkich miłośników futbolu. Grupy chuligańskie nadal w Polsce są, więc najwyraźniej nie o to chodziło.

Jacy więc naprawdę są polscy kibice, tak różnie postrzegani w naszym kraju?

Kibice to niezwykle złożone środowisko. W całej swojej masie jest ono na pewno bardzo aktywne, gotowe do poświęceń w imię własnych idei, identyfikujące się ze swoją wielką i małą ojczyzną i stawiające sobie ambitne cele. Jest więc zapleczem dla wielu pozytywnych inicjatyw, czego dowodem jest cała masa charytatywnych akcji, odbywających się nie przed obiektywami kamer, tylko po cichu, ale bardzo potrzebnych. Za przykład dam wsparcie, jakiego kibice udzielają Polakom na Wschodzie. Politycy ugrywają na tym temacie swoje cele, ale tak naprawdę nic nie robią by naszych rodaków wesprzeć, a kibice przeciwnie. Weźmy choćby akcję wsparcia Pogoni Lwów, której szaliki będą sprzedawane także na sobotniej Pielgrzymce, a pozyskane w ten sposób środki trafią do klubu. od lat zaangażowani są w animację tej pomocy kibice Legii Warszawa. Inny przykład: kibice Lechii i Lecha zebrali tysiące książek, które następnie wysłali na Wileńszczyznę. Śląsk Wrocław zorganizował paczki dla weteranów AK żyjących dzisiaj na Białorusi. Nawiązana też została współpraca z wileńskim domem dziecka, którego wychowankowie przyjadą na wakacje do Polski. To są konkretne działania i jest ich na szczęście w środowiskach kibicowskich wiele.

Autora książki "Biało-zielona Solidarność" nie muszę pytać o to, komu kibicuje?

Oczywiście Lechii, od zawsze i na zawsze!

Jakie jest to kibicowanie, aktywne czy raczej na odległość?

Jak najbardziej aktywne. Jako historyk zajmuję się m.in. dziejami opozycji młodzieżowej w PRL, głównie w Gdańsku, więc prowadzę kwerendy w archiwach i zawsze staram się tak je ustawiać, by połączyć z wizytą na stadionie mojego klubu. Jestem też obecny na wielu meczach wyjazdowych. Z Piły mam na przykład blisko do Poznania, ale na mecze chodzę, gdzie tylko mogę, także przy okazji konferencji, różnych spotkań. Bywam zresztą nie tylko na meczach Lechii, oglądałem ostatnio spotkania w Krakowie, na Śląsku, na stadionie Legii, parę meczów pucharowych Lecha. Mam też wielu przyjaciół w środowisku kibiców nie tylko od lat zaprzyjaźnionych z Lechią, ale w całej Polsce

A utrzymuje ksiądz kontakty z innymi duszpasterzami-kibicami?

Nie znam duszpasterzy-kibiców. Ja jestem po prostu kibicem, który jest kapłanem. Kiedy trzeba, staram się służyć swoim kapłaństwem kibicom.

Oni czasem odwołują się do retoryki religijnej. Kibicowanie i religia to porównywalne rzeczy?

Religia to ogromna przestrzeń, porównywalna tylko do absolutu, sfera przeżyć duchowych, spotkań z Bogiem. Kibicowanie to wielka pasja, ale porównywanie jej do religi to lekka przesada.

(źródło: http://niezalezna.pl/21383-kibice-na-jasnej-gorze)

Zapraszamy na pielgrzymkę.

2011-12-31T10:54:00.000+01:00

Cztery lata temu w grudniu odbyła się I Patriotyczna Pielgrzymka Kibiców na Jasną Górę. Była marzeniem śp. Tadeusza Duffeka, przedwcześnie zamarłego, legendarnego kibica gdańskiej Lechii. Do Częstochowy zjechało wówczas nieco ponad 200 osób, ale sam pomysł spotykania się u tronu królowej Polski chwycił i z roku na rok na Jasnej Górze spotyka się coraz więcej fanów z całego kraju. Pielgrzymka jest dobra okazją, żeby podsumować cały rok działalności kibicowskiej, zwłaszcza zaangażowania na rzecz krzewienia patriotyzmu i postaw charytatywnych, spotkać ciekawych ludzi, wysłuchać wykładów, podyskutować.

Przed nami czwarta odsłona kibicowskiej pielgrzymki. Zapraszam na Jasną Górę 7 stycznia 2012 r. wszystkich kibiców z całej Polski. Kieruję je także do fanów innych dyscyplin niż piłka nożna. Rozpoczniemy mszą świętą w kaplicy cudownego obrazu o godz.13.00, której będzie tym razem przewodniczył przełożony salezjanów inspektorii pilskiej ks.Marek Chmielewski. Po zakończeniu eucharystii odbędzie się tradycyjne już poświęcenie barw klubowych i transparentów o treści patriotycznej. Następnie przejdziemy do Sali o. Kordeckiego, gdzie rozpocznie się blog wykładowo – dyskusyjny. Na nasza pielgrzymkę zaprosiłem w tym roku dr. hab. Sławomira Cenckiewicza. Na spotkaniu będzie można nabyć po promocyjnej cenie jego najnowsza książkę „Długie ramię Moskwy”. Następnie chętne ekipy będą mogły zaprezentować multimedialnie swoją działalność patriotyczną i charytatywną. Ostatnim punktem tegorocznej pielgrzymki będzie prezentacja Strefy Wolnego Słowa przez redaktora „Gazety Polskiej” Tomasza Sakiewicza i dyskusja na ten temat.

Zatem przybywajcie! Do zobaczenia na Jasnej Górze u stóp Maryi Królowej Polski!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 31 grudnia 2011 -1 stycznia 2012)

IV Patriotyczna Pielgrzymka Kibiców na Jasną Górę.

2011-12-29T00:42:00.001+01:00

W sobotę, 7 stycznia 2012 r., czwarty raz z rzędu kibice z całej Polski stawią się przed tronem Królowej Polski, aby za Jej wstawiennictwem podziękować Panu Bogu za dotychczasowe błogosławieństwo i prosić o dalszą opiekę oraz pomoc w podejmowanych działaniach. Jasna Góra, jak co roku, stoi otworem przed każdym kibicem, bez względu na barwy klubowe które reprezentuje, czy miejsce dopingowanej drużyny w tabeli ligowej. Nie będą miały znaczenia "zakazy stadionowe", nie będzie trzeba posiadać specjalnej "karty kibica", nikt też nie będzie sprawdzał numeru PESEL, ani nadawał specjalnego numeru identyfikacyjnego. Każdy według własnej woli, wierny wierze i tradycji Ojców, jako zwykły człowiek, kibic, Polak, jest zaproszony do wspólnej modlitwy na IV Patriotycznej Pielgrzymce Kibiców na Jasną Górę.

Stadiony bez kibiców są tylko bezbarwnymi budowlami, o których betonową dumę wykłócają się politycy. O dumę kibica nikt wykłócać się nie może, bo nie dość że nieprzekupna, to nade wszystko wolna i sprawiedliwa. Duma kibica to prawdziwy stadion, który nadaje wartość sportowej rywalizacji i sens wygranej. Tego dnia w Kaplicy Cudownego Obrazu kibice, a więc stadiony całego kraju, zgromadzą się na wspólnej mszy św., aby między innymi potwierdzić, że to co jest wspólne dla nich wszystkich to miłość. Miłość do barw, miłość do klubu, miłość do sportu, miłość do wspólnoty, miłość do tradycji, a przede wszystkim miłość do Boga i Ojczyzny. Wbrew powszechnej propagandzie, według której stadiony to wrogość i nienawiść.

Po mszy św. pielgrzymi tradycyjne spotkają się na panelu poświęconym problematyce najnowszej historii Polski, który prowadzić w tym roku będą Panowie Sławomir Cenckiewicz oraz Tomasz Sakiewicz. W czasie pielgrzymki zostaną również zebrane ofiary na „Pogoń Lwów”. Będzie możliwość zakupienia szalików „Wilno – Lwów” jako cegiełek na ten cel.

IV PATRIOTYCZNA PIELGRZYMKA KIBICÓW NA JASNĄ GÓRĘ

Częstochowa 7 stycznia 2012 r.

13.00 - Msza św. w Kaplicy Cudownego Obrazu pod przewodnictwem ks. inspektora Marka Chmielewskiego SDB. Po mszy poświęcenie barw klubowych i transparentów patriotycznych.

14.30 - Sala ks. Kordeckiego spotkanie z dr. hab. Sławomirem Cenckiewiczem i promocja książki "Długie ramię Moskwy" - prowadzący Tomasz Sakiewicz red. nacz. "Gazety Polskiej". Prezentacje kibicowskich działań patriotycznych i charytatywnych.

15. 30 Prezentacja "Strefy Wolnego Słowa" - red. Tomasz Sakiewicz

Po prezentacji tradycyjny poczęstunek przygotowany przez kibiców Rakowa Częstochowa.

Organizator: Salezjańskie Stowarzyszenie Wychowania Młodzieży w Pile
ks. Jarosław Wąsowicz SDB 501 471 835

Jako trzykrotny uczestnik kibicowskiego pielgrzymowania zapraszam wszystkim fanów sportu na to niezwykłe święto modlitwy, aby dać świadectwo prawdziwej postawy polskiego kibica i przeciwstawić się wrogiej miłości propagandzie.

Na wielu stronach kibicowskich umieszczane są informacje o możliwości wspólnych wyjazdów do Częstochowy. Zachęcam do skorzystania z tych propozycji. Ze swojej strony przekazuję informację skierowaną do kibiców Lechii Gdańsk (za stroną Stowarzyszenia Kibiców Lechii "Lwy Północy" i Lechia.Net):

Zapisy na IV Pielgrzymkę Kibiców do Częstochowy przyjmuje kolega Zbyszek Wnuk, do 4 stycznia włącznie. Po zamknięciu listy chętnych, zostanie podana informacja o miejscu i godzinie wyjazdu z Gdańska. Ważne! Z uwagi na pracę nie zawsze mogę odebrać telefon, w związku z tym na wyjazd można się zapisywać również przez pocztę e-mailową. Przewidywany koszt wyjazdu to ok. 100 pln. Wyjazd w nocy 6/7 stycznia, powrót z Częstochowy w dniu 7 stycznia 2012 r.
Telefon: 502-549-346 / E-mail: zwnuk@o2.pl

Paweł Wąsowicz

Boże Narodzenie 2011 r.

2011-12-24T13:01:00.001+01:00

Witaj Panie! Cóż się stanie

Że rozkosze niebieskie

Opuściłeś a zstąpiłeś

Na te niskości ziemskie?

Miłość moja to sprawiła,

By człowieka wywyższyła

Pod nieba empirejskie.

Błogosławieństwa Bożego na nadchodzący czas radości i pokoju oraz wszelkich łask od zstępującego na ziemię Zbawiciela

życzą

Jarek, Piotr, Paweł i Dominik

Boże Narodzenie A.D. 2011

Bądźcie jak orły!

2011-12-24T12:30:00.000+01:00

Dziś mamy szczególny dzień. Rozpoczynamy świętowanie jednego z najważniejszych wydarzeń w historii świata, narodzenia Jezusa Chrystusa. Chrześcijańskim zwyczajem połamiemy się opłatkiem zasiadając z najbliższymi przy wigilijnym stole. Tradycyjnie życzymy sobie w tym dniu wszystkiego co najlepsze, spełnienia naszych marzeń, ambitnych planów.

Sportowo czeka nas bardzo emocjonujący rok. Wypadało by życzyć kibicom piłkarskim zdobycia mistrzostwa Europy przez naszych reprezentantów, taki jednak występ na Euro 212 należy jednak rozpatrywać bardziej w kategoriach cudu niż pobożnych życzeń. W piłkarskiej centrali w zwycięski przebieg zmagań na boisku nie liczy chyba nikt, skoro w tych dniach ogłoszono, że jako sparingpartnerów bezpośrednio przed mistrzostwami będziemy mieli takie piłkarskie potęgi jak Litwa, Łotwa i Liechtenstein. Dzięki takim rywalom nasi piłkarze mają się ponoć „rozstrzelać”. No cóż…, pożyjemy zobaczymy.

W polityce niezmiennie wszystkim życzę wolnej Polski. Po kibicowsku, można by rzecz ująć i tak: by premier Tusk nie grał dla Polski jak Łukasz Podolski.

Prywatnie wszystkim kibicom w naszym kraju, życzę wytrwałości w zmaganiach o zachowanie niezależności środowiskowej, niezależnego myślenia i kształtowania na polskich stadionach patriotycznych postaw. W tym świątecznym dniu dedykuję wszystkim wzruszające słowa Prymasa Tysiąclecia, które często młodzieży powtarzał patron naszych zmagań o wolność bł. ks. Jerzy Popiełuszko: „Wiecie, jak trudno jest utrzymać się na grani. Wieją tam potężne wichry i szaleją burze. Trzeba mocno trzymać się „pazurami” rodzimej skały, aby nie spaść na dno przepaści. Trzeba nie lada wysiłku i bohaterskiego męstwa, aby się ostać... Tylko orły szybują nad graniami i nie lękają się przepaści, wichrów i burz. Musicie mieć w sobie coś z orłów! - serce orle i wzrok orli ku przyszłości. Musicie ducha hartować i wznosić, aby móc jak orły przelatywać na graniami w przyszłość naszej Ojczyzny. Będziecie wtedy mogli jak orły przebić się przez wszystkie dziejowe przełomy, wichry i burze nie dając się spętać żadną niewolą. Pamiętajcie - orły to wolne ptaki, bo szybują wysoko a nie pełzają po ziemi”.

Bądźcie jak orły!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 24-26 grudnia 2011)

Słowo, które stało się ciałem.

2011-12-23T22:23:00.000+01:00

Nadeszły długo wyczekiwane przez wszystkich święta Bożego Narodzenia. Trudno w komercyjno – marketingowym wrzasku, trwającym wokół nich we wszelkiej maści hipermarketach już od listopada, skoncentrować się na istocie wydarzenia sprzed 2000 tysięcy lat. Przypomina nam ją ewangelista św. Jan, który tak pisał o tajemnicy wcielenia: „A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas... Wszystko przez nie się stało, a bez niego nic się nie stało, co się stało; W nim było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła” (J 1,14; 3-6).

Bóg stał się człowiekiem, Słowo Boga wcieliło się w ludzkość. Niesłychanie trudno jest przyjąć tę wiadomość do swojego serca, zrozumieć i pozwolić, by tak przyjęte Słowo działało w naszym życiu. Znajdziemy w nim odpowiedź na wszystkie trudne pytania, które się pojawiają, zwłaszcza wtedy, kiedy zmagamy się z przeciwnościami, nie radzimy sobie z rzeczywistością, która nas otacza. Słowo Boga wcielone w ludzką naturę niesie nam nadzieję.

Niedawno porządkując archiwalną spuściznę jednego z księży obozowiczów, który po wojnie zajął się zbieraniem materiałów dotyczących martyrologii duchowieństwa w czasie II wojny światowej, znalazłem mały egzemplarz Nowego Testamentu, wydany w czasie okupacji w Londynie. Był rozprowadzany wśród polskich żołnierzy walczących na Zachodzie, dzięki działalności Międzynarodowego Czerwonego Krzyża trafiał także do oflagów i obozów koncentracyjnych. Egzemplarz przeze mnie odnaleziony jest opieczętowany znakiem niemieckiego obozu dla jeńców w Dössel (dzisiaj część miasta Warburg). W Oflagu VI B początkowo umieszczano oficerów brytyjskich i francuskich. Pod koniec 1942 r. w ich miejsce umieszczono Polaków z Oflagu IV C w Colditz oraz ponad tysiąc polskich oficerów wydanych przez Rumunów. W historię oflagu w Dössel wpisała się słynna ucieczka 47 polskich żołnierzy z 20 września 1943 r. przez wykopany tunel. Niemal wszystkich wyłapano i rozstrzelano. Tylko 10 udało się pozostać na wolności. Część z nich wróciła do Polski, inni walczyli w wojskach alianckich. Do kolejnej tragedii doszło niemal rok później. 27 września na Oflag IV B, brytyjskie bombowce omyłkowo zrzuciły bombę zabijając 90 oficerów.

W tych trudnych doświadczeniach naszych żołnierzy wspierało zapewne żywe Słowo Boże. W wydrukowanych w Londynie egzemplarzach znajdowała się niezwykle budująca przedmowa Józefa Gawliny biskupa polowego WP: „Kochani Rodacy, skąd w tej ciężkiej chwili czerpać słowa otuchy i nadziei? Wgłębiajmy się Pismo św., nazwane przez genialnego Newmana „Księgą cierpienia ludzkiego”!

Kto wskaże nam drogę do lepszej przyszłości? – Słowo Boże głoszone ludzkim językiem, słowo wiecznej, nieomylnej prawdy. Razem z najstarszym źródłem Objawienia, jakim jest tradycja, zawiera Pismo św. niewyczerpane skarby Mądrości i Wiary, przez Kościół katolicki pilnie strzeżone i chętnie światu podawane.

Jak mamy budować nową Polskę?

Kształtujmy życie indywidualne i społeczne według zasad Ewangelii, ażeby stworzyć nowe pokolenie i odnowić oblicze naszej Ojczyzny. Wszak to celem Pisma św. jest uświęcanie człowieka i ludzkości. Jest ono dokumentem zbawczej i wychowawczej pracy Boga nad ludzkością, której ideałem i celem jest nie „nad – człowiek”, ale Bóg – Człowiek, Jezus Chrystus. „Tenci jest kamień wzgardzony od was budujących, który stał się kamieniem węgielnym. I nie masz z żadnym innym zbawienia” (Dzieje Apostolskie 4, 11)

Jaka myśl przyświecać winna wychowawcom naszej młodzieży ?

Niech z Pisma św. czerpią zasady miłości Pedagoga, który o sobie powiedział: „Jam jest droga, prawda i żywot” (Jan 14, 6). „Naprawdę, On uczył jako moc mający, a nie jako pisarze i faryzeusze” (Mat. 7, 28).

Podczas starodawnych Synodów Kościoła Katolickiego znajdowało się Pismo św. na specjalnym tronie przed ołtarzem. Znaczyło to: Obradom naszym przewodniczy Jezus Chrystus, Słowo Boże. Oby i naszym obradom państwowym, naszej myśli politycznej, naszym uchwałom socjalnym, naszym rozmowom rodzinnym przewodniczył Jezus Chrystus, Słowo które Ciałem się stało.

W zniszczonej przed kilku dniami przez bomby City londyńskiej pozostał na „Ave Maria Lane” nietknięty fryz z napisem: „Verbum Domini manem in aeternum”. Mimo zniszczenia, mimo szału wojny. Chociażby się załamały systemy społeczne i dotychczasowa struktura dziejów, mimo wszystko pozostanie Słowo Boże, Prawda Boża, Miłość Boża. Pozostanie i zwycięży”.

Przyjmijmy więc ten świąteczny czas jako dar przypomnienia o Słowie Bożym, które narodziło się w Betlejem i które niesie nam nadzieję. Nadzieję na zwycięstwo!

Podnieś rękę, boże Dziecię Błogosław ojczyznę miłą, w dobrych radach, w dobrym bycie wspieraj jej siłę Swą siłą! Dom nasz i majętność całą, i wszystkie wioski z miastami, a Słowo Ciałem się stało i mieszkało między nami!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

„Soleczniki”. Bezpłatne pismo społeczno – kulturalne Solecznickiego Oddziału Rejonowego Związku Polaków na Litwie, nr 12 (2011), s.11.

Mama Małgorzata na dużym ekranie.

2011-12-22T12:40:00.000+01:00

(Rec.) Mama Małgorzata. Mama ks. Bosko, reż. Giuseppe Rolando, Produkcja: Salezjańska Inspektoria Centralna, Realizacja: ROLFILM Turyn, Wydanie: Editrice Elledici 2005, czas trwania: 70 min.

Sympatycy ks. Bosko otrzymali ostatnio za sprawą Wydawnictwa Salezjańskiego z Warszawy wspaniały prezent w postaci filmu „Ksiądz Bosko Apostoł Młodzieży” wydanego na dwóch płytach DVD. W minionych latach w okresie świątecznym dwukrotnie był on emitowany w TVP i cieszył się sporą oglądalnością. Cieszy fakt, że dzisiaj można go obejrzeć także w domu czy na spotkaniach formacyjnych realizowanych w Rodzinie Salezjańskiej. Pierwszy krok w rozpowszechnianiu w naszym języku kinematografii salezjańskiej został zatem postawiony. Mamy nadzieję, że nie jest on ostatnią inicjatywą wydawniczą, bowiem wśród zagranicznych produkcji znajdziemy dużo wartościowych filmów nawiązujących do historii ks. Bosko i naszego Zgromadzenia. Dzisiaj naszym czytelnikom chciałbym zaprezentować jeden z nich – „Mama Małgorzata. Mama ks. Bosko”.

Filmowa narracja rozpoczyna się snem małego Janka z 9 roku życia, w którym pojawia się po raz pierwszy w jego życiu wizja przyszłej drogi wybranej dla niego przez Pana. W proroczym śnie spotyka Matkę Najświętszą, która wskazuje mu pole pracy i przedstawia się jako ta, do której „mama uczyła go się modlić trzy razy dziennie”. To przełomowy moment w życiu Jana. Kiedy ten opowiedział Małgorzacie swoje widzenie, ona odrzekła: „Być może zostaniesz księdzem”. Odtąd wciąż Pan Bóg będzie mu dawał wiele znaków, które pomogą właściwie odczytać powołanie. Tymi bożymi znakami są przede wszystkim ludzie towarzyszący młodemu Janowi Bosko w okresie dzieciństwa i młodości. Babcia, ks. Caffaso, a przede wszystkim matka. Jej miłość i mądrość ukształtowały jego wiarę, która pozwoliła mu przetrwać później wszelkie przeciwności. W prezentowanej produkcji widzimy jak ks. Bosko wraca myślami w najważniejszych momentach swojego życia do rad, jakie otrzymał wcześniej właśnie od niej. Ma ją przed oczyma w czasie święceń, mszy prymicyjnej, także wtedy, kiedy gromadzą się wokół niego pierwsi chłopcy.

Kiedy w roku 1846 ks. Bosko zachorował bardzo ciężko, Małgorzata przybyła do niego do Turynu. Przekonała się wówczas, ile dobra jej syn czyni opuszczonym chłopcom. Na jego prośbę, aby pozostała z nim na stałe, odpowiedziała: „Jeśli wierzysz, że to jest wola Boża, to jestem gotowa pozostać”. Właśnie jej pobyt w oratorium na Valdocco stanowi zasadniczą część filmu.

Na ekranie przewija się odtąd cała historia początków Zgromadzenia Salezjańskiego. Wszystkie najważniejsze momenty, najważniejsi w tej historii ludzie. Życie Małgorzaty przez dziesięć długich lat staje się połączone z życiem syna. Staje się pierwszą współpracownicą ks. Bosko – ceruje chłopcom ubrania, gotuje, uczy ich modlitwy i odpowiedzialności, staje się prawdziwą matką dla chłopców. Obecność Mamy Małgorzaty na Valdocco przekształca oratorium w prawdziwą rodzinę.

Ostatnia scena filmu to śmierć mamy ks. Bosko. Widzimy jak chłopcy opłakują jej odejście, jak odejście własnej matki. Jest to najpiękniejsze podsumowanie życia Małgorzaty Occhiena.

W filmie nie grają znani aktorzy. W postać Małgorzaty Bosko wcieliła się Anna Marcelli, w roli ks. Bosko wystąpił zaś Luigi Rosa. Widoczne jest także i to, że zrealizowany został niewielkim nakładem finansowym. Film jest skromny, tak jak skromne było życie jego bohaterów. Dla tych, którzy kochają ks. Bosko, stanowi okazję by w historii początków jego misji jeszcze raz dostrzec ślady obecności tej, której tak wiele zawdzięczał – Mamy Małgorzaty. W tym względzie prezentowana produkcja wydaje się udanym przedsięwzięciem. Kto wie, może w niedalekiej przyszłości doczekamy się jej wydania także w Polsce.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

„Rodzina Salezjańska”, nr 54 (2011), s. 27.

Znajdzie się cela dla Jaruzela!

2011-12-17T12:40:00.000+01:00

W tych dniach jestem pod wrażeniem manifestacji, jaką z okazji 30 rocznicy wprowadzenia stanu wojennego zorganizowali we Wrocławiu kibice Śląska. Tematyczne transparenty, okrzyki, pochodnie i race robiły wrażenie nawet na postronnych obserwatorach. Mistrzostwem świata było zatrzymanie dwu tysięcznego tłumu pod regionalną siedzibą „Gazety Wyborczej”, której redaktor naczelny przez ostatnie dwie dekady systematycznie kreował głównego reżysera stanu wojennego na „człowieka honoru”. Otrzymał zatem odpowiedź od polskiej młodzieży, która wykrzyczała pod redakcyjnymi oknami: „Znajdzie się cela dla Jaruzela!” oraz „Wyborcza kłamie, lecz wolnych ludzi nie złamie!”.

Cieszy fakt, że w wielu miastach kibice zorganizowali się, aby upamiętnić ofiary wojny Jaruzelskiego z narodem. Manifestacje środowisk kibicowskich odbyły się także w Warszawie, Gdańsku, Krakowie, Bydgoszczy, Głogowie, Lublinie, Lubinie, Rzeszowie, Łodzi i Legnicy. To jest nasza siła! Tak trzymać!

Wszystkie tegoroczne inicjatywy patriotyczne animowane przez kibiców podsumujemy na IV Ogólnopolskiej Patriotycznej Pielgrzymce Kibiców na Jasnej Górze, która odbędzie się 7 stycznia. Już dzisiaj na nią zapraszam, szczegółowe zaś informacje o programie zamieszczę w kolejnych felietonach. Wszystkim jeszcze raz dziękuję za piękne świadectwo patriotyzmu, jakie w tych dniach w Waszym wykonaniu mogliśmy oglądać na ulicach polskich miast.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 17-18 grudnia 2011)

Pierwsza ofiara stanu wojennego w Gdańsku. Tolek z gdańskiej Zaspy.

2011-12-16T11:08:00.000+01:00

Wojna Jaruzelskiego z narodem o utrzymanie sowieckiego dyktatu w Polsce przyniosła cierpienie dziesiątkom tysięcy ludzi. Internowani i ich rodziny, więzieni z dekretu o stanie wojennym, ukrywający się działacze związkowi, maltretowani uczestnicy demonstracji, na własnej skórze odczuli „karzącą rękę partii”, która broniła „socjalizmu jak niepodległości”. Wielu patriotów przypłaciło wówczas życiem za zaangażowanie na rzecz wolnej Polski. Jedną z pierwszych ofiar stanu wojennego w Gdańsku był dwudziestoletni Antoni Browarczyk

Tolek należał do pokolenia młodych ludzi, którzy z wielką nadzieją włączyli się w nurt przemian zapoczątkowanych powstaniem „Solidarności”. Po sierpniu 1980 r. wspierał działalność związkową. Jako wolontariusz zajmował się kolportażem solidarnościowych wydawnictw, uczestniczył w najważniejszych manifestacjach tego okresu. Patriotyczną formację zdobywał także na spotkaniach Duszpasterstwa Akademickiego oraz na stadionie gdańskiej „Lechii”, której wiernie kibicował od lat 70-tych. Stadion przy ul. Traugutta był w tych latach szczególnym miejscem na opozycyjnej mapie Gdańska. Na „Lechię” regularnie chodzili działacze Wolnych Związków Zawodowych i Ruchu Młodej Polski. Po grudniu 1970 r. na jej stadionie pojawiały się antykomunistyczne hasła, których skandowanie nasiliło się podczas karnawału „Solidarności”. Tolek chłonął tę atmosferę całym sobą.

Wprowadzenie stanu wojennego brutalnie przerwało marzenia Polaków o możliwości życia w wolnym kraju i samodzielnym decydowaniu o jego przyszłości. Rozpoczął się jeden z najbardziej mrocznych okresów naszej najnowszej historii. 13 grudnia 1981 r. Antoni był świadkiem aresztowania kolegów. W domu zniszczył wówczas notesik z kontaktami. 16 grudnia wziął udział w ulicznej demonstracji, pod czas której według partyjnego raportu, najbardziej aktywni byli „ludzie młodzi i młodociani”. Zamieszki w tym dniu trwały do 22.00.

W kolejnym dniu Tolek po zakończeniu pracy także uczestniczył w demonstracji. 17 grudnia w rejonie budynku partii pojawiły się opancerzone skoty i oddziały MO wyposażone w broń maszynową. Pomiędzy godziną 16.30 a 17.05 wobec protestującego tłumu użyto ostrej amunicji. Antoni Browarczyk padł nieprzytomny na ziemię z raną postrzałową czaszki.

Ludzie natychmiast zanieśli jego ciało (na ławce z autobusowego przystanku) do pobliskiego szpitala na ul. Świerczewskiego. Rodzina dowiedziała się o tragedii po godz. 18.00, ale do szpitala dotarli dopiero następnego dnia. Browarczyk zmarł nie odzyskując już przytomności. Za oficjalną datę śmierci podano 23 grudnia. Dla rodziny rozpoczęła się kolejna gehenna, tym razem związana z uroczystościami pogrzebowymi, w które ingerowała Służba Bezpieczeństwa. W domu Tolka, na gdańskiej Zaspie, w oczekiwaniu na jego pochówek koczowało kilkanaście osób z rodziny, którym pomimo restrykcji stanu wojennego udało się przyjechać do Gdańska.

Pogrzeb odbył się 31 grudnia 1981 r. na cmentarzu łostowickim. Nie zezwolono na odprawienie mszy świętej ze zwłokami zamordowanego Tolka. Trzy lata później na nagrobku Antoniego Browarczyka znalazł się fragment wiersza napisanego przez jego siostrę Grażynę: „Tu leży nasz Polak -Syn i prawda jest taka, że padł na ulicy Gdańska, a strzał był też z ręki Polaka”.

Po pogrzebie w sprawie dotyczącej śmierci Antoniego Browarczyka rozpoczęły się typowe dla tego okresu matactwa. 6 sierpnia 1982 r. Prokurator Marynarki Wojennej ppor. Włodzimierz Pluta umorzył śledztwo w sprawie jego zabójstwa. Nie zgodzili się z tym wyrokiem najbliżsi, informacje o krętactwie prokuratora ukazały się w podziemnej prasie. Protesty na nic się zdały. W lipcu 1983 r. Wojciech Pluta raz jeszcze umorzył śledztwo w sprawie okoliczności śmierci Browarczyka.

Po 1989 r. sprawą Tolka zajęła się nadzwyczajna komisja do zbadania zabójstw z okresu dyktatury Jaruzelskiego. Jego przypadek opisano w tzw. „Raporcie Rokity”. Winą za nieprawidłowości w śledztwie, w tym niezabezpieczenie dowodów przestępstwa funkcjonariuszy ZOMO w postaci broni, z której oddano strzały, obarczył on ówczesnego Prokuratora Wojewódzkiego w Gdańsku, Prokuratora Marynarki Wojennej w Gdyni i Komendanta Wojewódzkiego MO w Gdańsku. Nigdy nie postawiono im żadnych zarzutów i nie pociągnięto do odpowiedzialności.

Przez wiele lat nikt nie pamiętał o pierwszej ofierze stanu wojennego w Gdańsku. Wszelki próby oddania czci Tolkowi, podejmowane przez rodzinę i przyjaciół, nie spotykały się z przychylnością włodarzy miasta „Solidarności”. Dopiero w 27. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego Prezydent RP Lech Kaczyński nadał Antoniemu Browarczykowi pośmiertnie Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce. Walka o pamięć wciąż jednak trwa. Tym razem podjęli ją byli działacze Federacji Młodzieży Walczącej, kibice Lechii Gdańsk i regionalna „Solidarność”. W piątek 9 grudnia na siedzibie władz związku zawisł okolicznościowy baner przypominający śmierć Tolka. Nie udało się i tym razem uzyskać zezwolenia władz Gdańska na upamiętnienie jego postaci, w formie tablicy złożonej w miejscu, gdzie został zamordowany przez funkcjonariuszy komunistycznej dyktatury. Na przeszkodzie oficjalnie stanęły biurokratyczne przepisy, naszym jednak zdaniem brak dobrej woli włodarzy miasta, którzy na oficjalne pisma kierowane od początku września, poparte tysiącami podpisów, odpowiedzieli dopiero w listopadzie. Z tego powodu zabrakło nam czasu, by dokończyć rozpoczętego dzieła.

Dzisiaj mieliśmy poświęcić tablicę upamiętniająca wszystkie ofiary stanu wojennego w osobie Tolka Browarczyka. Wszystkich mieszkańców Trójmiasta zapraszamy na mszę św. pod przewodnictwem metropolity gdańskiego JE. abp Sławoja Leszka Głódzia w bazylice św. Brygidy w Gdańsku o godz. 17.00, po której odbędzie się manifestacja upamiętniająca tych, którzy oddali życie za wolną Polskę.

Znowu, jak za dawnych lat, spotkajmy się zatem pod „Brygidą”…

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 16 grudnia 2011)

Orła WRON-a nie pokona!

2011-12-10T09:21:00.000+01:00

W piątek 9 grudnia kibice Lechii Gdańsk uczestniczyli w otwarciu wystawy poświęconej stanowi wojennemu przed siedzibą NSZZ „Solidarność” oraz odsłonięciu banneru na budynku „Akwenu”, na którym w osobie Antoniego Browarczyka upamiętnione zostały ofiary wojny Jaruzelskiego z narodem. Organizatorami uroczystości była Komisja Krajowa i Zarząd Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność”. Projekt banneru był konsultowany z kibicami Lechii oraz Stowarzyszeniem Federacji Młodzieży Walczącej. Kolejne uroczystości w Gdańsku odbędą 16 grudnia. Po mszy świętej w kościele św. Brygidy przemaszerujemy na skwer im. Polskich Harcerzy z Wolnego Miasta Gdańska, gdzie zginął Antoni Browarczyk. Następnie udamy się pod Pomnik Poległych Stoczniowców, gdzie odbędzie się Apel Poległych, modlitwa za ofiary stanu wojennego oraz składanie wieńców. Po uroczystości zapraszamy na koncert Jana Pietrzaka w historycznej Sali BHP Stoczni Gdańskiej.

W Warszawie w nocy z 12 na 13 grudnia kibice tradycyjnie już wezmą udział w manifestacji pod domem Jaruzelskiego, a w samą rocznicę stanu wojennego w marszu Niepodległości i Solidarności. Osobiście zaś, będę w tym dniu uczestniczył w manifestacji, która odbędzie się po mszy św. w katedrze wrocławskiej. Wspominając ofiary stanu wojennego będziemy maszerowali z flagami narodowymi oraz białymi i czerwonymi zniczami na Plac Gołębi, gdzie ze zniczy zostanie ułożone godło Polski. Na manifestacji nie zabraknie kibiców wrocławskiego Śląska, którzy są jej współorganizatorami.

Pamiętajmy w tych dniach o ofiarach stanu wojennego, weźmy tłumnie udział w patriotycznych uroczystościach!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 10-11 grudnia 2011)

Niepokalana Wspomożycielko módl się za nami!

2011-12-08T08:31:00.000+01:00

Dzisiaj w Kościele świętym obchodzimy uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Prawda o Niepokalanym Poczęciu Maryi jest dogmatem wiary. Ogłosił go uroczyście 8 grudnia 1854 r. bullą Ineffabilis Deus Pius IX. Było to niezwykłe wsparcie dla Kościoła, który walczyć musiał z wieloma przeciwnościami. Biblijny obraz Niepokalanej depczącej głowę węża stał się symbolem zwycięstwa nad zakusami szatana atakującego Kościół, papieża, biskupów, seminaria i zakony. Maryja Niepokalana staje się symbolem zwycięstwa nad masonerią, herezją, modernizmem i antykościelną propagandą (czasy się zmieniają, a szatan ma wciąż ten sam pomysł na walkę z chrystusowym Kościołem).

Święty Jan Bosko wiązał początki pracy wychowawczej właśnie z uroczystością Niepokalej w 8 XII 1841 r. kiedy spotkał pierwszego chłopca swojego oratorium. Nazywał się Bartłomiej Garelli, miał 16 lat i był sierotą. Ks. Bosko udzielił mu pierwszej lekcji katechizmu, którą poprzedziło odmówienie jednego „Zdrowaś Maryjo”. Św. Jan Bosko 45 lat później powiedział: Wszystkie błogosławieństwa, które niebo nam zesłało, są owocem tej pierwszej modlitwy. Najświętsza Maryja Panna stała się dla niego wsparciem w walce o zagrożone serca młodzieży.

Dzisiejszy dzień jest dla nas salezjanów symboliczną rocznicą rozpoczęcia dzieła ks. Bosko. Zawierzajmy więc ze szczególną gorliwością nasze powołanie i młodzież Niepokalanej Wspomożycielce!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

Nagroda dla ks. Jarosława Wąsowicza SDB.

2011-12-06T22:55:00.001+01:00

Europejskie Centrum Solidarności rozstrzygnęło konkurs na najlepszą pracę naukową obejmującą tematykę związaną z historią „Solidarności" i opozycji demokratycznej w Polsce w latach 1970 - 1990. Laureatem konkursu i zarazem zdobywcą I nagrody został
ks. Jarosław Wąsowicz SDB. Nagrodę przyznano za rozprawę doktorską zatytułowaną: "Niezależny ruch młodzieżowy w Gdańsku w latach 1981-1989". Praca zostanie wydana drukiem nakładem ECS.

Ofiary stanu wojennego na cenzurowanym.

2011-12-03T09:41:00.001+01:00

Wkroczyliśmy w ostatni miesiąc AD. 2011. Naznaczony będzie okrągłą rocznicą zbrodni, jakiej 13 grudnia 1981 r. dopuściły się komunistyczne władze na polskim narodzie. Jego pomysłodawcy z W. Jaruzelskim na czele, wciąż nie zostali z niej rozliczeni. Wydaje się także, że wciąż za mało pamiętamy o tych, którzy za wolną ojczyznę oddali wówczas swoje życie.

W Gdańsku pierwszą ofiara stanu wojennego był Antoni Browarczyk– chłopak z Zaspy, zagorzały Lechista, zafascynowany ruchem „Solidarności”, antykomunista, odważny uczestnik pierwszych demonstracji po wprowadzeniu stanu wojennego. Zginął 17 grudnia 1981 roku. Miał zaledwie 20 lat. Został trafiony strzałem w głowę podczas rozpędzania demonstracji w Gdańsku pod KW PZPR.

Z inicjatywy środowiska byłych działaczy Federacji Młodzieży Walczącej pojawił się projekt upamiętnienia Tolka okolicznościową tablicą w miejscu, gdzie został zastrzelony. Pomysł poparło stowarzyszenie kibiców Lechii „Lwy Północy” i gdańska „Solidarność”. Zebrano kilka tysięcy podpisów popierających tą inicjatywę. Od września bezskutecznie próbowano przebić się przez biurokratyczne struktury. W urzędzie miasta zajęto się sprawą dopiero w listopadzie. Prezydent Paweł Adamowicz uznał, że zaproponowany projekt to pomnik, a nie tablica, a on nie jest władny wydawać w tej sprawie decyzji. Inicjatorów przedsięwzięcia poinformowano także, że do montażu konieczne są: zgoda Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, uzyskanie pozwolenia na budowę, uchwalenie stosownej uchwały przez Radę Miasta Gdańska, która jest w tym przypadku właściwym organem decyzyjnym. Biurokratyczny koszmar, którego nie da się przejść, bo do 17 grudnia zostało mało czasu. Gdyby władze miasta nie przeciągały dyskusji od września do listopada może by się udało.

Z naszej inicjatywy jednak nie rezygnujemy. Uczcimy pamięć o ofiarach stanu wojennego nieco skromniej, odkładając na przyszły rok realizację wspomnianego projektu.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 3-4 grudnia 2011)

Lwów Semper Fidelis!

2011-11-26T12:45:00.000+01:00

„Leopolis Semper Fidelis” niegdyś taki właśnie napis widniał na cmentarzu Orląt we Lwowie. We wtorek 22 listopada minęła 93 rocznica bohaterskiej obrony tego miasta w 1918 r. Młodzi ochotnicy rekrutujący się ze środowisk uczniowskich, studenckich, robotniczych oraz urzędniczych w listopadzie 1918 r. stanęli wówczas do walki o polski Lwów z oddziałami wojsk ukraińskich. Wielu z nich w nierównej walce oddało swoje życie za ojczyznę. Józef Piłsudski uhonorował Orlęta Lwowskie w osobie czternastoletniego Antoniego Petrykiewicza, który zginął 16 stycznia 1919 r., pośmiertnie nadając mu Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (pozostaje on do dzisiaj najmłodszym kawalerem tego orderu).

W tych dniach kibice pamiętali o polskich bohaterach. W Warszawie z okazji rocznicy rozpoczęcia obrony Lwowa odbył się Apel Poległych i uroczysta zmiana warty przy Grobie Nieznanego Żołnierza. Uroczystości zorganizowane były przez Towarzystwo Miłośników Lwowa i Kresów Południowo - Wschodnich. Uczestniczyła w nich zorganizowana grupa kibiców Legii Warszawa. Niestety uroczystości wiążą się z przykrym usunięciem przez „nieznanych sprawców” zniczy spod grobu na trawnik. W Gdańsku, we wtorek o godz. 17.00, kilkudziesięciu kibiców Lechii pojawiło się pod przywiezionym ze Lwowa pomnikiem Jana III Sobieskiego. Za komuny odbywały się tam niepodległościowe manifestacje. Tym razem „biało – zieloni” rozwinęli transparent z hasłem „Bóg, Honor, Ojczyzna” i odśpiewali hymn państwowy. Anna Kołakowska przybliżyła zebranym historię Orląt Lwowskich, zaś kibice zakończyli uroczystość skandowaniem hasła „Cześć i chwała bohaterom!”.

Warto także pamiętać, że ze Lwowa wywodzą się pierwsze polskie kluby piłkarskie. W tym gronie najstarszy jest Lwowski Klub Sportowy Lechia, założony w sierpniu 1903 roku przez uczniów III i IV Gimnazjum. Zaledwie kilka dni później uczniowie z I Szkoły Realnej stworzyli Lwowski Klub Piłki Nożnej Sława, który wkrótce zmienił nazwę na Czarni Lwów. Jednak najsłynniejszym klubem piłkarskim ze Lwowa była Pogoń, założony wiosną 1904 r. przez uczniów IV Gimnazjum. Wszystkie polskie kluby na Kresach przestały istnieć wraz z sowiecką okupacją w 1939 r. W 2009 roku, dzięki staraniom młodych Polaków mieszkających i studiujących we Lwowie, wsparciu Konsulatu RP we Lwowie i Fundacji „Semper Fidelis”, reaktywowana została działalność Lwowskiego Klubu Sportowego Pogoń. Kibice w Polsce, jak mogą, wspierają tę inicjatywę. W tym gronie zauważyć należy zwłaszcza wieloletnie akcje na rzecz lwowskiej „Pogoni” kibiców Legii Warszawa.

To nasza historia. Nic jej nie zmieni. Nawet piłkarska centrala, która nakazała w zeszłym roku zdjąć transparent „Lwów kolebka polskiej piłki nożnej” wywieszony przez kibiców podczas meczy Polska – Ukraina. Flaga była w barwach narodowych, z godłem narodowym i polskim herbem Lwowa, herbami przedwojennych polskich klubów - Pogoni, Czarnych i Lechii. Na przekór wszystkim zakłamywaczom historii, zapewniamy bohaterów polskich Kresów: my o Was nie zapomnimy! Poloniae Semper Fidelis!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 26-27 listopada 2011)

Szaliki Wilno-Lwów - reedycja.

2011-11-24T21:11:00.000+01:00

Na stronach Forum Kibiców Legii (http://forum.legionisci.com/showthread.php?t=13195) pojawiła się informacja o reedycja akcji wsparcia dla drużyny Pogoni Lwów oraz Kombatantów z kresów wschodnich (informacja o akcji zeszłorocznej http://zyleta.info/?p=2379). Na Forum można zapisywać się na zakup szalika - cegiełki (cena 35 zł.):

Podobnie, jak poprzednio, 50% zysku zostanie przekazane Pogoni Lwów, 50% na wsparcie dla Kombatantów z północno-wschodnich Kresów. Szalik ten będzie można również nabyć podczas planowanej na styczeń IV Pielgrzymki Kibiców na Jasną Górę.

Żeby Polska była Polską.

2011-11-19T11:29:00.001+01:00

Obchody narodowego Święta Niepodległości dowiodły po raz kolejny, że ruch kibicowski w Polsce potrafi jednoczyć się wokół wartości patriotycznych. W marszu w Warszawie wzięli udział nie tylko przedstawiciele sympatyków największych klubów, ale często także kibice małych, lokalnych drużyn. W tym względzie dużą rolę odegrała środowiskowa solidarność, żeby wspólnie być tam, gdzie wymaga tego potrzeba chwili. Wspominając wydarzenia z 11 listopada 2011 r. nie można także zapominać o wielu innych przedsięwzięciach animowanych w tym uroczystym dniu przez kibiców. Przykładowo, w samym tylko Wrocławiu, w Marszu Patriotów współorganizowanym przez fanów Śląska, wzięło udział kilka tysięcy osób. Były też koncerty, promocje patriotycznych wydawnictw, okolicznościowe prelekcje, spotkania z kombatantami AK i NSZ, wizyta przedstawicieli kibiców Lechii i Lecha w Wilnie. To bardzo cenne doświadczenia, które, jak sądzę, owocować będą w przyszłości.

Jednak w ostatnich dniach doświadczaliśmy także eskalacji działań anty patriotycznych w wykonaniu rodzimych kosmopolitów i piewców tzw. poprawności politycznej. W tym gronie wymienić należy zwłaszcza bandytów wywodzących się ze środowisk lewackich, którzy ściągnęli swoich politycznych przyjaciół z Niemiec, aby bić się z polskimi patriotami tylko dlatego, że 11 listopada w Święto Niepodległości, zapragnęli oni wziąć udział w Marszu Niepodległości z biało – czerwonymi flagami w dłoniach. Znamienny w tym miejscu jest obraz jednego z przedstawicieli lewackiego środowiska, który pod eskortą policji krzyczał „Heil Auschwitz!”, unosząc przy okazji prawą rękę z hitlerowskim pozdrowieniem. To są ci rzekomi antyfaszyści? Co na to dziennikarze „postępowej” prasy?

Nie były to niestety jedyne przykłady antypolskich działań. Jak bowiem inaczej nazwać decyzję piłkarskiej centrali, która w tych dniach narodowego świętowania zaprezentowała podczas meczów reprezentacji „nowoczesne stroje” bez godła narodowego. Orzeł zniknął z piłkarskich koszulek sprzedany za garść srebrników. Albo obrazek z Wilna, kiedy na widok kibiców, jeden z pracowników polskiej ambasady nerwowo wykrzykiwał, aby na cmentarzu na Rossach nie wprowadzać do programu uroczystości żadnych nowych elementów. Na moją uwagę, że chcemy tylko zaśpiewać wspólnie z rodakami hymn państwowy i „Rotę”, odparł, że były już śpiewane na uroczystościach w ambasadzie (oczywiście i tak zrobiliśmy swoje). I wreszcie parlamentarzyści z Ruchu Palikota, którzy rozpętali kolejną już w historii rodzimego lewactwa wojnę z Krzyżem. Jak mogliśmy się w tych dniach dowiedzieć z ust rzecznika prasowego tej formacji, Polska państwowość wywodzi się z tradycji pogańskich, chrzest Polski był tylko mało znacznym epizodem w dziejach naszej ojczyzny, podobnie jak i jej chrześcijańskie tradycje.

Ręce opadają…, ale duch w narodzie nie ginie. Zupełnie jak w piosence Jan Pietrzaka: „Wtedy, kiedy los nieznany, zozsypywał nas po kątach, kiedy obce wiatry grały, obce orły na proporcach - przy ogniskach wybuchała niezmożona nuta swojska: Żeby Polska, żeby Polska, żeby Polska była Polską!” Trwajmy zatem przy swoim!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 19-20 listopada 2011)

Mama Małgorzata, jest znana w Polsce od ponad stu lat!

2011-11-15T23:57:00.000+01:00

Małgorzata Occhiena, mama św. Jana Bosko jest znana na ziemiach polskich od stu osiemnastu lat. Pierwszy jej życiorys w naszym języku ukazał się w 1893 r. nakładem Drukarni Franciszka Czerwińskiego w Warszawie. Został wydany staraniem ks. Antoniego Chmielowskiego, rektora kościoła NMP w Łęczycy. Ksiądz Chmielowski (1841-1918) był już wówczas znanym popularyzatorem dzieł hagiograficznych, które najczęściej tłumaczył z obcych języków. Publikował też na łamach „Przewodnika Katolickiego”. Jego wyjątkowe walory duchowe zadecydowały o tym, że w 1906 r. powołano go na spowiednika alumnów Akademii Duchownej w Petersburgu. Później wyjechał do Ziemi Świętej i zmarł w Jerozolimie w 1918 r.

Książka o mamie Małgorzacie była więc kolejnym tłumaczeniem tego świątobliwego kapłana, przez które chciał przybliżyć wiernym postaci świątobliwych osób. W dwudziestu dziewięciu jej rozdziałach możemy odnaleźć całą trudną życiową drogę Małgorzaty Occhiena, zbudować się jej chrześcijańskim życiem, wiarą, której od najmłodszych lat uczyła także sowich synów. Znaczna część publikacji pokazuje Małgorzatę w kontekście dzieła ks. Bosko, jego powołania, odkrywania misji do jakiej został przez Boga posłany w Kościele. Pokazuje jak wiele elementów systemu wychowawczego oratorium miało swoje korzenie w wychowaniu wyniesionym przez Jana Bosko z domu rodzinnego. Wzruszające są także te fragmenty, które pokazują bezpośrednio zaangażowanie mamy Małgorzaty w działalność pierwszego oratorium. Potwierdzają one przekonanie ks. Chmielowskiego, które we wstępie do książki pisał: „Po przeczytaniu tego życiorysu, ksiądz Bosko zrozumialszym nam się stanie. Historia, jaką w niej zawarliśmy, jest historią jego własną i jeśli szczęśliwe są matki, że mają takich synów, to nawzajem szczęśliwi są synowie, że mają takie matki”, z kolei zaś w jej zakończeniu jeszcze raz podkreślił, że „pamięć Małgorzaty Bosco, matki dzieci biednych i dzieci opuszczonych, nie zatrze się nigdy w sercach naszych. (…) Gdzie błogosławić będą imię księdza Bosco, tam błogosławić będą i imię jego matki. Historia cudownego dzieła Opatrzności Boskiej i Najświętszej Panny Nieustającej Pomocy, to jest historia syna, nie może być oddzielona od historii matki”.

„Żywot Małgorzaty Bosco” nie jest typową pozycją biograficzną, znaną nam ze współczesnej literatury, w której przedstawione są zazwyczaj tylko fakty z życia jej głównego bohatera. Jest ona książką swoich czasów, w której w ślad za kronikarskim przekazem ważnych życiowych wydarzeń idzie każdorazowo nauka katechizmowych prawd wiary, nauka cnót chrześcijańskich, wezwanie do karności i życia według bożych przykazań. Dzisiaj już takich książek się nie pisze, a szkoda bo w dostępny sposób pokazywały one umiejętność realizacji w codziennym zwykłym życiu zasad chrześcijańskiej wiary. Tego nie raz nie potrafimy dzisiaj skutecznie robić.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

„Rodzina Salezjańska”, nr 53 (2011), s. 11.

Wspomożycielka na Wileńszczyźnie.

2011-11-15T23:54:00.000+01:00

Wspomożycielka Wiernych – Maryja ks. Bosko, jednoczy dziś pod swoimi sztandarami Rodzinę Salezjańską na całym świecie. Święty Jan Bosko zaczął czcić ją pod tym wezwaniem od pamiętnego snu o dwóch kolumnach niosących wybawienie napadniętym przez wrogów chrześcijanom, który opowiedział chłopcom w turyńskim oratorium 30 maja 1862 r. W wizji ks. Bosko obok kolumny z wielką hostią Najświętszego Sakramentu stała nieco niżej druga, z posągiem Niepokalanej Dziewicy. U jej stóp znajdował się napis: Auxilium Christianorum – Wspomożenie Wiernych. Święty wizjoner objaśnił wówczas wychowankom, że jego sen dotyczy walki Kościoła z wrogami, cierpień Papieża i jego końcowego triumfu dzięki nabożeństwu do Najświętszego Sakramentu i Maryi Wspomożycielki Wiernych. Na koniec dodał: „Właśnie miłość do Matki Bożej i częsta Komunia św. mogą nas uratować. Należy dołożyć maksymalnych wysiłków, by te dwie praktyki realizować wszędzie i w życiu wszystkich”.

Wskazania wielkiego wychowawcy młodzieży są żywo obecne w dziełach, które po sobie pozostawił. W ślad za księdzem Bosko wierzymy, że Maryja jest obecna wśród nas i pełni nadal swoje posłannictwo Matki Kościoła i Wspomożycielki Wiernych” (zob. Konstytucje Towarzystwa św. Franciszka Salezego, art. 8.). Salezjanie wciąż starają się szerzyć kult i popularyzować nabożeństwo ku jej czci i wykorzystują ku temu każdą okazję. Jedną z nich stała się piesza pielgrzymka z Suwałk do Ostrej Bramy, organizowana przez duchowych synów ks. Bosko od dwudziestu jeden już lat. Na pielgrzymkowym szlaku wyrastają piękne kapliczki poświęcone Wspomożycielce Wiernych, a jej cześć szerzy się nie tylko wśród pątników, którzy do wędrują do Wilna z różnych zakątków Polski, ale również wśród naszych rodaków na Wileńszczyźnie.

Pierwsza kapliczka

Zaczęło się w 2008 roku podczas XVIII pieszej pielgrzymki z Suwałk do tej „co w Ostrej świeci Bramie”. Wówczas kapliczka z figurką Wspomożycielki Wiernych została poświęcona w Kijuciach. To pierwsza miejscowość na pątniczym szlaku, w której pielgrzymi z Polski są witani przez rodaków z Wileńszczyzny. Zawsze jest to wzruszający moment. Doświadczają tu iście królewskiej gościnności, która towarzyszy pątnikom już niemal do samej Ostrej Bramy.

W jednym z artykułów o pielgrzymce, który ukazał się na łamach „Magazynu Wileńskiego”, salezjanin koadiutor Grzegorz Nowak posługujący w grupie „żółtej” jako kierowca, tak wspominał swój pierwszy kontakt z Polakami na Wileńszczyźnie: „Przed rokiem, kiedy wyprzedziłem pielgrzymów samochodem i miałem stanąć na postoju w Kijuciach, zauważyłem, iż droga jest usłana kwiatami, co mnie zaskoczyło i nie wiedziałem, co począć: jechać dalej, czy też zatrzymać się. Byłem wzruszony serdecznością i otwartością miejscowej ludności, dlatego zaproponowałem, by w ramach wdzięczności pielgrzymi postawili kapliczkę ku czci Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych”.

Od słowa, do słowa i pomysł, który zrodził się w sercu brata Grzegorza został zrealizowany. Od 2008 r. systematycznie w nowych miejscowościach na Wileńszczyźnie pojawiają się śliczne kapliczki z Madonną ks. Bosko. Przez te lata wytworzył się także pewien schemat pielgrzymkowego nabożeństwa związanego z przekazaniem figurki mieszkańcom danej miejscowości. Cały etap pielgrzymi niosą Maryję zawierzając jej intencje, z którymi wyruszyli na pątniczy szlak. Modlą się także za ludzi napotykanych po drodze, zwłaszcza za mieszkańców, którym pozostawią swój pielgrzymi dar. W tym czasie śpiewane są tradycyjne pieśni salezjańskie do Wspomożycielki, odmawiany jest różaniec i Litania Loretańska.

Wspomożycielka w Mościszkach

W roku 2009 kolejną figurę Wspomożycielki Wiernych przekazaliśmy Polakom z miejscowości Mościszki, która należy do parafii w Ławaryszkach. Ponieważ miejscowość ta nie leży na trasie pielgrzymki, figura poświęcona została przez byłego proboszcza ławaryskiej parafii ks. Anatola Markowskiego. Miało to miejsce podczas pielgrzymkowej mszy odprawianej w pierwszej polskiej parafii na Wileńszczyźnie w Koleśnikach, która nosi tytuł Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Następnego dnia pielgrzymi grupy żółtej wraz z delegacją parafian z Mościszek nieśli figurę Matki Bożej do kościoła w Butrymańcach. Stąd została ona przewieziona na drugą stronę Wilna do nowych właścicieli. Do naszej inicjatywy przyłączyła się wówczas także pallotyńska grupa niebieska, która zebrała wraz z nami nie tylko ofiary na figurę, ale również i na remont kaplicy w Mościszkach, do której powędrowała Wspomożycielka.

Mościszki, to dla mnie szczególne miejsce, ponieważ w tej niewielkiej miejscowości mieszkają moi krewni. Jako kilkunastoletni chłopak, jeszcze za czasów ZSRR, podczas letnich wakacji uczestniczyłem w otwarciu klubu mościskiego kołchozu. Te czasy na szczęście się skończyły i po odzyskaniu przez Litwę niepodległości zamieniony on został na kaplicę filialną parafii ławaryskiej. W sierpniu 1998 r. odwiedziliśmy ją z animatorami salezjańskiego ruchu ewangelizacyjnego „Pustynia Miast”. W czasie ewangelizacyjnych spotkań wiele było wówczas łez wzruszenia i niezwykłych dla nas wówczas sytuacji. Okazało się, że przez wiele powojennych lat właśnie parafię w Ławaryszkach animowali salezjanie. Kiedy przyjechaliśmy do parafialnej świątyni zobaczyliśmy obraz ks. Bosko i Wspomożycielki. Odnaleźliśmy przy kościele grób salezjanina ks. Stanisława Toporka, gdzie całą wspólnotą młodzieży pomodliliśmy się za jego duszę i nasze spotkania ewangelizacyjne. Z mieszkańcami tej parafii spotkaliśmy się wówczas w Ławaryszkach, Kenie oraz w Mościszkach. Wtedy jeszcze w starej małej kaplicy, która służy dzisiaj jako dom pogrzebowy. Projekt zagospodarowania dawnego klubu na nowe miejsce modlitwy był już wówczas w fazie realizacji. W 2002 roku odprawiłem w niej wraz ze swoimi kursowymi współbraćmi Mszę św. prymicyjną.

Później przez kilka lat młodzież z Mościszek uczestniczyła w Polsce w wakacyjnych rekolekcjach „Pustyni Miast”. Chociaż te kontakty jakoś się urwały, dzięki inicjatywie pielgrzymów salezjański ślad w tej wspólnocie parafialnej został przypieczętowany poprzez wspomnianą figurę Maryi Wspomożycielki Wiernych. Po zakończeniu pątniczego szlaku w 2010 r. w dzień przeznaczony na zwiedzanie Wilna i okolic pojechaliśmy dwoma autokarami pielgrzymów do Mościszek, aby tam wspólnie z mieszkańcami odprawić eucharystię i wspólnie dziękować za dar Maryi ks. Bosko oraz wieloletnie posługiwanie salezjanów w ich wspólnocie. Uroczysty dzień dopełniło wówczas spotkanie przy ognisku, śpiew i tańce oraz mecz Mościszki kontra Pielgrzymi, zakończony oczywiście salezjańskim wynikiem, czyli remisem.

Kolejne figury w Berżnikach i Koleśnikach

Zwyczaj fundowania figurek Wspomożycielki Wiernych przez pielgrzymów wszedł już w praktykę pątników wędrujących z Suwałk do Ostrej Bramy w grupach żółtej i niebieskiej. W roku 2011 po raz pierwszy podarowaliśmy ją parafii znajdującej się po polskiej stronie pątniczego szlaku. Trafiła do niezwykle gościnnych dla pielgrzymów Berżnik. Druga figurka została podarowana parafianom w Koleśnikach.

Na naszym szlaku uczestniczyliśmy też w miłej uroczystości poświęcenia kapliczki w Dowgidańcach, przygotowanej staraniem mieszkańców tej miejscowości z inicjatywy Stanisława Venciusa. Właśnie tam figurka ufundowana przez pielgrzymów trafiła w roku ubiegłym. W uroczystym nabożeństwie uczestniczył dyrektor administracyjny samorządu solecznickiego Bolesław Daszkiewicz, starościna gminy koleśnickiej Danuta Wilbik, przedstawiciele Związku Polaków na Litwie oraz ks. Anatol Markowski proboszcz z Koleśnik. Kapliczkę z figurą Wspomożycielki Wiernych poświęcił ks. prof. Jan Niewęgłowski, były inspektor warszawskiej prowincji salezjanów.

Na pątniczym szlaku zebrano także ofiary na kolejną figurę, która tym razem trafi po raz pierwszy do parafii w Leipalingis (Lejpuny), zamieszkałej wyłącznie przez Litwinów. To pierwsza miejscowość, w której nocujemy po przekroczeniu granicy. Znajduje się o kilkanaście zaledwie kilometrów od słynących z uzdrowisk Druskiennik. Wierni w Lejpunach modlą się w kościele pw. Wniebowzięcia NMP, który został wybudowany w latach 1806-1826, przez właściciela majątku, marszałka sejneńskiego Antoniego Kruszewskiego. Wbrew powszechnym opiniom o niechęci Litwinów do Polaków (niestety w większości przypadków słusznym), jesteśmy przyjmowaniu tu bardzo gościnnie, jako bracia w tej samej wierze. Może to dobra wskazówka dla decydentów po obu stronach granicy? W każdym razie to doświadczenie z pielgrzymiego szlaku, pokazuje, że wiara, a nie polityka czyni cuda i chociażby z tego powodu przyszłoroczna uroczystość zapowiada się nader ciekawie.

Modlitewna więź

Przez cały rok przy kapliczkach Wspomożycielki Wiernych na Wileńszczyźnie wierni spotykają się, aby wspólnie modlić się w swoich intencjach. A żyje się tu wcale nie łatwo. Problemy takie same, jak i u nas: nagminny brak pracy; brak perspektyw dla młodych, masowa emigracja ze wsi do większych ośrodków, także za granicę; problem alkoholizmu, który jest czasami bardzo widoczny. Do tego dochodzi ciągła walka o utrzymanie swojej tożsamości, bo dzisiaj na Litwie nie łatwo być Polakiem.

Nasi rodacy przy przydrożnych kapliczkach pamiętają także i o nas, pielgrzymach. Obiecaliśmy sobie wspólnie, że Wspomożycielka Wiernych przez cały rok łączyć nas będzie wspólnie na modlitwie. To największy dar jaki możemy sobie nawzajem ofiarować, tym bardziej, że pamiętamy o słowach ks. Bosko, który często mawiał, że „Bóg i jego Matka nie pozwolą, by powtarzano na próżno: Maryjo Wspomożenie Wiernych, módl się za nami! Maryja tak bardzo lubi nam pomagać! Maryja Wspomożycielka Wiernych jest potężną obrona dla tych, którzy znajdują się pod jej płaszczem.

Wierzę, że salezjański szlak przydrożnych kapliczek z Maryją, którą ukochał ks. Bosko, będzie się z roku na rok coraz bardziej domykał i prowadził przez każdą miejscowość uświęconą pielgrzymimi intencjami w drodze z Suwałk do wileńskiej Ostrej Bramy.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

(„Rodzina Salezjańska”, nr 53 (2011), s. 3-5.)

Pozdrowienia z Wilna.

2011-11-15T23:38:00.000+01:00

Tym razem pozdrawiam czytelników z Wilna. Od wczoraj jesteśmy tu grupą 20 kibiców reprezentujących Stowarzyszenie „Lwy Północy” (Lechia Gdańsk) i „Wiara Lecha”. Przyjechaliśmy na Wileńszczyznę, aby wspólnie z naszymi rodakami uczcić narodowe Święto Niepodległości. Wczoraj złożyliśmy wieniec z napisem „Bohaterom Wolnej Polski – Kibice Lechii Gdańsk” na grobie Matka i Serce Syna w wieleńskiej Rossie, gdzie spoczywa serce marszałka Józefa Piłsudskiego. Zapaliliśmy znicze na grobach polskich legionistów, oficerów i ochotników poległych w latach 119-1920 w walkach o Wilno, żołnierzy Armii Krajowej poległych w operacji Ostra Brama w 1944 i wielu innych znamienitych dla naszej historii postaci, które żyły i służyły ojczyźnie tutaj w grodzie nad Wilią. W czasie oficjalnych uroczystości rozwinęliśmy patriotyczne transparenty i odpaliliśmy 18 rac symbolizujących rok odzyskania przez Polskę niepodległości. Centralnym punktem nasze go świętowania stała się msza św. odprawiona w jej intencji w Ostrej Bramie. Po południu uczestniczyliśmy w uroczystym koncercie z okazji Święta Niepodległości, który odbył się w Solecznikach.

Na Wileńszczyznę nie przybyliśmy z pustymi rękami. Razem z nami przyjechały dwie tony książek uzbieranych przez kibiców Lechii i Lecha w ostatnim miesiącu, jako dar dla polskich szkół i świetlic. Szykujemy już następny transport tym razem także z komputerami. Nawiązaliśmy także kontakty, które pozwolą nam w przyszłe wakacje zaprosić dzieci z Wileńszczyzny na gdańskie Wybrzeże.

Jutro wracamy do Polski. Ostatnim akcentem naszych odwiedzin będzie modlitwa przy pomniku mieszkańców Koniuch pomordowanych przez żydowsko – sowiecką partyzantkę w 1944 r. W Wilnie zostawiamy serca dla naszych dzielnych rodaków, którym nie jest tu łatwo żyć, tylko dlatego, że są Polakami, wiernymi swoim narodowym tradycjom

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

("Gazeta Polska Codziennie", 14 listopada 2011)

Módlmy się za Ojczyznę!

2011-11-10T18:20:00.001+01:00

"A jeśli komu droga otwarta do nieba,

Tym, co służą ojczyźnie".

Jan Kochanowski, Pieśni, II, 12

Dzisiaj mamy szczególny dzień, kiedy do naszych modlitw dołączamy intencje o Boże błogosławieństwo dla naszej Ojczyzny. Przyzywamy imiona tych, którzy nam przed laty wywalczyli upragnioną wolność, stali na straży narodowych tradycji, nieśli przez wieki dumne sztandary biało – czerwone z orłem w koronie. Było ich wielu. Pan Bóg nie poskąpił nam w historii wyrazistych postaci, które swoim życiem pokazały, że warto być wiernym Chrystusowej Ewangelii, Kościołowi i przez tą wierność dobrze służyć Ojczyźnie.

W swoim sercu przywołuję dzisiaj zwłaszcza postaci kapłanów, takich jak ks. Andrzej Bobola, ks. Piotr Skarga czy ks. Ignacy Skorupka. Myślę o wielkich salezjanach kard. Auguście Hlondzie, bp. Antonim Baraniaku. Jak oni pięknie służyli Kościołowi i naszej Ojczyźnie. Dzisiaj w kościele pw. św. Kazimierza w Wilnie, gdzie przed wiekami kazania głosił św. Andrzej Bobola, pomodlę się w intencji swojej i wszystkich braci w kapłaństwie, byśmy choć trochę umieli być tacy jak oni.

Świadectwa miłości do Boga, Kościoła i Ojczyzny, wciąż nam potrzeba. W tym szczególnym dniu zachęcam wszystkich do rozpowszechniania Krucjaty Różańcowej za Polskę http://krucjatarozancowazaojczyzne.pl/. Modlitwa czyni cuda. Jeszcze nie dawno Węgry, które stały na skraju moralnej przepaści, zostały uratowane właśnie poprzez modlitwę różańcową.

Węgrzy zadziwili współczesny zlaicyzowany świat swoją postawą, kiedy ponad 1.200.000 spośród nich zadeklarowało, że będzie się modlić o odnowę moralną narodu. W całym kraju wierni masowo zamawiali Msze święte za Ojczyznę. Pan Bóg wysłuchał tego narodowego szturmu do nieba. Od władzy w Budapeszcie zostali odsunięci postkomuniści i ich antychrześcijański program. Słusznie zauważono na jednym z naszych prawicowych portali, że „wiele się dziś pisze o zmianach, jakie mają miejsce na Węgrzech, ale w żadnej korespondencji nie ma nawet wzmianki o wielkiej krucjacie modlitewnej i potędze modlitwy”. Dzieję się tak, bo Węgrzy działają wbrew logice świata i potrafią skutecznie sprzeciwić się rugowaniu Boga z historii i teraźniejszości

Bierzmy przykład z naszych braci! Módlmy się za Ojczyznę, nie tylko 11 listopada czy 3 maja, ale codziennie, wytrwale przesuwając paciorki różańca. Stanie się wówczas tak, jak przepowiadał przed laty kard. Hlond: „Zwycięstwo przyjdzie i będzie to zwycięstwo Maryi !”

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

Spotkanie autorskie i promocja książki.

2011-11-06T09:52:00.000+01:00

We wtorek, 8 listopada br, o godz. 18:00 w kościele parafialnym w Bojszowach Nowych odbędzie się spotkanie autorskie z ks. Jarosławem Wąsowiczem SDB połączone z promocją książki "Sługa Boży ks. Franciszek Miśka (1898 - 1942). Życie i męczeństwo."

Marsz, dzielny narodzie!

2011-11-05T11:06:00.000+01:00

W ostatnim czasie wybrałem się do kina na „Bitwę Warszawską” w reżyserii Jerzego Hoffmana. Czy film mi się podobał? Jest, jaki jest. Długo by pisać. Pierwsza w Polsce pełnometrażowa produkcja zrealizowana w 3D jest na pewno politycznie poprawna. Na kilka scen zwróciłem jednak uwagę. Między innymi na moment, w którym ważą się losy wojny z sowietami i do walki ruszają nawet ci, którzy biegowi wydarzeń przyglądali się dotychczas z boku. Pełna narodowa mobilizacja. Tylko rodzimi komuniści stoją przy fabrykach z antypolskimi transparentami pokrzykując niemrawo w stronę maszerującego na front wojska.

Bitwa Warszawska z 1920 r. przypieczętowała wymarzoną i wywalczoną niepodległość. W II RP oficjalne Święto Niepodległości ustanowiono dopiero w 1937 r. W czasach okupacji z oczywistych względów nie było możliwości na urządzanie 11 listopada demonstracji patriotycznych. Podobnie w PRL, gdzie święto zastąpiono obchodami 22 lipca (Narodowe Święto Odrodzenia Polski – kto to jeszcze pamięta?) albo 7 października, rocznicą wybuchu Rewolucji Październikowej. Polscy patrioci starali się jednak pamiętać o Święcie Niepodległości

Rok 1989 przyniósł nam powrót prawdziwego święta wolnej Polski. Przez dwie ostatnie kolejki rozgrywek piłkarskich na naszych stadionach pojawiły się transparenty z krótką informacją „11 listopada 2011 r. Marsz Niepodległości – Warszawa”. Udział w tym wydarzeniu, to właśnie jeden ze sposobów świętowania w tym dniu wywalczonej przed laty niepodległości. Wiem, że kibiców tam na pewno nie zabraknie. Ta legalna manifestacja patriotów stała się celem ataków wszelkiej maści lewactwa. Do konfrontacji z uczestnikami Marszu Niepodległości nawołują nawet wysokonakładowe publikatory. A rodzimi spadkobiercy tradycji Komunistycznej Partii Robotniczej Polski, tak jak dawniej szukają popleczników swoich antynarodowych działań poza naszymi granicami np. w Berlinie. W 1920 r. występowanie przeciwko państwu polskiemu skończyło się dla komunistów tym, że ich partia była na terenie Rzeczpospolitej nielegalna. Nie mam niestety nadziei, że w Rzeczpospolitej AD 2011 stanie się podobnie.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

(„Gazeta Polska Codziennie” 5 - 6 listopada 2011 r.)

Litaniae Sanctorum

2011-10-31T16:57:00.000+01:00

Najbardziej, ze wszystkich świętych lubię… Tak zazwyczaj brzmi pierwsze zdanie z odrobionego przez ucznia podstawówki zadania domowego z lekcji religii, kiedy mowa jest o świadkach wiary, królujących razem z Chrystusem w niebie. A ja lubię wszystkich świętych. Bez wyjątku. Każdy z nich uczy nas nas jak kochać Boga i zdobywać niebo. Uwielbiam modlić się „Litaniae Sanctorum”, kiedy przywołujemy ich imiona. Staje mi wtedy przez oczyma dwadzieścia wieków Kościoła. Jego trudna historia. Zawsze jednak zwycięska. Pełna bohaterów bożej sprawy, którzy przenieśli przez wieki światło Chrystusowej Ewangelii.

W liturgii Kościoła „Litanią do wszystkich Świętych” modlimy się zawsze w najważniejszych momentach. Śpiewana jest podczas Wigilii Paschalnej, w czasie konsekracji kościoła i ołtarza, podczas święceń diakonatu i prezbiteratu, sakry biskupiej. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby odmówić ją od czasu do czasu w ramach codziennego pacierza. Do czego wszystkich zachęcam. Zwłaszcza przy okazji jutrzejszego święta. Katechizm Kościoła katolickiego uczy nas: „Święci w chwale nieba nadal wypełniają z radością wolę Bożą w odniesieniu do innych ludzi i do całego stworzenia. Już królują z Chrystusem; Z nim „będą królować na wieki”.

Wstawiennictwo Wszystkich Świętych Pańskich niech nas wciąż umacnia na krętych drogach życia.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

Litania do Wszystkich Świętych

Kyrie, elejson. - Chryste, elejson.
Kyrie, elejson Chryste, usłysz nas - Chryste, wysłuchaj nas,
Ojcze z nieba, Boże - zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże - zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże - zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco Jedyny Boże - zmiłuj się nad nami.
Święta Maryjo - módl się za nami.
Święta Boża Rodzicielko - módl się za nami.
Święta Panno nad pannami - módl się za nami.
Święci: Michale, Gabrielu i Rafale - módlcie się za nami.
Wszyscy święci Aniołowie - módlcie się za nami.
Święty Abrahamie - módl się za nami.
Święty Mojżeszu - módl się za nami.
Święty Eliaszu - módl się za nami.
Święty Janie Chrzcicielu - módl się za nami.
Święty Józefie - módl się za nami.
Święta Anno - módl się za nami.
Wszyscy święci Patriarchowie i Prorocy - módlcie się za nami.

Święci: Piotrze i Pawle - módlcie się za nami.
Święty Andrzeju - módl się za nami.
Święci: Janie i Jakubie - módlcie się za nami.
Święty Tomaszu - módl się za nami.
Wszyscy święci Apostołowie - módlcie się za nami.
Święty Łukaszu - módl się za nami.
Święty Marku - módl się za nami.
Święty Barnabo - módl się za nami.
Święta Mario Magdaleno - módl się za nami.
Wszyscy święci Uczniowie Pańscy - módlcie się za nami.

Święty Szczepanie - módl się za nami.
Święty Ignacy Antiocheński - módl się za nami.
Święty Polikarpie - módl się za nami.
Święty Wawrzyńcze - módl się za nami.
Święty Cyprianie - módl się za nami.
Święty Bonifacy - módl się za nami.
Święty Wojciechu - módl się za nami.
Święty Stanisławie - módl się za nami.
Święty Tomaszu Becket - módl się za nami.
Święci: Janie i Tomaszu z Anglii - módlcie się za nami.
Święty Pawle z Japonii - módl się za nami.
Święci: Izaaku i Janie z Ameryki - módlcie się za nami.
Święty Piotrze z Polinezji - módl się za nami.
Święty Karolu z Ugandy - módl się za nami.
Święte: Perpetuo i Felicyto - módlcie się za nami.
Święta Agnieszko - módl się za nami.
Święta Mario Goretti - módl się za nami.
Wszyscy święci Męczennicy - módlcie się za nami.

Święci: Leonie i Grzegorzu - módlcie się za nami.
Święty Ambroży - módl się za nami.
Święty Hieronimie - módl się za nami.
Święty Augustynie - módl się za nami.
Święty Atanazy - módl się za nami.
Święci: Bazyli i Grzegorzu z Nazjanzu - módlcie się za nami.
Święty Janie Chryzostomie - módl się za nami.
Święty Marcinie - módl się za nami.
Święty Patryku - módl się za nami.
Święci: Cyrylu i Metody - módlcie się za nami.
Święty Karolu Boromeuszu - módl się za nami.
Święty Franciszku Salezy - módl się za nami.
Święty Piusie Dziesiąty - módl się za nami.

Święty Antoni - módl się za nami.
Święty Benedykcie - módl się za nami.
Święty Bernardzie - módl się za nami.
Święci Franciszku i Dominiku - módlcie się za nami.
Święty Jacku - módl się za nami.
Święty Tomaszu z Akwinu - módl się za nami.
Święty Ignacy z Loyoli - módl się za nami.
Święty Franciszku Ksawery - módl się za nami.
Święty Stanisławie Kostko - módl się za nami.
Święty Wincenty z Paulo - módl się za nami.
Święty Janie Mario Vianneyu - módl się za nami.
Święty Janie Bosco - módl się za nami.
Święta Katarzyno Sieneńska - módl się za nami.
Święta Tereso z Avili - módl się za nami.
Święta Różo z Limy - módl się za nami.
Błogosławiony Czesławie - módl się za nami.

Święty Ludwiku - módl się za nami.
Święty Kazimierzu - módl się za nami.
Święta Moniko - módl się za nami.
Święta Jadwigo - módl się za nami.
Święta Elżbieto Węgierska - módl się za nami.
Wszyscy Święci i Święte Boże - módlcie się za nami.

Bądź nam miłościw wybaw nas, Panie.
Od zła wszelkiego wybaw nas, Panie.
Od grzechu każdego wybaw nas, Panie.
Od zasadzek szatana wybaw nas, Panie.
Od gniewu, nienawiści i wszelkiej złej woli wybaw nas, Panie.
Od śmierci wiecznej wybaw nas, Panie.
Przez Twoje Wcielenie wybaw nas, Panie.
Przez Twoje Narodzenie wybaw nas, Panie.
Przez Twój chrzest i post święty wybaw nas, Panie.
Przez Twój krzyż i mękę wybaw nas, Panie.
Przez Twoją Śmierć i złożenie do grobu wybaw nas, Panie.
Przez Twoje Święte Zmartwychwstanie wybaw nas, Panie.
Przez Twoje cudowne Wniebowstąpienie wybaw nas, Panie.
Przez Zesłanie Ducha Świętego wybaw nas, Panie.
Przez Twoje przyjście w chwale wybaw nas, Panie.

Chryste, Synu Boga żywego zmiłuj się nad nami.
Chryste, który na ten świat przyszedłeś zmiłuj się nad nami.
Chryste, który zostałeś ukrzyżowany zmiłuj się nad nami.
Chryste, który śmierć za nas przyjąłeś zmiłuj się nad nami.
Chryste, który zostałeś pogrzebany zmiłuj się nad nami.
Chryste, który zmartwychwstałeś zmiłuj się nad nami.
Chryste, który wstąpiłeś do nieba zmiłuj się nad nami.
Chryste, który zesłałeś Ducha Świętego na Apostołów zmiłuj
się nad nami.
Chryste, który siedzisz po prawicy Ojca zmiłuj się nad nami.
Chryste, który przyjdziesz sądzić żywych i umarłych zmiłuj
się nad nami.
Prosimy Cię, abyś nam odpuścił grzechy
- wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś nas doprowadził do prawdziej pokuty
- wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś nas samych utwierdził i zachował w swojej
świętej służbie - wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś naszym dobroczyńcom dał wieczną
nagrodę - wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś dał i zachował plony ziemi
- wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś nam okazał miłosierdzie
- wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś dał nam pragnienie nieba
- wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś uchronił nas, braci, krewnych i dobrodzie-
jów od wiekuistego potępienia - wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś dał wszystkim wiernym zmarłym wieczny
odpoczynek - wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś zachował świat od chorób, głodu i wojny
- wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś dał wszystkim narodom pokój i prawdziwą
zgodę - wysłuchaj nas, Panie.

Prosimy Cię, abyś strzegł Kościoła świętego i nim kierował
- wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś zachował Ojca świętego i całe duchowień-
stwo w prawdziwej pobożności - wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś zjednoczył wszystkich wierzących
w Chrystusa - wysłuchaj nas, Panie.
Prosimy Cię, abyś wszystkich ludzi doprowadził do światła
Ewangelii - wysłuchaj nas, Panie.

Chryste, usłysz nas - Chryste, usłysz nas
Chryste wysłuchaj nas - Chryste, wysłuchaj nas

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata
zmiłuj się nad nami
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata
zmiłuj się nad nami
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata
zmiłuj się nad nami

Módlmy się. Boże, który widzisz, że upadamy wskutek
własnej słabości, spraw łaskawie, aby przykłady świętych
umocniły naszą miłość ku Tobie.
Przez Chrystusa Pana Naszego.
Amen.

Sektor niebo.

2011-10-29T09:36:00.002+02:00

Ze wszystkich polskich miast, zaraz po Gdańsku, najbardziej uwielbiam Wrocław. Czuję się tam jak u siebie w domu. Zresztą nie tylko ja. Podobnie inni fani „Biało – Zielonych”. Zwłaszcza podczas bieżącego weekendu. Kiedy czytelnicy zajrzą do tego felietonu, wynik spotkania Śląsk – Lechia będzie już znany. Mecz przyjaźni jest pod względem kibicowskim wielkim wydarzeniem. Decydują o tym zwyczajne ludzkie relacje, wieloletnie znajomości, wspólnie przeżyte historie na kibicowskim szlaku. Co ważne, także zbieżność poglądów i wierność ideałom Wolnej Polski. Tak było dawniej, kiedy pod sztandarami „Solidarności” kibice obu klubów walczyli z komunizmem. Bracia ze Śląska systematycznie przyjeżdżali wówczas na Wybrzeże tłuc się z milicją na ulicznych demonstracjach, wzięli także udział w strajkach w Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1988. Tak jest i dzisiaj, kiedy wzajemnie się wspieramy w wolnościowych i patriotycznych inicjatywach. Bardzo sobie to cenię. Warto dodać, że kibicowska przyjaźń na linii Wrocław – Gdańsk trwa nieprzerwanie od 1977 r.

W przyszłym tygodniu przewiną się zapewne w naszych sercach wszyscy ci, których Pan Bóg zabrał już do wieczności. Nasi bliscy, przyjaciele, bracia po szalu. Wierzymy, że dzisiaj wypełniają „sektor niebo”. Kiedyś od miłosiernego Boga też otrzymamy do niego zaproszenie i znów jak dawniej wszyscy będziemy razem!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB
(„Gazeta Polska Codziennie” 29 - 30 października 2011 r.)

O ks. Jerzym nigdy nie zapomnimy.

2011-10-23T18:38:00.000+02:00

W tych dniach mija kolejna rocznica porwania i morderstwa ks. Jerzego Popiełuszki. Wydarzenia sprzed 27 lat wstrząsnęły Polską. W początkowej fazie wywołały szok i przygnębienie w środowiskach identyfikujących się z opozycją polityczną i Kościołem katolickim, w późniejszych okresie jednak postać ks. Popiełuszki stała się inspiracją dla wielu niezależnych przedsięwzięć, zaś jego duchowa spuścizna podtrzymywała nadzieję na zmianę ówczesnej rzeczywistości politycznej. Patronat ks. Jerzego w całym kraju przyjmowały w tym czasie liczne konfraternie, fundacje i komitety pomocy represjonowanym, duszpasterstwa ludzi pracy, niezależne drużyny harcerskie. Tłumy wiernych pielgrzymowały do jego grobu przy kościele św. Stanisława Kostki na warszawskim Żoliborzu. Wśród nich znaleźli się kibice Lechii Gdańsk.

W dniu 23 maja 1985 r. fani Lechii wybrali się na mecz wyjazdowy z Legią Warszawa. Przy tej okazji kibice „Biało - Zielonych” udali się także na warszawski Żoliborz, aby przy kościele św. Stanisława Kostki nawiedzić grób męczennika „Solidarności”. Jak dzisiaj wspominają, wówczas było to dla nich oczywiste, że pierwsze kroki w stolicy skierować właśnie tam. Z tego wyjątkowego spotkania - pielgrzymki zachowały się zdjęcia kibiców w szalikach Lechii wokół kościoła i grobu ks. Popiełuszki oraz wpis w pamiątkowej księdze żoliborskiego sanktuarium: „Pamiętaj Polaku młody, bo gdy „Solidarność” pada nie ma życia bez swobody. BKS Lechia Gdańsk – „kibice”.

O ks. Jerzym nigdy nie zapomnieliśmy. W niedzielę 6 czerwca 2010 r. około 50 kibiców Lechii Gdańsk i Śląska Wrocław wzięło udział uroczystościach beatyfikacyjnych ks. Jerzego Popiełuszki w Warszawie. Z okazji 25 rocznicy uprowadzenia i śmierci ks. Jerzego, podczas meczu z Lechem Poznań 25 października 2009 r. Lechiści uczcili Jego pamięć okolicznościowym transparentem, na którym znalazł się napis „Mocodawcy wciąż na wolności”. Teraz jest jeszcze gorzej. Koledzy morderców ks. Jerzego znaleźli się w polskim parlamencie.

W sobotę znów gramy z Lechem…

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

(„Gazeta Polska Codziennie” 22 - 23 października 2011 r.)

Polska ty my.

2011-10-15T22:01:00.001+02:00

Zagłębie Lubin – Lechia Gdańsk, GKS Bełchatów – Śląsk Wrocław, Wisła Kraków – Jagiellonia Białystok, Ruch Chorzów – Legia Warszawa… 10 kolejka ekstraklasy. Jakie będą wyniki? Jakoś nie bardzo mnie to interesuje. Jakie by nie były, i tak przykuwać będą uwagę kibiców przez dwa dni. Za tydzień nowa kolejka i nowe wyniki. I tak w kółko. W magii futbolu tak naprawdę mają one znaczenie drugorzędne. Gdyby chodziło w niej tylko o piłkę nożną stadiony dawno świeciłyby pustkami. Piłka nożna – to MY kibice. Tak było, jest i będzie. Dla mnie zawsze, bez względu na to co by się nie miało wydarzyć, mistrzem świata jest gdańska Lechia.

Sondaże, słupki wyborcze, wyniki ostatniego głosowania też za chwilę przestaną mieć znaczenie. Pojawią się nowe. Bez względu na te notowania, trzeba zawsze pamiętać, że Polska to MY. Od naszego zaangażowania, nawet w skrajnie niesprzyjających okolicznościach (a takich w naszej historii było wiele) zależy przyszłość naszej Ojczyzny. Zatem nie ustawajmy w drodze. Przed środowiskiem kibiców staje w teraz wiele wyzwań. Do najważniejszych należy kontynuowanie pamięci o polskiej historii, bohaterach narodowych, zaangażowanie społeczne, edukacja a przede wszystkim obrona niezależności środowiska. To jest skarb, którego nikt nie jest w stanie wyrwać z naszych serc.

Dla zbolałych po ostatnim weekendzie chciałbym zadedykować jedną z moich ulubionych sentencji. W chwilach kiedy wszystko wydaje się beznadzieje pomaga. To słowa marszałka Piłsudskiego : „Być zwyciężonym i nie ulec to zwycięstwo, zwyciężyć i spocząć na laurach - to klęska.”

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

(„Gazeta Polska Codziennie” 15 -16 października 2011 r.)

Co Polska jest winna swoim rodakom?

2011-10-12T22:07:00.000+02:00

Tematyka polskich szkół na Litwie zdominowała ostatnio doniesienia krajowych mediów z Wilna. Problemu jednak, nie rozwiązuje zapowiedziany przez premiera Tuska prace specjalnego zespołu, który ma zająć się łagodzeniem skutków feralnej ustawy oświatowej, uderzającej w mniejszość polską. To zaledwie wierzchołek “góry lodowej”, od którego trzeba oczywiście zacząć. Dalej jednak pozostanie nierozwiązana sprawa chociażby pisowni polskich nazwisk, czy uzyskanie zgody rządu litewskiego na dwujęzyczne nazwy miejscowości i ulic, w tych regionach, gdzie większość ludności stanowią Polacy (to zwykłe standardy europejskie, a nie ekstrawagancja). Dojście do porozumienia w tym względzie wydaje się o wiele bardziej skomplikowane, niż nam się go przedstawia w mediach. Litwa od długiego czasu nie ustępuje w tym względzie ani na krok, karząc przy okazji naszych rodaków za używanie języka ojczystego wysokimi mandatami (np. właścicieli prywatnych busów kursujących z litewskiej stolicy na Wileńszczyznę z tablicami polskich nazw miejscowości). Z ogłaszaniem sukcesów w mediacjach z Litwinami polski premier powinien więc jeszcze poczekać.

Należy się oczywiście zgodzić z Donaldem Tuskiem, który podczas swojej wizyty w Wilnie powiedział, że „Polska jest winna swoim rodakom opiekę i wsparcie wtedy, kiedy tego potrzebują”. Ważne jednak, by pamiętał o tym, nie tylko w świetle telewizyjnych kamer. Zmian oświatowych korzystnych dla Polaków z Wileńszczyzny trzeba bowiem dokonać także w naszym ustawodawstwie. Ono powinno być naszym pierwszym wyrzutem sumienia, zanim zaczniemy wspierać młodzież polskich szkół za granicą. Porządek trzeba najpierw zrobić na swoim podwórku. W tym roku jedna z najlepszych uczennic polskiego liceum im. Mickiewicza, tegoroczna laureatka olimpiady polonistycznej na Litwie, po uzyskaniu matury z wyśmienitymi wynikami, postanowiła zdawać na medycynę do polskiej uczelni. Egzaminy odbyły się w konsulacie w Wilnie i oczywiście je zdała. Po jakimś czasie poinformowano ją, że musi jednak pojechać na dodatkowe egzaminy do Łodzi. Oczywiście na swój własny koszt (a nie jest to mały wydatek). Pojechała i doznała kolejnego upokorzenia. Musiała zdawać egzamin z języka polskiego z cudzoziemcami m.in.. z krajów afrykańskich i azjatyckich, zmuszano ją też do pisania podania o przyjęcie na rok zerowy (dla tych, którzy nie znają polskiego). Oczywiście zaprotestowała i ostatecznie przyjęto jej podanie na rok pierwszy. Zdała ponownie wszystkie egzaminy. Dla polskiej dziewczyny problemy się jednak nie skończyły. Jej przypadek miała rozstrzygnąć pani minister nauki i szkolnictwa wyższego. Rodziców maturzystki poinformowano, że z konsulatu otrzymają wiadomość na jaką uczelnię dostała się ich córka. Żadna informacja jednak nie przyszła. Pomimo licznych telefonów do konsulatu dziewczyna nie dowiedziała się gdzie będzie studiować. W międzyczasie, dostała się na medycynę w Wilnie. Pomysł studiowania w Polsce zarzuciła. Troskę polskiego rządu o rodaków zapamięta pewnie na całe życie.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

„Nasza Polska”, 11 października 2011 r., s. 14.

"Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie"

2011-10-09T22:08:00.000+02:00

Kondolencje dla wszystkich, których serce bije po prawej stronie. Teraz pozostaje tylko czekać na rewolucję, taką jak na Węgrzech.
"Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie" !!!!!

Dominik Wąsowicz

Bóg, Honor, Ojczyzna.

2011-10-08T11:21:00.000+02:00

W październiku 1985 r. na stadionie przy ul. Traugutta w Gdańsku kibice Lechii zorganizowali manifestację przeciwko wyborom do komunistycznego sejmu PRL. Podczas meczu z Ruchem Chorzów, po strzeleniu bramki przez „Biało – Zielonych”, w młynie odpalono świecę dymną i rozwieszono na płocie kilkumetrowy transparent „13 października – Bojkot. Solidarność”. Dało to sygnał do skandowania przez wielotysięczną publikę haseł „Na wybory nie pójdziemy!”, „Nie ma wolności bez Solidarności” oraz kultowe wśród gdańskich kibiców hasło „A na drzewach zamiast liści będą wisieć komuniści!”. Dwa tygodnie później, gdańscy kibice podczas meczu z Legią wygwizdali Dariusza Dziekanowskiego, który w reżimowej telewizji nawoływał do wzięcia udziału w farsie wyborczej. Te wydarzenia zapisały się na trwałę w historię antykomunistycznych wystąpień kibiców Lechii, którzy przez całą ówczesną dekadę upominali się w Gdańsku i na wielu innych stadionach w Polsce o „Solidarność”, więźniów politycznych, niepodległa Ojczyznę. Byli wówczas praktycznie osamotnieni w tej walce. Dzisiaj jest inaczej.

W październiku 2011 r. środowisko polskich kibiców, jest jak nigdy w swojej historii zjednoczone wokół wartości patriotycznych, wspólnego upominania się o wolność słowa, prawdę o polskiej historii i teraźniejszości. Dziś nikt z nas nie nawołuje do bojkotu wyborów. Patriotycznym obowiązkiem jest wziąć w nich udział i głosować na tych, którzy hasło „Bóg, Honor i Ojczyzna”, mają nie tylko na sztandarach i wyborczych bilbordach, ale mocno wyryte w sercach.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

(„Gazeta Polska Codziennie”, 8-9 października 2011)

Godność, prawda, wolność! - na nadchodzące wybory

2011-10-07T21:18:00.002+02:00

Szanowni Państwo.

Kiedy ponad miesiąc temu stało się jasne, że nie uda nam się zarejestrować na ziemi gdańskiej list wyborczych komitetu współtworzonego przez najstarszą prawicową partię w III RP, zjednoczeni wokół konserwatywnych marzeń o Wolnej Polsce poczuliśmy się zdradzeni i oszukani przez wulgarny charakter obecnego, zabetonowanego systemu politycznego. Jednocześnie nikt z nas, którym drogie jest wezwanie do Wolności, Własności i Sprawiedliwości, nie podjął decyzji o poderwaniu białej flagi, poddaniu idei, dezercji z okupionych wieloma wyrzeczeniami pozycji obronnych tych wartości, których dzisiaj wielu już nawet myślą nie chce bronić. Walczymy do końca, takimi narzędziami jakie w danej chwili możliwe są do wykorzystania.

Kiedy w niedzielę, 9 października b.r., będziemy oddawali swoje głosy wyborcze, nie możemy myśleć o bezssensowności podejmowanej decyzji - mamy prawo do tego, aby podjąć własną i odpowiedzialną decyzję w tej fundamentalnej dla organizacji państwowej sprawie. Proponuję rozważyć nie marnowanie głosu na kandydatów podawanych nam przez media, którzy często ogłaszali swoje zwycięstwo jeszcze przed rozpoczęciem kampanii wyborczej. Najcenniejsi są ci, którzy nie czując na sobie oddechu interesownych promotorów, piszą swoje progamy doświadczeniem prawdy o państwie i jego obywatelach. Dla mnie takim kandydatem, w okręgu wyborczym w którym oddam swój głos (okręg 25 - Gdańsk), jest Pani Anna Kołakowska, mama trójki dzieci, historyk i nauczyciel.

Pani Anna, znana również jako najmłodszy więzień stanu wojennego, hasłem swojej kampanii ogłosiła wezwanie o "Godność, prawdę, wolność!". Nie budzi najmniejszej wątpliwości szczerość tego wyzwania, która potwierdzona została świadectwem życia kandydatki:

"Mam 47 lat i do tej poty nigdy nie kandydowałam do parlamentu, nie należę też do żadnej partii politycznej. Nie oznacza to jednak, że sprawy państwa kiedykolwiek były mi obojętne, a wręcz przeciwnie. W stanie wojennym za działalność opozycyjną zostałam skazana przez Sąd Marynarki Wojennej na karę trzech lat pozbawienia wolności. Miałam wówczas 17 lat! Wyrok odbywałam w zakładzie karnym w Fordonie i uznana zostałam za najmłodszego więźnia politycznego stanu wojennego. W śledztwie do niczego się nie przyznałam i nikogo nie zdradziłam.

Po opuszczeniu więzienia natychmiast podjęłam dalszą działalność konspiracyjną na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości.

W 1989 r. gdy kończyłam studia historyczne w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, otrzymałam propozycję kandydowania do sejmu, ale stanowczo i z oburzeniem odrzuciłam ją, uważając, że tak młody i niedoświadczony człowiek nie może decydować o losach państwa.

Przez szereg kolejnych lat jako nauczyciel historii angażowałam się w działalność na rzecz krzewienia wśród młodzieży patriotyzmu i poczucia dumy narodowej oraz przekazywania jej właściwych wzorców moralnych.

Nie jestem specjalistą od wszystkiego – jestem historykiem i nauczycielem, ale jako matka trójki dzieci, jako zwykły człowiek, mam przekonanie, że państwo powinno służyć obywatelom. Dziś jak pasożyt żyje ono naszym kosztem, ograbiając nas niemiłosiernie z ciężko wypracowanych pieniędzy. Władze wyprzedają przynoszące zyski zakłady przemysłowe, z których mogłoby się przecież utrzymywać. Jednocześnie odbierane nam pieniądze są marnotrawione na bzdurne akcje propagandowe, unijne projekty, utrzymanie nikomu niepotrzebnych instytucji i nadmiernie rozbudowanej administracji państwowej.

Mam świadomość - podobnie jak tysiące innych nauczycieli oraz rodziców, których nikt nie pyta o zdanie, że tzw. reforma oświaty prowadzi w istocie do znacznego obniżenia poziomu edukacji i całkowitej degradacji nauki. W efekcie w przyszłości leczyć nas będą niedouczeni lekarze, nasze dzieci kształcić będą źle wykształceni nauczyciele, niedouczeni inżynierowie zaprojektują nasze domy, a o losach państwa będą decydować niedouczeni posłowie, nie mający elementarnej wiedzy o historii i tradycji narodu oraz miejscu Polski w świecie. Obecne zmiany w oświacie trzeba bezwzględnie zatrzymać!

Nie mogę pogodzić się z tym, że zarówno rodzina jak i dzieci stają się własnością państwa i tyle mamy w rodzinach praw i wolności na ile pozwolą nam bezduszni urzędnicy. Państwo przestało być stróżem prawa i gwarantem wolności, a stało się uciążliwym kontrolerem oraz architektem naszego życia. Nie tak wyobrażaliśmy sobie wolność i nie o wolność która niszczy godność człowieka walczyliśmy." (AK - z profilu na portalu społecznościowym)

Myślę, że te kilka powyższych zdań, pozwala na określenie Pani Anny Kołakowskiej kandydatem, który "Godność, prawdę, wolność!" wypraktykował swoim życiem. Wszystkich, którym drogie są ideały wolnościowe, a także tych którzy zwyczajnie szukają ludzi prawdy, proszę o oddanie głosu na Panią Annę w najbliższą niedzielę.

Anna Kołakowska

10 miejsce na liście nr 1 (KW Prawo i Sprawiedliwość)

Z poważaniem,

Paweł Wąsowicz

Wiceprezes Okręgu Pomorskiego Unii Polityki Realnej

Członek Rady Głównej Unii Polityki Realnej

To był niezwykły człowiek.

2011-10-07T19:10:00.000+02:00

Rozmowa z ks. Jarosławem Wąsowiczem SDB, wicepostulatorem procesu beatyfikacyjnego ks. Franciszka Miśki ze Świerczyńca i autorem książki o nim.

- Dlaczego powstała książka o ks. Franciszku Miśce SDB?

- Powodem było zakończenie na szczeblu krajowym jego procesu beatyfikacyjnego. Pojawiła się potrzeba publikacji, która by w sposób szerszy pokazała jego życie i męczeńską śmierć. Szczegółowe badania archiwalne związane z procesem, pozwoliły mi dotrzeć do wielu często nieznanych dotychczas szczegółów z jego bogatego życia. Dużo dały także spotkania z jego krewnymi w Bieruniu Starym i Świerczyńcu - zwłaszcza panią Agnieszką Michalik i panem Teofilem Biolikiem. Ich matki to rodzone siostry ks. Miśki. Mam nadzieję, że książka przyczyni się do popularyzacji tej pięknej postaci, niezwykle zasłużonej na polu wychowania młodzieży.

- Jak pod wpływem zbierania materiałów do książki i w ciągu ostatnich 10 lat zmieniło się wyobrażenie Księdza o ks. Miśce?

- Zasadniczo się nie zmieniło, raczej potwierdziło opinię, jaka była powszechna w naszym Zgromadzeniu o tym świętobliwym współbracie. Dzięki badaniom historycznym i pracy postulatorskiej, trafiłem w rodzinne strony ks. Miśki, poznałem jego krewnych i parafian, mogłem więc odnaleźć korzenie jego duchowości, charakteru, poznać lepiej Śląsk, którego wcześniej nie znałem, ponieważ z pochodzenia jestem gdańszczaninem o wielkopolskich i wileńskich korzeniach. To było dla mnie ciekawe doświadczenie i jako dla historyka i jako dla księdza.

- Jakim ks. Miska był człowiekiem? Jaki jego obraz wyłania się z tego opracowania?

- Ksiądz Franciszek był bez reszty oddany sprawie wychowania ludzi młodych i musiał być w tym względzie postacią wyróżniającą się w naszym Zgromadzeniu, bo zaledwie trzy lata po święceniach został dyrektorem dużego Zakładu Salezjańskiego w Jaciążku i spisał się na tym stanowisku wyśmienicie, bo przełożeni po skończonej kadencji znów mianowali go dyrektorem jeszcze większego dzieła wychowawczego w Lądzie. Ponadto wszyscy świadkowie jego drogi męczeństwa, od momentu aresztowania w Lądzie aż po śmierć w Dachau, podkreślają jego heroiczną postawę i niezwykłego jak na te warunki ducha optymizmu i wiary, która pomagała innym przezwyciężać trudy obozowe. Umierał jak święty – z uśmiechem na ustach, pomimo wielkiego cierpienia, pocieszając przy tym obecnych przy jego agonii współbraci.

- Jak objawiała się śląskość ks. Miśki?

- W kronice parafialnej w Bieruniu odnalazłem zdanie, które mnie uderzyło, bo było jakby kalką charakteru i osobowości ks. Franciszka: „Bieruń zachował sobie swą polskość najwierniej ze wszystkich miast i miasteczek na Górnym Śląsku. Nie szczyci się wprawdzie starodawnymi gmachami albo sztukami, ale ludność jego odznacza się mową piękną lubo starożytną a pracowitość i duch wesoły są jej zaletami.” Taki był dokładnie Sługa Boży i potwierdzają to wszystkie źródła archiwalne, do których dotarłem. Niezwykle pracowity i z wielkim poczuciem humoru, które cechowało go nawet po uwięzieniu. Był także wybitnym kaznodzieją, chętnie zapraszanym z posługą Słowa Bożego na różnego rodzaju uroczystości kościelne. Te cechy wyniósł niewątpliwie z rodzinnych stron. Dzieci w rodzinie Miśków wychowywano w duchu pracowitości, obowiązkowości i pobożności, a także patriotyzmu. Cała rodzina wspólnie odmawiała pacierz, uczęszczała na nabożeństwa i msze święte. Miśkowie wpajali dzieciom przywiązanie do ziemi i ciężkiej pracy, która miała im w życiu zapewnić utrzymanie. Rodzina podtrzymywała także bliskie więzi z krewnymi oraz była zaprzyjaźniona ze swoimi bsąsiadami. Jak w zwierciadle familia Miśków swoją postawą uosabiała system wartości, który składa się na etos śląskiego społeczeństwa oparty na rodzinie, religii i pracy.

- W czasie wojny zginęło wielu księży. Co jest szczególnego w tej postaci, że włączona została do grona męczenników i podjęto proces beatyfikacyjny?

- Rzeczywiście w obozach koncentracyjnych zginęło tysiące polskich księży, ale tylko niektórzy z nich zostaną wyniesieni na ołtarze. W procesie beatyfikacyjnym bada się na początku tzw. sławę męczeństwa, czyli nieustanną pamięć o ofierze z życia poniesioną przez kandydata na ołtarze. W przypadku ks. Miśki była ona żywa nie tylko w naszym Zgromadzeniu Salezjańskim, ale chociażby w jego rodzinnych stronach, o czym świadczy fakt systematycznej modlitwy w wypominkach w jego intencji, czy zamawianych mszach św. Ksiądz Franciszek jest także z imienia i nazwiska wymieniany w wielu publikacjach, w których wskazuje się na jego heroiczną postawę i przywołuje okoliczności śmierci w Dachau. Takie opracowania ukazywały się od momentu zakończenia wojny i wciąż wychodzą nowe. Te wszystkie przejawy pamięci o jego osobie zostały w książce szczegółowo przywołane. Ponadto w procesie beatyfikacyjnym trzeba udowodnić, że rzeczywiście poniósł śmierć za wiarę. W tym przypadku było to stosunkowo łatwe, bo aresztowany został w związku z akcjami wymierzonymi w duchowieństwo katolickie z zamiarem eksterminacji w obozach koncentracyjnych.

- Jakie będzie dalsze postępowanie w Rzymie w sprawie ks. Miśki?

- Przede wszystkim zostanie zbadana szczegółowo dokumentacja procesowa pod kątem zachowania kanonicznych reguł jego przebiegu. Pamiętać trzeba, że grupa II procesu męczenników II wojny światowej liczy 122 kandydatów na ołtarze, więc trochę to potrwa. Później powstaje tzw. „positio” czyli przedstawienie Kongregacji męczenników i trzeba czekać na orzeczenie, czy Kościół uzna ich za męczenników. Potem jest już sam akt beatyfikacji. Postulatorzy są zdeterminowani, żeby wszystkie prace przebiegły jak najszybciej. Uważamy, że to świadectwo naszych braci i sióstr, którzy oddali swoje życie podczas ostatniej wojny, jest dzisiaj potrzebne Kościołowi i nam wszystkim. Wiernych z Bierunia, Świerczyńca, Bojszów zachęcam więc szczególnie do wytrwałej modlitwy w intencji beatyfikacji naszych męczenników, szczególnie ks. Franciszka, który wśród Was wzrastał i dojrzewał do heroicznej śmierci. Myślę, że warto zapoznać się z jego nowa biografią i propagować tę piękną postać w Waszej Małej Ojczyźnie.

Rozmawiał zz

„Nasza Rodnia”, nr 9 (2011), s. 9.

Ksiądz Proboszcz przeprasza parafian za swoją postawę.

2011-10-03T21:23:00.000+02:00

W związku z wczorajszym protestem przeciwko agitacji wyborczej Platformy Obywatelskiej przed kościołem parafialnym w Kolbudach oraz oficjalnym poparciem działań tego ugrupowania przez ks. Józefa Nowaka (http://braciawasowicz.blogspot.com/2011/10/agitacja-wyborcza-platformy.html), na stronie głównej parafii ukazał się dzisiaj w godzinach wieczornych komunikat dla parafian:

Przepraszam wszystkich wiernych parafii Św. Floriana w Kolbudach, za promowanie w Niedzielę, 2 X 2011 r., o godz. 9, organizacji prezentującej treści wrogie Kościołowi oraz antychrześcijański styl życia.

ks. Prałat Józef Nowak

proboszcz parafii Św. Floriana w Kolbudach

(źródło: http://parafia.kolbudy.com/ )

W związku z powyższym uważam akcję protestacyjną wiernych za zakończoną. Ksiądz Prałat zobowiązał się do przeproszenia parafian bezpośrednio w ogłoszeniach parafialnych na mszach św. w niedzielę 9 października 2011 r.

Bogu niech będą dzięki!

Paweł Wąsowicz

Agitacja wyborcza Platformy Obywatelskiej przed kościołem w Kolbudach.

2011-10-02T10:48:00.003+02:00

Wyrażam zdecydowany sprzeciw wobec wykorzystania w celach wyborczych świątyni oraz zgromadzenia wiernych na mszy św. w kościele parafialnym w Kolbudach k/Gdańska. Agituje młodzież związana z Platformą Obywatelską za przyzwoleniem i oficjalnym poparciem w ogłoszeniach parafialnych przez proboszcza parafii Ks. Prałata Józefa Nowaka. Wobec jawnego i oficjalnie wyrażonego sprzeciwu wobec takich praktyk antykościelnych wyraził On opinię, że promocja zachowań antychrześcijańskich oraz przyzwolenie na niszczenie najświętszych symboli wiary nie stoi w jego przekonaniu w sprzeczności z nauczaniem Kościoła Katolickiego. Wobec powyższego uważam, że parafialna wspólnota p.w. św. Floriana w Kolbudach powinna poprosić biskupa Archidiecezji Gdańskiej Ks. Abp Sławoja Leszka Głódzia o interwencję i zapobieżenie dalszemu niszczeniu Kościoła.

Wszystkich wiernych Kościoła Katolickiego, którym droga jest czystość naszej wiary proszę o wsparcie modlitewne dla naszej wspólnoty parafialnej. Jednocześnie zwracam się również z prośbą o wyrażanie sprzeciwu bezpośrednio w kurii Archidiecezji Gdańskiej oraz w kancelarii Parafii św. Floriana w Kolbudach:

Parafia św. Floriana w Kolbudach

ul. Wybickiego 34

83-050 Kolbudy

tel. (58) 682-73-36

http://www.parafia.kolbudy.com/

Paweł Wąsowicz

Cześć i chwała Bohaterom!

2011-10-01T13:30:00.000+02:00

Ubiegły tydzień w kibicowskiej Polsce, oprócz organizowania komitetów powitalnych dla jeżdżącego po kraju Tuskobusu, stał pod znakiem pamięci o polskich bohaterach walczących z niemieckim i sowieckim okupantem. 27 września 1939 r. powstała Służba Zwycięstwu Polski pierwsza polska organizacja podziemna podczas II wojny światowej. Na pamiątkę tego wydarzenia obchodzimy Dzień Polskiego Podziemnego Państwa. W 72. rocznicę powstania SZP kibice pojawili się na wielu uroczystościach w kraju i za granicą. Podczas oficjalnych obchodów w Gdańsku, fani Biało – Zielonych z transparentem „Bóg, Honor, Ojczyzna” złożyli wiązankę skandując przy tym hasła: „Cześć i chwała bohaterom!”, „Narodowe Siły Zbrojne!”.

Na ciekawy pomysł wpadli też kibice ze stowarzyszenia „Wiara Lecha”, którzy przygotowali niezwykłe prezenty dla bohaterów Polskiego Państwa Podziemnego Otrzymali oni koszulki Kolejorza ze swoimi pseudonimami z czasów wojennej konspiracji. Natomiast niedzielę 25 września 2011 w Newark–on–Trent w Anglii, na Polskim Cmentarzu Wojennym, miały miejsce obchody rocznicowe, upamiętniające tzw. Most Powietrzny, próbę zaopatrzenia przez aliantów Powstania Warszawskiego drogą zrzutów z samolotów transportowych. Kibice Lechii przynieśli na uroczystości 8 metrowej długości polską flagę opatrzoną godłem narodowym i herbem klubowym oraz napisem „Biało – Zielona Emigracja. Rodacy pamiętają”. Kibice przeszli potem pod krzyż – pomnik, gdzie jako jedyni złożyli wieńce i uczcili bohaterów. Kronikarski zapis tych wydarzeń dedykujemy panu Sikorskiemu, który nie wiedzieć czemu nazywa się ministrem spraw zagranicznych. Swoje zdanie na temat upamiętniania polskich bohaterów wyartykułował w sierpniu w czasie kolejnej rocznicy Powstania Warszawskiego. W tym tygodniu wypowiedział się też dobitnie na temat polskich kibiców. A my swoje – jak krzyczymy na polskich stadionach – „Sikorski f…., powstańcom chwały, bohaterstwa i dumy nie odbierzesz".

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

(„Gazeta Polska Codziennie”, 1-2 października 2011)

Oficjalny protest w związku z pominięciem w apelu poległych, podczas obchodów 72. rocznicy utworzenia Polskiego Państwa Podziemnego i Szarych Szeregów, żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość oraz innych formacji zbrojnych podziemia antykomunistycznego w powojennej Polsce.

2011-09-29T23:59:00.001+02:00

Gdańsk dn. 28 września 2011 r.

Prezydent Miasta Gdańska

Paweł Adamowicz

Na ręce Pana Prezydenta, jako organizatora uroczystości z okazji obchodów 72. rocznicy utworzenia Polskiego Państwa Podziemnego i Szarych Szeregów, składamy protest w związku z pominięciem w apelu poległych żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość oraz innych formacji zbrojnych podziemia antykomunistycznego w powojennej Polsce. Chcielibyśmy sądzić, że to brak wiedzy- tak jak w przypadku pominięcia Delegatury Rządu na Kraj, jest powodem tych zaniedbań. Jakiekolwiek jednak były powody czy intencje pominięcia tych organizacji, tak bardzo ważnych w walce o niepodległa Polskę, jest to kompromitacja władz Gdańska – organizatora uroczystości.

W okupowanej Polsce Narodowe Siły Zbrojne były drugą co do wielkości, po Armii Krajowej formacją zbrojną. W jej szeregach walczyło ponad sto tysięcy żołnierzy, dla których Polska „wolna i czysta jak łza” była najwyższą wartością. Zdeklarowany antykomunizm sprawił, że po wojnie żołnierze NSZ byli bezwzględnie mordowani przez władze komunistycznego reżimu. Również pamięć o nich niszczono z tak ogromną zaciętością, że do dnia dzisiejszego nie brakuje ludzi, którzy nie potrafią uwolnić się od stworzonej przez propagandę komunistyczną „czarnej legendy”.

Zwracamy też Panu uwagę, że żołnierze Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość, Narodowego Zjednoczenia Wojskowego oraz innych formacji podziemia antykomunistycznego byli kontynuatorami Armii Krajowej oraz Polskiego Państwa Podziemnego i wykonywali ostatni rozkaz gen. Leopolda Okulickiego: „Dalszą swą pracę i działalność prowadźcie w duchu odzyskania pełnej niepodległości Państwa i ochrony ludności polskiej przed zagładą. Starajcie się być przewodnikami Narodu i realizatorami niepodległego Państwa Polskiego. W tym działaniu każdy z Was musi być dla siebie dowódcą”.

Szczególnie oburzająca jest, próba „zamilczenia” tak znaczących w walce o niepodległość Polski Narodowych Sił Zbrojnych, bo wpisuje się ona w nurt czerwonej propagandy. Żołnierzom NSZ, którzy złożyli olbrzymią daninę krwi, należy się dziś najwyższa cześć i wdzięczność, ale przede wszystkim troska o upamiętnienie ich walki z niemieckim oraz sowieckim okupantem i komunistycznym zniewoleniem Polski. Mamy nadzieję, ze kombatanci Narodowych Sił Zbrojnych zostaną oficjalnie przeproszeni, a sytuacja która miała miejsce 27 wrześnie br. podczas uroczystości przy pomniku Polskiego Państwa Podziemnego nigdy więcej się nie powtórzy.

W imieniu Okręgu Pomorskiego Związku Żołnierzy

Narodowych Sił Zbrojnych:

Mjr Waldemar Szostkiewicz Prezes Okręgu Pomorskiego ZŻNSZ

Mjr Tadeusz Korzeniowski Honorowy Sekretarz Okręgu Pomorskiego ZŻNSZ

Oraz:

Ks. dr Jarosław Wąsowicz

Dr Andrzej Kołakowski

Piotr Szubarczyk pracownik BEP IPN

Anna Kołakowska nauczyciel historii

Z salezjańskiego oratorium i boiska do sejmu RP.

2011-09-29T18:07:00.000+02:00

Marek Duklanowski – wieloletni ministrant w parafii św. Jana Bosko na Witkiewicza w Szczecinie, uczestnik Salezjańskiej Pielgrzymki Ewangelizacyjnej i rekolekcji Pustyni Miast. Przez wiele lat był zaangażowany również w SALOS i Ligę Salezjańską od samego niemal początku ich istnienia. Obecnie Radny miasta Szczecina, startując do sejmu chce także spróbować swoich sił w polityce na szczeblu krajowym.

Z Markiem Duklanowskim rozmawia ks. Jarosław Wąsowicz SDB

Skąd wzięło się u ciebie zainteresowanie działalnością społeczno- polityczną?

W politykę "uwikłany" zostałem już za młodu. Mój tata rozpoczął swoją polityczną przygodę latem 1980 roku. Ta jego przygoda trwa do dziś, a przy okazji zaraził nią i mnie. Gorący Sierpień 1980, a potem stan wojenny, podziemna działalność mojego taty, jego internowanie, problemy z pracą, przesłuchania i zatrzymania obojga rodziców, nasz kontakt z podziemnymi czasopismami i książkami, powodowały, że już mając lat 11-12 miałem zupełnie inne doświadczenia niż rówieśnicy. Przykładowo, w czasie porannych rewizji wynosiliśmy z bratem zakazane za pazuchą wydawnictwa. Zwyczajnie, jako ministranci szliśmy do kościoła, bez względu na to, czy mieliśmy dyżur czy nie, by zdążyć na wpół do siódmej czy na siódmą rano. Wychodziliśmy i już. Ubekom było nic do tego. Mama, niby to pomagając się jeszcze ubrać, wkładała pod koszule to i owo... Podczas gdy była to wiedza zakazana, wiedzieliśmy z bratem o Katyniu, znaliśmy datę 17 września. Wśród kolegów mieliśmy opinię "lepiej zorientowanych". Dojrzałem wcześniej. Patriotyzm rodziców mam we krwi.

Dlaczego właśnie PiS?

Od 1996 roku należałem do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Linia partii była bliska zarówno z tym, co zaszczepili we mnie moi rodzice, jak i z moimi własnymi przemyśleniami. Przełom stuleci to okres, kiedy partie szybko powstawały, ale równie szybko upadały. Schyłek ZChN to upadek AWS i przejęcie rządów przez SLD w 2001 roku. Po tym roku właściwie jedynymi działającymi strukturami były te, którymi zarządzał mój tata w Szczecinie. W 2004 roku podjęto decyzję o samorozwiązaniu szczecińskiego ZChN. Moja chęć do czynnego uprawiania polityki nie poradziła sobie w próżni. Po roku byłem już w PiS. Gdy przystępowałem do Prawa i Sprawiedliwości odbierałem te partię jako spadkobiercę pewnych idei, które były mi bliskie i w ZChN i wcześniej. Patriotyzm, pewna doza republikanizmu, odwoływanie się do chrześcijańskich korzeni... taki był dla mnie PiS przed sześcioma z górą laty i taki pozostał do dzisiaj. Owszem, idealnych struktur partyjnych nie ma nigdzie, również i u nas zdarzają się pewne błędy, zwłaszcza personalne, jednak bolączka ta dotyka wielu partii w kraju.

Czym chciałbyś się głównie zajmować jako poseł RP?

Mam trzy główne tezy, z którymi idę do nadchodzących wyborów. Dwa tematy związane są z pewnymi sprawami etycznymi, temat trzeci wypływa, pewnie jak u wielu kandydatów, z miejsca, w którym żyję. Tematem wiodącym jest dla mnie sprawa ochrony życia. Chciałbym, aby życie ludzkie mogło być chronione od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Uważam, że najważniejszym problemem jest dzisiaj istnienie tzw. "podziemia aborcyjnego", które funkcjonuje niemal oficjalnie (mimo terminu "podziemie") i stanowi jakby wentyl bezpieczeństwa dla pewnych postaw ludzkich z jednej strony i braku istotnej polityki prorodzinnej z drugiej. Ta polityka prorodzinna to drugi z punktów wyborczych, który przyświeca mojemu startowi. Zależy mi na tym, by Polacy znów się rodzili. Wszem i wobec ogłasza się, że rodzi się nas coraz mniej. Brakuje jednak systemowych i długofalowych rozwiązań. Trudno zaprzeczyć jednak tezie, że dla większości rodzin sprawa potomstwa to w dużej mierze dzisiaj sfera ekonomii. Nie może być tak, że rodzić dzisiaj dzieci zwyczajnie się nie opłaca. Rząd Platformy Obywatelskiej w czasie swojej kadencji podniósł główną stawkę VAT, a tę preferencyjną na artykuły dziecięce już oficjalnie zrównał ze stawką podstawową (choć rozporządzenie wejdzie w życie od 2012 roku). VAT jest podatkiem, który równo uderza we wszystkich, także w rodziny, w tym wielodzietne. Uważam, że wzorem niektórych państw europejskich winniśmy umożliwić zwracanie naliczonego VAT dla rodzin. Poza tym należy w dalszym ciągu utrzymać preferencyjną stawkę podatku na artykuły dziecięce. VAT to akurat jeden z wielu czynników ułatwiających zwyczajne funkcjonowanie rodzinie. Tych form wsparcia jest jednak więcej, a każda z nich winna wskazywać jasno - Polsce zależy na polskich rodzinach. Trzeci punkt, niezmiernie ważny z perspektywy miejsca, z którego bliżej do stolicy Niemiec, Danii i Czech niż do Warszawy, to rozwój i wsparcie regionu. Prawdziwym i niezmiernie smutnym przejawem braku dbałości o Pomorze Zachodnie jest sytuacja Świnoujścia. Do Świnoujścia dostać się można jedynie promem. Z Polski. Niemcy mają mosty i drogi. I w związku z tym szybki dojazd. Przed kilkoma dniami, zatem już po wakacjach (kiedy opisywany przeze mnie poniżej stan ulega zwielokrotnieniu) staliśmy w kolejce do promu półtorej godziny. Jedynie pół godziny dłużej będzie trwał dojazd pociągiem z... położonego o dwieście kilometrów dalej Berlina. Niemieckie koleje bowiem szykują się do restauracji 30-kilometrowego odcinka torów kolejowych, który istniał przed wojną, a potem został zniszczony. Niedawno Świnoujście połączyła z Niemcami już jedna niemiecka linia kolejowa, nadmorska. Ta biegnąca wzdłuż południowego brzegu wyspy Uznam będzie druga. Bez trwałej przeprawy, z samym jedynie promem, Świnoujście, i to nie żadna przesada, za kilkanaście lat może stać się niemieckim miastem. Dwa lata rządów PiS to wpisanie bardzo istotnego dla Świnoujścia tunelu pod Świną na listę projektów kluczowych. Rządy Tuska sprowadziły budowę tunelu do zadania... samorządu. Przed rokiem kandydat na Prezydenta RP Bronisław Komorowski powiedział to oficjalnie w Świnoujściu, że sprawa tunelu to sprawa samorządu. Kilka tygodni później w drugiej turze wyborów otrzymał w Świnoujściu blisko 70 procent głosów. Ironia losu? Ślepota i krótkowzroczność? Nie wiem. Wiem jedno, o region trzeba walczyć.

Jak młody człowiek uważający się za katolika powinien rozeznać na kogo głosować?

Jak każdy, również młody człowiek, winien przy głosowaniu kierować się przede wszystkim głosem sumienia. Na tegorocznej pielgrzymce ewangelizacyjnej jedna z moich koleżanek mówiąc konferencję użyła trafnego sformułowania - o wyższości etyki nad techniką. Ta zasada, opisana przez Jana Pawła II w "Christifideles laici", a także przez naszych biskupów pod koniec sierpnia br., znajduje swoją kontynuację w jednym stwierdzeniu – wybieram osobę, która opowie się za ochroną życia, przeciw aborcji zatem, przeciw eutanazji. Osobę, która będzie wspierała rodziny, a nie zrównywała je z tzw. związkami partnerskimi, w tym jednopłciowymi. Na listach kilku partii znajdują się osoby, które te rzeczy stawiają na pierwszym planie. Takich osób znajdziemy z pewnością wiele na listach PiS i Prawicy Rzeczpospolitej, pewnie i niektórzy z kandydatów PSL będą również kierować się tymi zasadami... Może jeszcze ktoś... Dzisiejszy dostęp do informacji pozwala nam na zwyczajne sprawdzenie kandydatów. Wystarczy napisać maila i zapytać. Trudne? Niespecjalnie. A mamy czyste sumienie.

Jakie widzisz możliwości szerszego zaangażowania się młodych katolików w działalność społeczno- polityczną?

Takich możliwości jest dzisiaj wiele. Najbardziej zaangażowaną i jednoznaczną formą wejścia w politykę jest przystąpienie do partyjnych struktur młodzieżowych. Wielu jednak osobom taka forma wejścia w politykę już od lat młodzieńczych nie jest często na rękę. Na szczęście istnieją i inne możliwości. Bardzo dobrze jest poszukać (dotyczy to zwłaszcza dużych miast, już takich 100-tysięcznych - tam jest z pewnością łatwiej) jakiegoś miejsca przy parafii, gdzie gromadzą się studenci. Duszpasterstwo akademickie, bo o nim tutaj mowa, łączy w sobie niejednokrotnie możliwość pogłębienia wiary, ale i postaw patriotycznych. Dla młodszych osób najlepszym rozwiązaniem jest... salezjańskie oratorium, w którym jest czas i na spotkanie w grupie rówieśniczej, i na modlitwę i na rozrywkę. Istnieje jeszcze stowarzyszenie "Civitas Christiana", które pomaga również młodym ludziom łączyć ich chrześcijaństwo w zaangażowaniem w życie społeczne, samorządowe i polityczne. Różnych form zaangażowania jest wiele. I może zabrzmi to banalnie, ale czasami wystarczy dobrze przeszukać... internet. Ludzi myślących podobnie - młodych katolików, chcących zaangażować się jest wielu. Nieraz to może sąsiad zza ściany...

Czarny sport.

2011-09-24T13:16:00.000+02:00

Nigdy nie byłem fanem żużla, chociaż w latach 80 – tych zdarzało mi się chodzić na gdańskie „Wybrzeże”. Czarny sport ma swoją specyfikę i dlatego ma też swoich specyficznych kibiców. Publikę speedwaya z fanami futbolu różni wiele. Inna jest już sama dynamika kibicowania, inna też andrenalina przeżywanych emocji. W przypadku Gdańska sympatycy obu dyscyplina raczej się zawsze szanowali. A i dzisiaj widać środowiskową solidarność i zrozumienie. Na stadionach żużlowych w Polsce pojawiły się oznaki solidarności z kibicami piłkarskimi ewidentnie prześladowanymi za niezależne myślenie.

W ubiegłą sobotę kibice speedwaya w Gdańsku solidaryzując się z akcją fanów „Lechii” wywiesili podczas meczu o awans do ekstraligi transparent „17 IX 1939 IV rozbiór Polski”. Represje ich nie ominęły. Po zakończeniu czwartego biegu organizatorzy zawodów kazali zdjąć płótno z patriotycznym hasłem, a po meczu chłopakom z „Wybrzeża” policja rewidowała bagażniki w poszukiwaniu osławionego już na polskich stadionach transparentu.

Tymczasem na onet.pl, redagowanym w środę przez Tomasza Lisa, ukazał się artykuł „Jak dowcipnie upokorzyć przeciwnika”, że niby od zawsze kibice obu dyscyplin się nie szanują, że żużlowi fani są inteligentniejsi od futbolowych i inne dyrdymały np., że niby kibice „Falubazu” przyszli w lipcu wygwizdać wskrzeszony właśnie festiwal piosenki „radzieckiej”, by zaprotestować przeciw miejskim władzom, bo dały więcej pieniędzy na lokalną piłkę osłabiając kasę żużla. Nie, panie redaktorze! Oni tam przyszli pokazać swój jednoznaczny stosunek do związku sowieckiego i komunizmu. Polecam uważne czytanie „Gazety Polskiej”!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

(Gazeta Polska Codziennie, 24-25.09.2011)

Godność kibicowania.

2011-09-21T20:27:00.000+02:00

Na czym polega specyfika zachowania na stadionie, co oznacza zdobywanie barw przeciwnej drużyny, gdzie jest granica dla kibica? – w Małym Poradniku Grzesznika, mówi portalowi Fronda.pl ks. Jarosław Wąsowicz , salezjanin, organizator Pielgrzymki Kibiców na Jasną Górę.

- Od 1983 r. jestem kibicem Lechii Gdańsk, kiedy po raz pierwszy poszedłem na jej mecz. Aktywnie kibicowałem z wyjątkiem mojej formacji zakonnej. Emocje, wrażenia, doping, adrenalina, ciśnienie – to jest to, co przyciąga na stadion.

Kibice słyną z poczucia humoru, ciętej riposty i szybkiej reakcji. Przekrzykiwanie się na hasła, walka na transparenty - to jest widowiskowe, zdrowe. Podkradanie sobie klubowych flag, palenie szalików, okrzyki, prowokowanie… w tym jest walka, swego rodzaju gra – to jest charakterystyczne dla rywalizacji. Ma w sobie coś ze średniowiecznego, rycerskiego zachowania. Kiedyś zwycięskiemu dowódcy rzucano pod nogi zdobyczne sztandary. Teraz zdobywa się barwy przeciwnej drużyny. Widzę tutaj analogię. Tak było i tak będzie się działo. Każdy chce pokazać, że jest silny, silniejszy od przeciwnika.

Nie da się wyeliminować ze świata kibiców chuligaństwa. Ono zawsze było, od kiedy powstała rywalizacja sportowa. Już w starożytności. W Polsce chuligaństwo zostało ze stadionów niemal wyprowadzone.

Kibice mają swoje zasady, swoisty kodeks honorowy. Np. nie atakują się na meczach narodowej reprezentacji, wspólnie chronią siebie przed policją, co pokazuje okrzyk: „Zostaw kibica!”. Nawet jeśli się bardzo nie lubią, to mają swój honor i to jest ważne, że przestrzegają ustalonych reguł. Przez to mają do siebie szacunek.

Są przekleństwa w klubowych przyśpiewkach, taka jest ich specyfika. Nie klasyfikowałbym kibiców jako subkultury, bo jest to bardziej ruch środowiskowy. Kibicem przecież może być każdy bez względu na status społeczny. Łączy ich solidarność, pomagają sobie w potrzebie. Nie można patrzeć na nich poprzez schematy. To jest 12 zawodnik na boisku, który walczy.

Dla chrześcijanina granicą zachowania powinien być szacunek dla godności drugiego człowieka. Nie może jej deptać. Powinniśmy kochać bliźniego i tego przestrzegać również na stadionie. Wszędzie świadczymy o Bogu - podkreśla ks. Wąsowicz.

not. Jarosław Wróblewski

(źródło: http://fronda.pl/news/czytaj/tytul/godnosc_kibicowania__15582)

Przepędzić bolszewię.

2011-09-17T09:30:00.001+02:00

Przed dwoma laty okrągła rocznica sowieckiej agresji na Polskę za sprawą ukarania kibiców Lechii Gdańsk za patriotyczny transparent (17 września 1939 r. IV rozbiór Polski) stała się iskrą zapalną, która w całym kraju zmobilizowała kibicowską brać do przepędzania bolszewii z naszych stadionów. Bez względu na klubowe animozje transparenty z gdańskim hasłem wyrastały jak „grzyby po deszczu” od Szczecina po Kraków, od Tarnowa po Suwałki. Jeszcze nigdy w swojej historii ruch kibicowski nie był tak solidarny. Okazało się, że walka o wartości patriotyczne potrafią scementować środowisko. Kolejne lata pokazały, że wydarzenia z września 2009 r. nie okazały się na szczęście efemerydą. Polska kibolska rosła w siłę!

I dobrze. Bo bolszewia nigdy nie daje za wygraną i trzeba być czujnym. Przez dwa lata z mentalności działaczy PZPN i Komisji Ligii Ekstraklasy nic się nie zmieniło i się nie zmieni („czym skorupka za młodu…”). Wprawdzie kibiców Lechii, po ponownym wywieszeniu sławetnego już transparentu podczas poniedziałkowego spotkania z Górnikiem Zabrze, nie ukarano w tym roku 5 tys. zł., ale obserwator pod groźbą przerwania meczu kazał transparent zdjąć po 15 minutach. Lekcje prawdziwej historii na polskich stadionach są wciąż nie mile widziane. Na głupotę nie ma tu żadnego wytłumaczenia. Jeśli przeszkadzają działaczom jakieś przywiezione w teczkach ze światowych i europejskich centrali przepisy, to jako suwerenne i wolne państwo powinniśmy na swoim podwórku je zmienić (zamiast np. z godnie z unijnymi normami, wprowadzać na trybuny alkohol na legalu). Niemoc w tym względzie, może pokazać, że IV rozbiór Polski nie jest fikcją a smutną rzeczywistością.

Nie z takich opresji jednak wychodziliśmy. Jutro z polskich stadionów znów powieje duchem młodzieńczego patriotyzmu! Kontrrewolucja trwa!

ks. Jarosław Wąsowicz SDB
(Gazeta Polska Codziennie, 17-18.09.2011)

Prawda się obroniła.

2011-09-13T21:12:00.000+02:00

Prawda się obroniła. Moje uniewinnienie to dobra wiadomość i znak nadziei dla niezależnych publicystów, że nie należy dać się zastraszyć lewackim agresorom - skomentowała dla KAI Joanna Najfeld, którą Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa uniewinnił w sprawie wytoczonej jej przez Wandę Nowicką, aktywistkę proaborcyjną. Najfeld sugerowała w TVN24, że aktywiści proaborcyjni są powiązani z koncernami produkującymi środki antykoncepcyjne. Sąd nie dopatrzył się w tej wypowiedzi żadnej nieprawidłowości.

Oto pełna wypowiedź Joanny Najfeld dla KAI:

Prawda się obroniła. Moje uniewinnienie to dobra wiadomość i znak nadziei dla niezależnych publicystów, że nie należy dać się zastraszyć lewackim agresorom.

Sąd przyznał, że mówiłam prawdę stwierdzając, że Wanda Nowicka jest na liście płac przemysłu antykoncepcyjno-aborcyjnego. Można i należy tę informację rozpowszechniać. Wanda Nowicka kandyduje dziś do Sejmu, jako obywatele mamy prawo wiedzieć co to za osoba i czyje interesy reprezentuje. Można i należy mówić głośno o przemyśle aborcyjnym i jego PR-owym ramieniu udającym oddolną działalność społeczną.

Szkoda tylko, że nie wolno upublicznić uzasadnienia wyroku, ani akt sprawy. Na życzenie Wandy Nowickiej cały proces pozostaje utajony. A informacje, które pojawiały się na sali sądowej w trakcie tego 2,5 rocznego procesu powinny być dostępne opinii publicznej.

Dziękuję Bogu, moim niestrudzonym Obrońcom, mec. Piotrowi Kwietniowi i mec. Krzysztofowi Wąsowskiemu, oraz dziesiątkom tysięcy ludzi wspierających mnie w tym procesie duchowo, moralnie i na wszelkie inne sposoby.

(źródło: KAI, http://gosc.pl/doc/941498.Najfeld-Prawda-sie-obronila)

„Rycerz Niepokalanej” o koronacji Matki Boskiej Ostrobramskiej. Wspomnienie na zakończenie Roku Kolbiańskiego.

2011-09-04T19:47:00.000+02:00

4 sierpnia 2011 r. minęła 70. Rocznica śmierci o. Maksymiliana Marii Kolbego w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Przypomnijmy, że w październiku ubiegłego roku Senat RP ogłosił 2011 r - Rokiem Kolbiańskim. Rocznica męczeństwa tej wyjątkowej postaci w panteonie wielkich Polaków XX w. stała się jeszcze jedną okazją do przypomnienia jego wielkich zasług dla Kościoła i ojczyzny.

Dla czcicieli Matki Najświętszej św. Maksymilian wciąż jest niedoścignionym wzorem zaufania jej Niepokalanemu Sercu i gorliwości w szerzeniu kultu Maryi. Był przecież pomysłodawcą i twórcą Rycerstwa Niepokalanej (Militia Immaculatae), które miało być odpowiedzią na szerzące się na świecie bezbożnictwo i zgorszenie. Bardzo szybko ten pobożny związek zaczął się rosnąc w siłę skupiając w swoich szeregach rzesze wiernych. Sukcesem okazał się także wydawany od stycznia 1922 r. miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”, który w 1938 r. osiągnął nakład miliona egzemplarzy.

W l. 1922-1927 pismo było wydawane przez o. Maksymiliana w zorganizowanej przez niego drukarni przy klasztorze franciszkańskim w Grodnie. W tych latach przyszły męczennik wielokrotnie odwiedzał Wilno i modlił się w Ostrej Bramie. Dziś często w publikacjach przywołuje się słowa, jaką miał wypowiedzieć przed wileńskim tronem Maryi: „Matko Boża Miłosierdzia, nie masz na swoim ręku Dzieciątka Jezus, to weź mnie na Swoje ręce i przenieś szczęśliwie przez życie”.

Zapowiedź wielkich uroczystości w Wilnie

„Rycerz Niepokalanej”, którego głównym zadaniem było krzewienie kultu maryjnego wśród wiernych starał się na swoich łamach omawiać wszystkie najważniejsze wydarzenia związane z wydarzeniami, jakie miały miejsce w najważniejszych polskich sanktuariach. W tym względzie stanowi dziś cenne źródło informacji o minionych wydarzeniach, nie inaczej jest z uroczystościami koronacji wileńskiej Matki Bożej Miłosierdzia. Z historycznych dziś już egzemplarzy możemy wyłuskać wiele ciekawych informacji.

Już w majowym numerze „Rycerza Niepokalanej” odnajdziemy zapowiedzi wileńskich uroczystości wraz z informacją o tym, że w dniu koronacji został zapowiedziany zjazd całego polskiego episkopatu. W redakcyjnym komentarzu wyrażono także nadzieję, że lipcowe wydarzenia będące Nowym tryumfem Matki Najświętszej „zespolą umysły i serca ku służbie Bogu i Ojczyźnie”.

Decyzja o koronacji Obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej została podjęta w Watykanie 9 lutego 1927 r. W tym dniu ukazał się dekret podpisany przez Kardynała Antonio Vico, Prefekta Świętej Kongregacji i Obrzędów, w którym informował on metropolitę wileńskiego abp. Romualda Jałbrzykowskiego o pozytywnej odpowiedzi Ojca św. Piusa XI, na prośbę skierowaną do niego przez ordynariusza i sufragana oraz kapitułę Bazyliki Metropolitarnej i wiernych archidiecezji wileńskiej o koronację wizerunku Matki Bożej Miłosierdzia. W dekrecie podkreślono także, że papież, który przed objęciem tronu stolicy apostolskiej był nuncjuszem w Polsce, żywi osobistą część i nabożeństwo do Maryi z Ostrej Bramy. Przypomnijmy, że w 1920 r. Achille Ratti odprawił tam Mszę św. To spotkanie z Matką Miłosierdzia zawsze bardzo serdecznie wspominał. Wspomniany dekret rzymskiej kongregacji został w całości opublikowany przez o. Maksymiliana Kolbe w czerwcowym numerze „Rycerza”.

Relacje z aktu koronacji

Według ówczesnej prasy w uroczystościach koronacyjnych wzięło udział 150 tys. wiernych. Do Wilna oprócz polskich biskupów zjechały najważniejsze osobistości w państwie z prezydentem Ignacym Mościckim i marszałkiem Józefem Piłsudskim na czele. Tłumy wiernych modliły się przed Ostrą Brama już 1 lipca, skąd procesyjnie w godzinach wieczornych przeniesiono cudowny obraz do wileńskiej katedry. Centralne uroczystości miały miejsce dzień później w liturgiczne wspomnienie Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny.

Z relacji zamieszczonej w „Rycerzu Niepokalanej” dowiadujemy się m.in., o odświętnie przystrojonym wileńskim dworcu, który witał w tych dniach pątników z całej Polski. Redaktor zaś pisma (niestety anonimowy) wysłany na uroczystości zabrał ze sobą 600 numerów „Rycerza”, które rozdał pielgrzymom. Na łamach pisma złożył także świadectwo, pamięci modlitewnej o czytelnikach franciszkańskiego miesięcznika. „Modliłem się, już nie wiem jak długo było– pisał w swoim reportażu – Wiem tylko, żem również potrzeby naszego „Rycerza” Matce Bożej gorąco przedkładał. I prosiłem, by z bezmiernych bogactw, jaki są w jej posiadaniu, wydzielała hojnie tym wszystkim, co „rycerzowi” życzliwi są, rozpowszechniają go gorliwie i wspierają ofiarami. Wpatrywałem się ufnie w twarz Miłosiernej pani i nie mogłem wierzyć, aby prośbie mej odmówić miała”.

Nazajutrz, 2 lipca 1927 r. odbyły się główne uroczystości koronacyjne. W imieniu Ojca św. dokonał ich kard. Aleksander Kakowski, arcybiskup metropolita warszawski, ostatni prymas Królestwa Polskiego, Członek Rady Regencyjnej (1917-1918). W trakcie uroczystości odnowiono lwowskie śluby Jana Kazimierza złożone przed trzema niemal wiekami Królowej Korony Polskiej. Potwierdzono uroczyście tytuł Matki Bożej Miłosierdzia, już wcześniej nadany przez Papieża Maryi w ostrobramskim wizerunku. Podczas koronacji nałożono na skronie Maryi złote korony, które były wotum Narodu Polskiego za odzyskanie niepodległości po latach zaborów. Niestety w czasie tego doniosłego święta nie dopisała pogoda i całość uroczystości odbywała się w strugach ulewnego deszczu. Nie odstraszyło to jednak wiernych, którzy z gorliwością polecali się opiece Matki Najświętszej. Wysłannik „Rycerza Niepokalanej” tak relacjonował moment koronacji: „Ustawiczna i beznadziejna ulewa siekająca wszystkich i wszystko, co na placu Katedralnym przygotowanem było, budziła wpierw smutek i refleksje ponure… Ale gdy mimo to Obraz na zewnątrz Katedry wyniesiono i Episkopat zajął miejsca na placu sobie wyznaczone, a równocześnie prawie i Rząd polki z premierem i prezydentem Rzeczypospolitej się zjawił, trybuny zaś w dalekim promieniu choć częściowo się wypełniły i obrzęd Koronacji się rozpoczął – nie wypogodziło się co prawda zapłakane niebo, ale rozpogodziły się serca – najzupełniej. (…) salwy armatnie zagrzmiały, a J. Em. Ks. Kardynał Kakowski wśród powiewnych pień korony złote na skroń Matki Ostrobramskiej pozakładał… (…) Po cichej Mszy św. odprawionej pontyfikalnie przez J. Em. Ks. Kardynała Kakowskiego i odśpiewaniu „Te Deum”, ruszył – mimo ulewnego wciąż deszczu – pochód ku Ostrej Bramie. Dla nikogo na świecie w taką ulewę bym nie szedł – dla Ciebie , O Matko Boża Ostrobramska – szedłem. I szły nieprzeliczone tłumy. Bo je przykuwała wzrokiem swym łaskawym Maryja i odejść nie pozwalała…”.

Przemówienie biskupa Kazimierza Michalkiewicza

Podczas uroczystości koronacyjnych płomienne przemówienie wygłosił sufragan wileński bp Kazimierz Michalkiewicz. Zostało w całości opublikowane na łamach „Rycerza Niepokalanej” w jego wrześniowym numerze. W swoim wystąpieniu biskup porównał akt koronacji Matki Bożej Miłosierdzia do pamiętnych ślubów króla Jana Kazimierza złożonych 1 kwietnia 1656 r. we Lwowie, kiedy władca w obliczu wojny ze Szwecją, obrał Najświętszą Maryję Pannę Królową Korony Polskiej. Odwołał się także do wielu łask jakie na wiernych spływały za pośrednictwem Pani Wileńskiej, przywołując zwłaszcza te wydarzenia, kiedy Maryja orędowała za Polskim narodem znajdującym się w niebezpieczeństwie. Po mimo upływu lat wypowiedziane przez bpa Michalkiewicza słowa wciąż wywołują wzruszenie i mobilizują do wdzięczności Panu Bogu za obecność Maryi w trudnych dziejach Rzeczpospolitej. Warto w tym miejscu przywołać więc fragmenty tego wystąpienia: „Wszak pamiętamy – wołał wileński sufragan – jak niedawno wróg już się znajdował na przedmieściach stolicy naszej, a tu na tem miejscu obchodził wzięcie Warszawy. Ale przychodzi dzień 15 sierpnia 1920 roku, dzień uroczysty Wniebowzięcia Maryi – dzień cudu nad Wisła. A w prastarym naszem Wilnie komuż zawdzięczamy, że pomimo takiego prześladowania i ucisku, sponiewierania wszystkiego co katolickie i polskie, myśmy wytrwali w wierze naszej świętej i nie sprzeniewierzyliśmy się naszym ideałom narodowym – jak nie tej Matce Miłosierdzia, co w Ostrej świeci Bramie? Gdy zajrzymy do starych aktów, widzimy, że tej Pani łaskawej, przed która zginali kolana wieszczowie nasi, przed którą naród cały tonął w modlitwach i pieniach pobożnych, zanosząc do jej tronu ostrobramskiego swe łzy i radości, swe bóle, troski, cierpienia i nadzieje – zawdzięczamy najrozmaitsze łaski i cuda dla tych, którzy z wiarą i ufnością w czystem sercu szukali pomocy i opieki w cudownym obrazie. Ale po co mamy szperać w aktach – idźmy raczej do samego źródła tych łask i cudów, do kaplicy ostrobramskiej, do tej żywej księgi, gdzie z sercem wezbranym wdzięcznością, czcią i uwielbieniem dla tej Matki Najświętszej Ostrobramskiej za łzy otarte, za serca ukojone, zamieszczono tysiące wotów na podziękowanie i potwierdzenie otrzymanych łask i cudów doznanych”.

W końcówce swojego wystąpienia sufragan wileński wyraził także przekonanie, że odnowienie podczas uroczystości ślubów Jana Kazimierza okażą się dla polskiego narodu zbawienne i Maryja otoczy swoją opieką wszystkie stany Rzeczpospolitej. Podkreślił, że akt ślubowania zobowiązuje zwłaszcza Polaków do walki z bezbożnym komunizmem i wierności Bożym przykazaniom. Wyraził to słowami: „Ślubujmy, że ze złem, które idzie ze Wschodu i wciska się w ogniska nasze domowe i do warsztatów pracy walczyć będziemy do ostatniej kropli krwi i zwalczać go nie ustaniemy wszędzie i zawsze. Ślubujmy, że do tego złota i do tych drogich kamieni dokładać będziemy skarby tysiąckrotnie droższe, to jest serca nasze – czyny nasze szlachetne, a życie z prawem Bożem i kościelnem zgodne”.

„Dzięki ci Matko za Wilno”

Warto także jeszcze raz wspomnieć, że w gronie dostojników państwowych w uroczystościach brał udział Marszałek Józef Piłsudski. Wśród ostrobramskich wotów, o których w sowim przemówieniu wspominał bp Kazimierz Michalkiewicz, znajduje się także i tabliczka ufundowana w 1919 r. przez Piłsudskiego z napisem „Dzięki ci Matko za Wilno”. Biograf marszałka, legionista i minister płk. Wacław Jędrzejewicz tak wspominał miłość Piłsudskiego do Matki Miłosierdzia: „Miał przez całe swoje życie wyraźny kult do Matki Boskiej Ostrobramskiej. Jej wizerunek wisiał zawsze nad Jego łóżkiem, gdy wybierał się w podróż służbową, czy na wypoczynek, obraz Jej zawsze był przy nim”. Zaś św. Maksymilian Maria Kolbe po śmierci Marszałka tak pisał o jego nabożeństwie do Matki Ostrobramskiej: „Bogarodzica towarzyszyła mu w bojowym marszu ku Polsce Niepodległej. Józef Piłsudski miłość ku Matce Niebieskiej wyssał z piersi swojej ziemskiej matki, która bardzo miłował. Od swojej matki nauczył się też kochać wspólną dla wszystkich ludzi matkę i ukochał Ją w postaci Ostrobramskiej Maryi Panny. I ta miłość towarzyszyła mu przez całe życie. Teraz może łatwiej zrozumiemy dlaczego Matka Boża dała mu złamać hordy bolszewickie w dniu Swojego Wniebowzięcia”

Wśród materiałów biograficznych dotyczących życia Piłsudskiego, znajdziemy także anegdotę, związaną z uroczystościami koronacyjnymi. W związku z feralną ulewą pojawiły się propozycje, aby uroczystości przenieść do wnętrza wileńskiej katedry. Ostateczną decyzję w tym względzie pozostawiono właśnie Piłsudskiemu. Ten jednak postanowił pozostawić je na zewnątrz świątyni katedralnej, a kiedy jeden z księży chciał usłużyć mu parasolem, marszałek miał powiedzieć: „Schowaj, ksiądz ten parasol! Kiedy koronują Królowe Polski – można stać na deszczu! Jestem u Matki Boskiej na ordynansach!”

Cudowne uzdrowienia

Tematyka koronacji obrazu Matki Bożej Ostrobramskiej pojawiała się w kolejnych numerach „Rycerza Niepokalanej” z 1927 r. Zamieszczano w piśmie m.in. zdjęcia Wilna podczas pamiętnych uroczystości. W numerze wrześniowym „Rycerz” doniósł czytelnikom także o cudach jakie miały się wydarzyć podczas momentu nałożenia koron papieskich na cudowny obraz Matki Miłosierdzia. W tłumie pątników rozległ się radosny krzyk niejakiego Michała Żemajtisa, który przybył o kulach na uroczystości z terenów Litwy i cudownie odzyskał władzę w nogach. Drugim pielgrzymem, uzdrowionym tym razem ze ślepoty był Jan Pasiewicz. Według relacji „Rycerza” oba przypadki wywołały poruszenie wśród uczestników koronacji oraz wzbudziły zainteresowanie obecnego tam duchowieństwa i lekarzy.

Matko Miłosierdzia módl się za nami!

Wspominając św. o. Maksymiliana warto wspomnieć, że w roku koronacji Matki Bożej Miłosierdzia, opuścił Grodno i rozpoczął nowe wielkie dzieło w Niepokalanowie. Cuda za wstawiennictwem Maryi zaczęły się dziać w jego życiu z jeszcze większą mocą. To dobra wskazówka dla nas, by zawierzać nieustannie wszystkie sprawy Matce Najświętszej, a Pan Bóg nie zostawi naszego wołania bez odpowiedzi. Prosząc zatem Maryję o błogosławieństwo dla nas i całego narodu, zakończmy zatem tę opowieść, tak jak zakończył swoje kazanie w dniu koronacji bp Kazimierz Michalkiewicz, fragmentem pieśni śpiewanej ongiś przez wszystkich przed obrazem Matki Boskiej Ostrobramskiej, a która zamilkła pod nakazem ciemiężycieli:

Obrono wielka miasta Giedymina

Wilna całego pociecha jedyna

W Twej Ostrej Bramie obrona potężna,

Królowa Polska a Litewska Księżna

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

„Tygodnik Wileńszczyzny”

http://www.tygodnik.lt/201136/

2011-09-04T19:34:00.000+02:00

8 września br. w Ziemi Świetej odprawiona zostanie Msza Św. za wszystkich uczestników Pielgrzymki Suwałki - Ostra Brama, młodzież Salezjańskich Wspólnot Ewangelizacyjnych, uczestników i dobrodziejów Patriotycznej Pielgrzymki Kibiców na Jasną Górę.

Zapraszamy do wspólnej modlitwy w tym dniu.

Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy protestuje wobec zaangażowania telewizji publicznej w promowanie satanizmu.

2011-09-02T13:07:00.001+02:00

"Udział Adama „Nergala” Darskiego - zdeklarowanego satanisty i wroga chrześcijańskich wartości - w programie „The Voice of Poland”, który będzie miał emisję w TVP2 jesienią tego roku, stoi w sprzeczności z „Misją Telewizji Polskiej jako nadawcy publicznego”. Przede wszystkim z tymi zapisami uchwały Zarządu TVP z roku 1994 pt. „Misja Telewizji Publicznej jako nadawcy publicznego”, które odwołują się do wartości chrześcijańskich i narodowych."

W poście linki do listy poparcia oświadczenia oraz do całego tekstu.

Link do listy poparcia oświadczenia KSD:

http://www.ksd.media.pl/component/petitions/?view=petition&id=15&start=540

Link to pełnego tekstu oświadczenia KSD:

http://www.ksd.media.pl/component/content/article/1-news/393-ksd-protestuje-wobec-promocji-satanizmu-w-tvp

20 rocznica powstania Linuksa.

2011-08-25T22:32:00.000+02:00

"Właśnie piszę (wolny) system operacyjny (dla zabawy, nie będzie wielki i profesjonalny jak gnu) dla klonów AT 386(486)..."

Tymi słowami Linus Torvalds rozpoczął list wysłany 26 sierpnia 1991 r. na grupę dyskusyjną comp.os.minix. Jutro mija 20 lat od dnia, w którym zaczęła się historia wolnego i otwartego systemu operacyjnego Linux. Dwie dekady to czas, w którym prosty program obsługujący jedynie sprzęt komputerowy studenta Uniwersytetu Helsińskiego rozwinął się do niespotykanie nigdzie indziej obszarów zastosowań: od zegarków i kuchenek, poprzez systemy samochodowe i telefony, do komputerów osobistych i największych superkomputerów akademickich.

Linux jednak to nie jest tylko ciąg symboli języka programowania. To coś więcej zarówno dla jego twórcy, jak i dla tych którzy wykorzystują go do pracy, czy rozrywki.

Linux to historia, jak pasja może ubogacać życie. To także nauka, że można dać coś od siebie nie chcąc nic w zamian. To przykład jak można wyłamać się z przyjętych schematów, nie tracąc wartości i jakości celu, który mamy zamiar osiągnąć. To wreszcie wolność w każdym wymiarze rozwoju technologicznego.

Według różnych danych udział Linuksa w rynku komputerów osobistych wynosi od 1 do około 5%. W systemach serwerowych jest to ponad 20%, a w przypadku obsługi superkomputerów to już ponad 80%. Silny jest także udział w rynku systemów mobilnych, jeśli uwzględnić najpopularniejszy obecnie w tym sektorze Android. Można więc (z lekko przymrużonym okiem) stwierdzić, że póki co Linux ciężko pracuje wykonując najodpowiedzialniejsze zadania, pozostawiając sobie niewiele miejsca na spokojną pracę w domowych i biurowych zaciszach.

Pozostaje więc, z okazji jubileuszu, życzyć Linuksowi jak najwięcej instalacji nie tylko w profesjonalnych laboratoriach informatycznych, ale i również jako prywatnych przedsięwzięć zwykłych użytkowników komputerów.

Wszystkiego najlepszego dla systemu którego użytkowanie staje się hobby!

Paweł Wąsowicz

Z Suwałk do Ostrej Bramy

2011-08-24T21:34:00.000+02:00

Pielgrzymowanie jest czasem specyficznych rekolekcji. Nie odbywają się one w kościele, szkole czy specjalnie do tego powołanym ośrodku duchowości, ale w drodze. Pośród trudu pokonywania kolejnych kilometrów w skwarze słońca, ulewnym deszczu, z odciskami na zmęczonych nogach. Ale jak na ironię, te wszystkie przeciwności wcale nie odstraszają kolejnych chętnych chcących je przeżyć.

W Polsce pielgrzymowanie do sanktuariów maryjnych jest bardzo popularne wśród młodzieży. Wszelkie statystyki pokazują, że młodzi stanowią ok. 70 % wszystkich uczestników. Najbardziej popularne są letnie pielgrzymki na Jasną Górę. Wyruszają prawie z każdej diecezji, a niektóre mają nawet kilku wiekową tradycję. Od 21 lat pątnicy z Polski mają także możliwość wędrowania do Matki Bożej Miłosierdzia w wileńskiej Ostrej Bramie. W tym roku odbywała się ona pod hasłem: „Żyć w komunii z Bogiem”

Odnaleźć na szlaku Chrystusa

Jak mocnym doświadczeniem religijnym jest piesza pielgrzymka wiedzą dobrze ci, którzy chociaż raz się na nią wybrali. Pozostali są w zasadzie skazani na nieudolne próby zrelacjonowania piórem tego, co dokonuje się w sercach pielgrzymów. A zawsze dzieje się wiele. Kto chciał, mógł na pewno podczas wędrowania do Ostrej Bramy na nowo odnaleźć Chrystusa. A Bóg dawał się poznać niezwykle obficie: w codziennej eucharystii, w modlitwie, w dobrych ludziach spotkanych na trasie i w miejscach noclegowych, w braterskiej atmosferze wśród uczestników, w wygłoszonych konferencjach, w sakramencie pojednania, w pięknie przyrody ziemi wileńskiej. Wydaje się, że większość dobrze wykorzystała ten czas łaski dany przez Boga.

Uczestnicy pielgrzymki

W każdej pielgrzymkowej grupie (a jest ich osiem) spotkamy pątników dosłownie ze wszystkich stron Polski. Maryja z Ostrej Bramy gromadzi swoje dzieci, tak jak śpiewamy w pieśni: „od Bałtyku po gór szczyty”. Fakt ten wprowadza w pielgrzymkową wspólnotę piękny koloryt barwnych postaci, ludzi w różnym wieku, „oryginałów”. Ciekawe stają się rozmowy na szlaku: a jak tam u was jest…. Zawiązują się przyjaźnie ludzi z różnych zakątków świata. Bo w pielgrzymce uczestniczą także od lat Ukraińcy, Litwini, Niemcy, Słowacy, czasem Włosi, Anglicy czy Amerykanie.

Chociaż pielgrzymkę organizują salezjanie, swoje grupy mają tu także księża diecezjalni i pallotyni. W tym roku po raz drugi grupę czerwoną prowadzili franciszkanie. Ma ona na tej pielgrzymce swoja legendę. Przez 18 lat bez przerwy animował ją ks. Stanisław Szulc z Wyszkowa. Przez lata pątnicy pod jego duchowym przewodnictwem modlili się o beatyfikację ks. Jerzego Popiełuszki, kard. Stefana Wyszyńskiego, kard. Augusta Hlonda. Organizowali patriotyczne modlitwy na pielgrzymkowym szlaku. Dzisiaj grupa ma już trochę inny charakter, ale pielęgnowanie patriotycznych wartości na wileńskiej pielgrzymce przetrwało.

Chwała Bohaterom – przystanek Koniuchy

Na pielgrzymkowym szlaku znajduje się jedno miejsce, w którym pątnicy w sposób szczególny oddają cześć polskim bohaterom kresowych stanic. W drodze do Solecznik pielgrzymka zatrzymuje się we wsi Koniuchy, która leży na skraju Puszczy Rudnickiej. Na jej mieszkańcach sowiecka partyzantka w nocy z 28 na 29 stycznia 1944 r. dokonała zbrodni ludobójstwa. Otoczono wieś i ok. godz. 5 rano partyzanci przystąpili do ataku. Trwał on do dwóch godzin. W wiosce rozgrały się dantejskie sceny. Napastnicy podpalali pochodniami słomiane dachy domów, zaś do wybudzonych, uciekających mieszkańców strzelano na oślep. Jak ustaliło śledztwo IPN-u, w wyniku akcji sowietów zginęło co najmniej 38 osób, kilkanaście zostało rannych. Część ofiar spłonęła w swych domach, część zginęła od strzału z broni palnej. Wśród ofiar byli mężczyźni, kobiety i małe dzieci. Spalono większość zabudowań, ocalało tylko kilka domów. Atak na Koniuchy przeprowadziła 120-150 osobowa grupa partyzantów sowieckich pochodzących z różnych oddziałów stacjonujących w Puszczy Rudnickiej, takich jak: „Śmierć Okupantowi”, „Śmierć faszyzmowi”, „Piorun”, „Margirio”, oddział im. Adama Mickiewicza. Były one wielonarodowościowe. Należeli do nich m. in. partyzanci żydowscy, uciekinierzy z gett w Kownie i Wilnie.

Przez lata było to miejsce zapomniane. Dziś w Koniuchach stoi monumentalny krzyż z nazwiskami wszystkich ofiar. Pielgrzymi modlę się tu za Ojczyznę i wszystkich naszych rodaków rozsianych po Kresach. Wciąż o nich i ich problemach za mało pamiętamy.

Spotkania z rodakami

Na Wileńszczyźnie w każdej małej miejscowości, największy „twardziel” nie powstrzyma się, od chociaż jednej łezki w oku. Dla Polaków tam mieszkających pielgrzymka jest wielkim wydarzeniem. Niekiedy myślą o niej cały rok. I to nie dlatego, aby móc na chwilę spotkać się z pątnikami z Polski i porozmawiać. Chcą pokazać jak wygląda stara polska gościnność. Oddają wszystko, co mają. Są wioski, w których sołtys każdego miesiąca zbiera pieniądze na przyjęcie gości z Polski.

W każdej wiosce i miasteczku pielgrzymi natrafiają na „powitalne komitety”. Dzieci i młodzież mówią specjalnie przygotowane na tę okazję wierszyki, deklamują wiersze narodowych wieszczów. Śpiewają „Polskie kwiaty” i hymn Polaków na Litwie: „Ukochana moja ziemio – Wileńszczyzny drogi kraj”. Albo ichnim akcentem: „My Polacy z Wileńszczyzny, nas nie mało tutaj jest. Nie jesteśmy na obczyźnie, tu Ojczyzna nasza jest”. Obowiązkowo, każdy komitet powitalny, wita pielgrzymów chlebem i solą, a ksiądz proboszcz obficie kropi wodą święconą. Pielgrzymi wędrują po kwiatowych dywanach, które ciągną się niekiedy przez kilkaset metrów. Na mijanych domach spotkać można polskie flagi i portrety marszałka Piłsudskiego. Dzieci wyciągają rączki po cukierki, a starsi stoją często przy drogach ze łzami w oczach przesuwając paciorki różańca. Proszą, aby ich modlitwę także zanieść do Ostrobramskiej. Mówią o niej „Nasza Pani Wileńska”.

Na postojach chcieliby rozmawiać godzinami. Opowiadają o sobie, o swoich problemach, ale się nie skarżą i nie narzekają. Jeśli ktoś z pielgrzymów chciałby im pomóc, musi zrobić to bardzo dyskretnie. Bo ci ludzie są bardzo honorowi, łatwo można ich zranić.

Żeby godnie przyjąć pielgrzymów na noclegi, bywa i tak, że sami wyprowadzają się do letnich altanek. Każdy nocleg u Polaków jest podobny. Starsi wspominają jak było tu „za Polski”. Opowiadają, kto z ich bliskich po wojnie wyjechał. Wymieniają miejscowości w Polsce, gdzie mieszkają ich krewni. Po obfitej zazwyczaj kolacji, wyciągają albumy ze zdjęciami opowiadając przy tym całe rodzinne historie. Każdy ranek po noclegu u Polaków jest też podobny. Pielgrzymi tak naprawdę budzą się na którymś z kolei postoju.

Miejscowa prasa polska poświęca pielgrzymce miejsce na swojej pierwszej stronie. Dla polskich dziennikarzy to jest także ważne wydarzenie. Dokładnie opisana jest codzienna trasa, zamieszczane są wypowiedzi pielgrzymów. Kiedyś czytając te relacje śmialiśmy się, że relacjonują pielgrzymkę, jak „Wyścig Pokoju”.

Wspomożycielka Wiernych

Pątnicy także pragną zostawić rodakom cząstkę siebie, Polski. Od czterech lat z inicjatywy salezjanina br. Grzegorza Nowaka, salezjańska grupa żółta przy wsparciu pallotyńskiej niebieskiej, zostawia mieszkańcom Wileńszczyzny figurki NMP Wspomożycielki Wiernych, a oni budują jej piękne kapliczki. Gotowe stoją już w kilku miejscowościach – w Kjuciach, Dowgidańcach, Koleśnikach, w kaplicy w Mościszkach. Przez cały rok Polacy spotykają się przy nich na modlitwie czy to różańcowej, czy nabożeństwie majowym. A pątnicy starają się pamiętać o spotkanych rodakach na modlitwie w swoich domach. Tak ta piękna nić wzajemnego wsparcia wciąż się rozwija.

„Gazu, gazu do obrazu”

Do Ostrej Bramy pielgrzymka dociera 24 lipca. Grupa żółta odpaliła w tym roku przy wejściu na wileńską starówkę 21 rac, tyle ile było dotychczas pielgrzymek z Suwałk. Pątnicy kładą się krzyżem na wąskiej uliczce wiodącej do Tej co w Ostrej świeci Bramie. Płynie wtedy wiele łez. Oddają Panu Bogu wszystkie intencje, z którymi wędrowali kilka dni. Swoje i tych, którzy prosili o modlitwę. Na pielgrzymkowym szlaku często podaje się je w czasie wspólnotowej modlitwy różańcowej. Najwięcej jest próśb o zdrowie, nawrócenie członków rodziny, znajomych, o wyleczenie z nałogów, o miłość w rodzinach, znalezienie dobrych mężów i żon, o dar Bożego Miłosierdzia. Dobrze, że przyszli z tymi intencjami właśnie do Wilna. Bo tu Panu Bogu spodobało się w sposób szczególny objawić tajemnicę swojego Miłosierdzia. Bo przecież Pani Ostrobramska, to Matka Miłosierdzia. A kilka ulic dalej, jest kościół św. Ducha, i mały kościółek z obrazem „Jezu Ufam Tobie”. Właśnie w Wilnie Pan Jezus kazał namalować go św. s. Faustynie.

Powrót do domu

Po dwóch dniach pobytu w Wilnie pielgrzymi wracają do domu. W stronę granicy mknie kilkadziesiąt wynajętych autobusów. Powoli zaczynają się już wspomnienia z pielgrzymki. I smutek, że na następną trzeba czekać cały rok…

Tak naprawdę pielgrzymka rozpocznie się jednak po powrocie do domów, kiedy wszystkim przyjdzie się na nowo zmierzyć z życiem. Wtedy trudniej będzie rozpoznać Chrystusa i żyć z nim w komunii, bo już nie będzie tylu życzliwych ludzi, przyjaznej atmosfery, tyle czasu na refleksje i modlitwę. Świat nachalnie proponował będzie inne wartości niż te oparte na Chrystusowej Ewangelii. Wtedy okaże się jakie są owoce pielgrzymowania do Matki Miłosierdzia z Ostrej Bramy.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

„Gazeta Polska”, 24 sierpnia 2011.

www.gazetapolska.pl

Rodzinny piknik z lekcją historii.

2011-08-21T21:37:00.001+02:00

Wczoraj, 20 sierpnia, w sobotnie popołudnie odbyło się pod przewodnictwem wiernych kibiców Lechii Gdańsk spotkanie trójmiejskich środowisk patriotycznych. Obecność na nim gości honorowych - "Żołnierzy Wyklętych" z Narodowych Sił Zbrojnych i Armii Krajowej, na czele z Józefem BANDZO ps. „Jastrząb” – żołnierzem AK, partyzantem 3 Brygady AK „Szczerbca” na Wileńszczyźnie, 5 Brygady AK „Łupaszki” na Podlasiu, Białostocczyźnie i Pomorzu, 3 Brygady NZW „Burego” na Białostocczyźnie, dowódcą patrolu dywersyjnego Okręgu Wileńskiego AK, było niepowtarzalną okazją do uczestnictwa w lekcji prawdziwej historii Wolnej Polski. To niezwykłe wielopokoleniowe spotkanie odbyło się na terenie leśniczówki Gołębiewo w oliwskich lasach.

Zgodnie z piknikowym zwyczajem uczestnicy spotkania mieli okazję do nakarmienia zarówno ciała jak i duszy. Rozpoczęto rodzinną biesiadą przy grochówce oraz pieczonym dziku. Powitaniu uczestników biesiady towarzyszyło przekazanie gościom honorowym upominków w postaci biało - zielnych szalików. Nałożone na mundury kombatantów z NSZ i AK szaliki towarzyszyły obdarowanym przez cały czas trwania spotkania. W dowód uznania za wkład w umacnianiu polskiego patriotyzmu i polskich tradycji narodowych zgromadzeni żołnierze uhonorowali organizatorów spotkania pamiątkowymi pucharami oraz dyplomami Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej.

Po wspólnej uczcie i krótkiej uroczystości wymiany upominków nastąpił czas prawdziwej, pisanej życiorysami uczestników, lekcji historii. Przedstawiciele kombatantów NSZ i AK świadczyli historię bohaterów narodowych w walce o wolną i niepodległą Polskę. Pomiędzy kolejnymi świadectwami odbył się recital pieśni o Żołnierzach Wyklętych w wykonaniu gdańskiego poety i pieśniarza Andrzeja Kołakowskiego, odznaczonego Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za działalność opozycyjną w czasach PRL-u. W kuluarach odbywały się osobiste dyskusje pomiędzy zebranymi na tematy ważne z punktu widzenia świadomości historycznej Polaków i pamięci o bohaterach narodowych.

Charakter spotkania nie miał wymiaru politycznego i takie też ono było w rzeczywistości. Nie mniej jednak uczestnicy pikniku mieli okazję do złożenia podpisów poparcia pod listami różnych ugrupowań z prawej strony sceny politycznej, które mają zamiar zaproponować swoich kandydatów w najbliższych wyborach parlamentarnych. Z tej perspektywy, obserwując jak wszyscy uczestnicy są zjednoczeni wokół nadziei o Wolnej Polsce i jak wielu z nich potrafi dzielić się ze względu na różne myśli polityczne, nasuwa się refleksja o tym, jak bardzo sami sobie odbieramy skuteczność w umacnianiu ważnych (i wspólnych dla nas wszystkich) wartości. Powinniśmy się raczej jednoczyć wokół historii, a nie dzielić wokół polityki.

W imieniu swoim, żony i córki serdecznie dziękuję organizatorom i uczestnikom tego spotkania za niepowtarzalną lekcję tradycji i patriotyzmu. Mam nadzieję, że dana nam będzie możliwość powtórki przynajmniej w takim gronie jak wczoraj.

Poniżej przedstawiam krótką fotorelację z pikniku (autorem zdjęć jest Mariusz A. Roman, http://mariuszromangdy.blogspot.com/).

Paweł Wąsowicz

APEL DO KIBICÓW - gen. Zbigniew Ścibor-Rylski

2011-08-17T22:09:00.000+02:00

Rodzinny piknik z historią.

2011-08-16T22:43:00.000+02:00

Serdecznie zapraszamy na rodzinny piknik z historią organizowany przez kibiców Lechii Gdańsk w sobotę 20 sierpnia o godz. 16.00 w leśniczówce Gołębiewko (koło obwodnicy na trasie z Oliwy do Osowy na ul. Spacerowej). Naszymi gośćmi będą kombatanci NSZ i AK na czele z Józefem Bandzo "Jastrzębiem", żołnierzem wileńskiej 3 i 5 Brygady Wileńskiej AK, który był w osobistej ochronie majora "Łupaszki”. Zapraszamy z żonami i dziećmi. Podczas pikniku odbędzie się także recital pieśni o Żołnierzach Wyklętych w wykonaniu Andrzeja Kołakowskiego.

Tak się bawi Lechia Gdańsk!

2011-08-14T23:14:00.000+02:00

Zdjęcia ogłoszenia, które wisiało prawie miesiąc przy kasach "starego" stadionu Lechii Gdańsk przy ul. Traugutta.

Pierwszy mecz Lechii na PGE Arena - kibice wierni tradycjom z Traugutta.

2011-08-14T21:50:00.000+02:00

Ponad 34 tys. kibiców uczestniczyło w inauguracyjnym meczu na nowym stadionie PGE ARENA w Gdańsku. To historyczny moment dla kibiców gdańskiej Lechii, którzy po raz pierwszy mogli dopingować swoją drużynę na nowym obiekcie. Sportowo meczu nie można ocenić wysoko, o czym między innymi świadczy remisowy wynik 1:1. Na trybunach nie zabrakło jednak pięknego dopingi i wrażeń nie tylko sportowych.

Istniała obawa, podzielana na forach internetowych przez wielu kibiców Lechii, że inauguracja PGE ARENA stanie się okazją do propagandowych działań PO i jej czołowych polityków. Na meczu z Cracovią rzeczywiście pojawił się premier Donald Tusk, były prezydent Lech Wałęsa, prezydent Gdańska Paweł Adamowicz i wielu innych polityków rządzącej partii. Na nowym stadionie przy ul. Pokoleń Lechii Gdańsk 1 spotkała ich jednak niemiła „niespodzianka”. Kibice kilkukrotnie wygwizdali premiera kiedy pojawiło się jego nazwisko lub zbliżenie na telebimie. W ciągu meczu kibice wielokrotnie skandowali także osławione już na polskich stadionach hasło „Donald matole rząd r… kibole”. Szczególnie bolesny dla premiera, który często afiszował się z kibicowaniem „Biało – Zielonym”, był zapewne transparent wywieszony przez gdańskich fanów na stadionie z jego podobizną i hasłem „Nie jesteś, nie byłeś, nie będziesz nigdy kibicem Lechii”. Z promowania propagandy sukcesu w Gdańsku wyszły zatem nici. Gdańscy fani dołożyli zaś kolejną cegiełkę do ogólnopolskich protestów środowiska kibicowskiego wymierzonych w Donalda Tuska i jego gabinet.

ks. Jarosław Wąsowicz

Z dedykacją dla Radosława Sikorskiego

2011-08-13T12:50:00.001+02:00

Błogosławiony Jan Paweł II o Powstaniu Warszawskim

„Powstanie warszawskie miało także kluczowe znaczenie dla Europy drugiej polowy XX stulecia. Jako szczytowy akt walki, którą prowadzili Polacy o swoje niepodległe państwo, stało się ono w pewnej mierze początkiem procesu kształtowania się niepodległych państw na terenie Europy Środkowowschodniej. Proces ten mógł się w pełni zrealizować dopiero po roku 1989, wraz z upadkiem komunistycznego totalitaryzmu, prowadząc do powstania w tej części Europy nie tylko prawdziwie suwerennej Polski, ale także Litwy, Łotwy i Estonii, Białorusi i Ukrainy, a na południu Czech, Słowacji i Węgier. Jeśli Europa ma stać się „ojczyzną ojczyzn”, jest rzeczą konieczną, ażeby prawo narodów, które w tym procesie doszło do głosu, spotkało się z poszanowaniem całej wspólnoty europejskiej.”
Jan Paweł II, Przesłanie do Polaków z okazji 50. Rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, 1 sierpnia 1994

„Powstanie Warszawskie przeżywałem w Krakowie z ogromnym napięciem modlitwy. Dziś, w 60. rocznicę tego patriotycznego zrywu ku wolności, chylę czoło przed wszystkimi Polakami, aby oddać hołd bohaterom stolicy, którzy podjęli walkę z okupantem o wolność i suwerenność Ojczyzny. Za tych, którzy oddali po bohatersku życie, proszę o nagrodę Pana, a tych, którzy dziś cieszą się wolnością, o którą walczyli, oddaję głęboki szacunek i cześć. Bohaterskiej Warszawie z całego serca błogosławię”
Jan Paweł II 1 sierpnia 2004 r.

Wypowiedź Jana Pawła II o Powstaniu Warszawskim w Radio Wolna Europa
http://www2.polskieradio.pl/powstanie/opowstaniu/artykul108231.html

Warszawscy kibice oddają hołd Bohaterom Powstania Warszawskiego

BOSO DO… TRÓJMIASTA- Wojciech Cejrowski w Gdańsku

2011-08-13T12:25:00.001+02:00

12 sierpnia byłem na występie Wojciecha Cejrowskiego z cyklu „Boso do…”, w gdańskim „Neptunie”. Był to występ typu „stand – up comedy”, który Pan Cejrowski przywiózł do nas z USA.

Jak sam mówi, jest to jego ulubiony typ „spektaklu”, kiedy komediant samotnie z mikrofonem staje naprzeciw widowni i musi ją rozśmieszyć opowiadanymi historiami, najczęściej ze swojego życia, a nie przygotowanymi skeczami. W.C. opowiadał o relacjach damsko- męskich, o zaletach i cechach każdej płci, a także o historiach z męskich toalet. Uchylił rąbka tajemnicy, jak realizowany jest cykl „Boso przez Świat” (aktualnie „Wojciech Cejrowski Boso”) oraz pokazując zdjęcia ze swoich wypraw, opowiadał ”Jak tam jest…” . Krytykował, a raczej wyśmiewał Unię Europejską i jej absurdalne przepisy, oraz przepowiadał jej rychły upadek, za co oczywiście dostawał gromkie brawa. Opowiadał historie ze swoich lotniskowych „przygód”, kiedy to przywoził pamiątki z wypraw, takie jak buty ze skóry kajmana czy aligatora, albo indiańskie dzidy i musiał się tłumaczyć, i spierać z celnikami. A to wszystko dlatego że zwierzęta takie jak Anakonda, czy Kajman, które są szkodnikami, zabijają bydło i atakują dzieci, są chronione w Europie- gdzie nie występują. I taka sama sytuacja jest z tropikalnymi gatunkami drzew. Cejrowski opowiadał także o segregacji śmieci, oraz obalał „teorię” Darwina.

Pierwszy raz na tego typu występnie Pana Cejrowskiego byłem rok temu, bardzo mi się podobało i będę się starał być obecny za każdym razem kiedy przyjedzie „Boso do Trójmiasta”.

Dominik Wąsowicz

2011-06-16T18:56:00.000+02:00

Zapraszamy na spotkanie na falach

Radia Maryja i TV Trwam

z przedstawicielami

Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Kibiców

ks. Jarosława Wąsowicz SDB

"Rozmowy niedokończone"

w niedzielę od godz. 18:15

Dodruk kibolskiego "Nowego Państwa"

2011-06-16T09:40:00.000+02:00

Jak dowodzi "Gazeta Wyborcza" i Donald Tusk kibole to bydło, pozbawione ambitniejszych zainteresowań. Mamy dla nich pewną zagwozdkę: to ci stadionowi "troglodyci" wykupili nakład niezbyt taniego (12 złotych) miesięcznika "Nowe Państwo" zatytułowanego "Polska kibolska" z długimi artykułami dalekimi od sensacyjnych newsów dla konsumentów medialnego chłamu. Dlatego postanowiliśmy o dodruku kibolskiego numeru "NP". Jednocześnie miesięcznik objął patronat nad inicjatywą Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Kibiców "Kibice za bezpieczeństwem" (www.kibicezabezpieczenstwem.pl).

Dodruk ten (po tym, jak sprzedało się 40 tys. egz.) trafił już do saloników prasowych i większych kiosków. Okładkę pisma zatytułowaną "Polska kibolska" narysował najgorszy medialny czarny charakter mediów Staruch, niemniej na łamach pisma wypowiada się też gryzący go po łydkach najgroźniejszy konkurent Litar:)

Roman Zieliński na stronie FanSlask.pl zrecenzował kibolski numer "Nowego Państwa" następująco: "Egzemplarze "Nowego Państwa" są drogie. 12 złotych to sporo kasy. Dwa litry paliwa (i jeszcze zostanie na najtańsze piwo, chyba że benzyna lub "lidlowe" znów POdrożeje). Albo 4 litry mleka z mlekomatu. Wódę na mecie w tej cenie można dostać zależy kto w jakich płynach gustuje. Ale warto te 12 złotówek wydać". Dlaczego? "Na kilkudziesięciu stronach jest i o obecnej wojnie z matołkami, ale można się sporo dowiedzieć o historii naszego ruchu. Oraz zobaczyć coś, czego "elyty" oglądać nie lubią. W tym naszą, antykomunistyczną oprawę z meczu z Widzewem. Po to, żeby teraz móc ją zobaczyć, warto było 35 lat jeździć na wyjazdowe mecze Śląska. A paradoksem historii jest fakt, że gdy za komuny nasz stadion huczał "A na drzewach zamiast liści, będą wisieć komuniści", za co można było pójść siedzieć na kilka lat, ostatecznie nikt z tego tytułu w pierdlu nie wylądował. A gdy teraz u władzy są ci, których te hasła wypchnęły do koryta, za znacznie mniej kontrowersyjne hasełko ludzie lądują na komisariatach i są przez tę władzę karani".

Z kolei autor e-zina "Droga legionisty" napisał o tekstach "NP.": "są prawdziwe, nie naciągane wnoszące coś do obserwacji sprawy wojny rządu z kibicami. Wnoszące prawdę. Bo też nikt nie napisał, że jesteśmy aniołkami. O kibolach wypowiadają się różne osoby (mężczyźni, kobieta) co przynosi nam spojrzenie na "problem" z perspektywy różnych przychylnych naszej sprawie ludzi. Bądź takich opierających się po prostu na prawdzie, a nie na stereotypach".

Informacja o zawartości "NP" jest tutaj:

http://niezalezna.pl/11100-polska-kibolska-w-"nowym-panstwie"

Przegląd recenzji numeru pisma sprzed dodruku można przeczytać tu:

http://niezalezna.pl/11878-dodruk-kibolskiego-%E2%80%9Enowego-panstwa%E2%80%9D

Zaś cytowane recenzje są pod tymi linkami:

http://www.fanslask.pl/?p=6233

http://www.drogalegionisty.fuckpc.com/index.php?option=com_content&view=article&id=699:310511-recenzje-qnowe-pastwoq-miesicznik-qpolska-kibolskaq&catid=44:pozasportowe&Itemid=98

Prosimy wszystkie osoby życzliwe sprawie o rozpowszechnienie informacji o dodruku na portalach i kibicowskich forach, emailami i smsami wśród potencjalnie zainteresowanych znajomych, bo na reklamę w "Gazecie Wyborczej" oraz większości głównych mediów jakoś niespecjalnie liczymy:)

Minister Hall do dymisji!! Pikieta UPR pod Kancelarią Premiera.

2011-06-14T18:40:00.000+02:00

XXI MIĘDZYNARODOWA PIELGRZYMKA PIESZA SUWAŁKI – WILNO (OSTRA BRAMA)

2011-06-12T14:10:00.000+02:00

Wielu z nas, młodszych i starszych, brało kiedyś udział w pieszej pielgrzymce. Chciałbym zachęcić wszystkich do udziału w wyjątkowej Międzynarodowej Pielgrzymce Pieszej z Suwałk do Wilna. Dlaczego Pielgrzymka ta jest wyjątkowa? W Polsce wszyscy pielgrzymują do Czarnej Madonny na Jasnej Górze a my idziemy do tej, co w Ostrej Świeci Bramie. Ważne jest również to, że na drogach Litwy, po której idziemy, można spotkać wyjątkowych ludzi - Polaków i Litwinów, którzy chcą się ubogacić wspólnym spotkaniem. Można przeżyć swoistą lekcję historii i odbyć prawdziwe rekolekcje w drodze. Zapraszam serdecznie do udziału w tej Pielgrzymce.

Rozpoczęcie Pielgrzymki

15 LIPCA 2011 r. - godz. 7.00 - Msza św. w Parafii Matki Bożej Miłosierdzia. W przeddzień o godz. 21.00 odprawimy Apel Maryjny. Do Suwałk trzeba dotrzeć 14 lipca, aby odebrać identyfikator i pakiet pielgrzyma. Wokół kościoła można rozbić namiot lub przenocować na korytarzu w domu parafialnym.

Zakończenie Pielgrzymki jest kilkustopniowe

24 LIPCA 2011 r. - godz. 14.30 (czasu litewskiego) - uroczysta Msza św. przed cudownym obrazem Matki Bożej Miłosierdzia w Ostrej Bramie. Pielgrzymi, którzy zapisali się na powrót autokarem w tym dniu, wracają po południu do Suwałk lub Warszawy.

25 LIPCA - dzień przeznaczony na zwiedzanie. Będą zorganizowane wycieczki po Wilnie i do różnych miejsc na Litwie.

26 LIPCA - rano po Mszy św. w kościele Matki Bożej Królowej Pokoju w Nowej Wilejce powrót autokarami do Polski. W Suwałkach będziemy około południa. Powrót nie jest obowiązkowy można pozostać w Wilnie.

Zapisy na pielgrzymkę

W parafii Matki Bożej Miłosierdzia w Suwałkach - Salezjanie Księdza Bosko – do 14 lipca 2011

Zapisać się można osobiście, przez Internet lub drogą korespondencyjną. Kartę zgłoszenia, jak również szczegółowe informacje można wydrukować ze strony internetowej pielgrzymki: www.suwalki-wilno.salezjanie.pl.

Wszystkich, którzy z różnych względów, nie będą mogli pielgrzymować fizycznie, zachęcamy do dokonywania zapisu na pielgrzymkę duchową. Nasze zaproszenie szczególnie kierujemy do osób doświadczających krzyża cierpienia: chorych, przykutych do szpitalnych łóżek, w podeszłym wieku, samotnych i opuszczonych, jeżeli pragniecie swoje cierpienie ofiarować za siebie i innych, poproście osoby sprawne, aby Was zapisały na szlak pielgrzymowania w duchowej łączności do naszej Matki Miłosierdzia. Tę duchową łączność, będziemy podtrzymywali na trasie poprzez codzienną modlitwą za Was i Wasze rodziny, podczas Apelu Maryjnego, jak również niosąc Wasze intencje przed Cudowny Obraz Matki Bożej Miłosierdzia w Ostrej Bramie. Wasza duchowa obecność na trasie pielgrzymki będzie wsparciem i umocnieniem dla zmierzających ku Ostrej Bramie pątników. Aby jak najlepiej przeżyć te rekolekcje w drodze, niezbędne jest Wasze duchowe wsparcie.

Kierownik Pielgrzymki

Ks. Tomasz Pełszyk sdb

16-400 Suwałki, ul. Prymasa St. Wyszyńskiego 3

suwalki-wilno@salezjanie.pl

tel. 87 567 18 26 lub tel. kom. 602 121 646

Odnaleźć swoje miejsce w Kościele

2011-06-06T17:00:00.000+02:00

Główna myśl wychowawcza św. Jana Bosko wyrażona w haśle „być dobrym chrześcijaninem i prawym obywatelem”, zakładała integralny rozwój młodzieży, który obejmuje wszystkie sfery życia: zarówno te duchowe, jak i materialne, związane z naszą codzienną egzystencją i przynależnością do konkretnej społeczności.

Była to myśl niezwykle świeża i potrzebna w świecie, który w czasach współczesnych ks. Bosko, przeżywał niezwykły i wielotorowy rozwój. Potrzeba było chrześcijańskiej odpowiedzi na przemiany, które dokonywały się w przestrzeni myśli, nauki, techniki, także w dyskursie na polu religijności człowieka. Wiek XIX to przecież czas, w którym wraz z rozwojem cywilizacyjnym postępowała laicyzacja społeczeństwa, często negowano religię jako taką, a chrześcijaństwo w szczególności. Wzmocnienie więc w słabych duszach katolickich nie tylko wiary, ale i wiedzy o Kościele stało się potrzebą chwili. Ksiądz Bosko nie szczędził sił, aby podjąć się tego wyzwania. Wyszedł z wieloma inicjatywami na polu wychowania religijnego, od propagowania katechizmowych prawd wiary i indywidualnej pobożności począwszy, poprzez szerzenie prasy i wydawnictw katolickich, na zaangażowaniu w działalność stowarzyszeń, wspólnot i ruchów religijnych skończywszy. Te ostatnie były żywo obecne w oratorium ks. Bosko, żeby wspomnieć chociażby Towarzystwo Niepokalanej założone w 1856 r. przez św. Dominika Savio i grono jego przyjaciół, którego zadaniem był apostolat dobrego przykładu. Przestrzeń do pogłębiania swojej religijności a także bezpośredniego włączania się ludzi świeckich w misję Kościoła dawało także założone w maju 1876 roku Stowarzyszenie Pomocników Salezjańskich (dziś funkcjonujące pod nazwą Salezjanie Współpracownicy). Wielu widzi dziś w tej gałęzi Rodziny Salezjańskiej prekursora Akcji Katolickiej, która rozwinęła się niezwykle twórczo w Kościele w I połowie XX w.

Prymas August Hlond promotor laikatu w polskim Kościele

W sposób doskonały misję pobudzania świeckich do zaangażowania w życie Kościoła zaproponowaną przez ks. Bosko realizował w swoim duszpasterskim posługiwaniu kard. August Hlond prymas Polski. 5 lipca przypadnie 130 rocznica urodzin tego wielkiego salezjanina i hierarchy Kościoła, która staję się okazją do przypomnienia jego wkładu w promocję laikatu. Gorliwością w tym względzie August Hlond odznaczał się jeszcze jako kleryk, kiedy w 1901 objął redakcję „Wiadomości Salezjańskich”, pisma promującego myśl wychowawczą ks. Bosko i rozwój jego dzieł młodzieżowych, kierowanego głównie do polskich Pomocników Salezjańskich. Zdołał wówczas utrzymać pismo na dotychczasowym wysokim poziomie, zdobyć wielu nowych współpracowników i sympatyków dla posłannictwa salezjańskiego. Także jako wieloletni przełożony dzieł salezjańskich potrafił bardzo dobrze współpracować z ludźmi świeckimi na wielu płaszczyznach, co sprzyjało nie tylko rozwojowi naszych zakładów, ale także pogłębieniu religijności i więzi z Kościołem tych, którzy razem z salezjanami włączali się w dzieło wychowania młodzieży.

Wszystkie doświadczenia wyniesione z posługi duszpasterskiej w macierzystym Zgromadzeniu Salezjańskim August Hlond umiał później wykorzystać w swojej posłudze biskupiej i prymasowskiej i wielokrotnie się do niego odwoływał. Przywołajmy w tym miejscu chociażby fragment wypowiedzi kard. Hlonda skreślonej z okazji kanonizacji ks. Bosko w 1934 r. Tak wówczas pisał o ks. Bosko: „Jego niezmiernie bogata działalność była z istoty swojej budowaniem nowych czasów w oparciu o ducha Chrystusowego. Do tego zadania powołał swoje ruchliwe Zgromadzenie. Do tego zadania szkolił młodzież. Do czynnego współudziału upatrzył Salezjańskich Pomocników. O nich pisał, że nadejdzie czas, w którym zadania Pomocników staną się obowiązkiem każdego dobrego katolika. Tak przewidział i przepowiedział wiek Akcji Katolickiej w jej dzisiejszym znaczeniu. Szkolił bohaterów pracy. Urabiał męczenników kapłańskiej i katolickiej działalności. (…) Nadchodzącą przyszłość Kościoła przewidział jako kolosalny, solidarny czyn hierarchii i laikatu w służbie Chrystusa. Po okresie bohaterskich i męczeńskich zmagań w obronie wiary Oblubienica Chrystusowa przyoblecze się w takie blaski chwały, jak rzadko kiedy w minionych wiekach. Na to jest nastawiona działalność św. Jana Bosko. Takie było i jest jego posłannictwo w życiu Kościoła”.

Długo można by wymieniać zasługi kard. Augusta Hlonda w promocję laikatu w polskim Kościele i inicjatywy podejmowane na rzecz formacji chrześcijańskiej wiernych. Dość wspomnieć, że jako pierwszy biskup katowicki w 1923 r. powołał do życia tygodnik katolicki „Gość Niedzielny”, który dzisiaj zdobywa rekordy popularności. Jako prymas Polski Hlond w okresie międzywojennym organizował wiele zjazdów katolickich, kongresów eucharystycznych, bardzo wydatnie wpierał rozwój Akcji Katolickiej i innych organizacji świeckich katolików, w tym m.in. Katolickich Stowarzyszeń Młodzieży Męskiej i Żeńskiej czy też polskie harcerstwo, które w znacznym stopniu realizowało wówczas swój ideał wychowawczy w oparciu o wartości chrześcijańskie. W swoim nauczaniu pasterskim wielokrotnie zwracał uwagę na potrzebę religijnej formacji polskiego społeczeństwa i zaangażowania wiernych w realizację misji Kościoła w świecie współczesnym. Podobna postawę kard. Hlond przyjął także po 1945 r., kiedy Kościołowi przyszło się zderzyć z ateistycznym systemem komunistycznym. Prymas starał się bronić racji katolickiego społeczeństwa w trudnym dla niego położeniu, wpierać katolickie stowarzyszenia, wydawnictwa, odbudować życie religijne w Polsce podnoszącej się z wojennej pożogi. Pamiętać należy, że swoją duszpasterską troską ogarniał nieustannie polskich emigrantów rozproszonych na całym świecie. Z troski o ich zbawienie, pod hasłem „Na wychodźstwie polskie dusze giną”, dla duchowej opieki nad Polonią założył Towarzystwo Chrystusowe.

Odnaleźć swoje miejsce w Kościele

Prężny rozwój życia religijnego dokonujący się wśród wiernych poprzez różne stowarzyszenia, ruchy czy wspólnoty formacyjne przetrwał nie tylko czasy wojny, ale i komunistycznej dyktatury. W wymiarze globalnym został spotęgowany po Soborze Watykańskim II. W tym względzie Kościół posoborowy odniósł chyba najwięcej sukcesów. Ojciec św. bł. Jan Paweł II w adhortacji „Christifideles Laici”, która ukazała się dwadzieścia lat po zakończeniu soboru pisał m.in.: „W czasach najnowszych zjawisko zrzeszania się katolików świeckich ożywiło się i przybrało charakter szczególnie zróżnicowany. Jeśli bowiem zrzeszanie się wiernych zawsze było w jakiś sposób obecnym w historii Kościoła, o czym świadczą po dziś dzień rozmaite bractwa, trzecie zakony i stowarzyszenia, to niezwykle ożywienie w tej dziedzinie nastąpiło w czasach najnowszych, kiedy to powstały i rozszerzyły się liczne i bardzo zróżnicowane formy zrzeszeń: stowarzyszenia, grupy, wspólnoty i ruchy. Możemy wręcz mówić o nowej epoce zrzeszeń katolików świeckich. Istotnie, obok zrzeszeń tradycyjnych, a niekiedy wprost z ich komunii wyrosły nowe ruchy i stowarzyszenia, o specyficznym charakterze i celach: wielkie jest bowiem bogactwo i wielorakie zasoby, którymi Duch Święty ożywia Kościół; wielkie też są zdolności organizacyjne i wspaniałomyślność laikatu (ChL, 29)”.

Polska pod względem zaangażowania świeckich w działalność formacyjną w różnego rodzaju duszpasterstwa, wspólnoty czy stowarzyszenia katolickie stanowi fenomen na duchowej mapie Europy. Wachlarz wspólnot, które zwłaszcza po 1989 r. zaistniały w polskim Kościele, jest niezwykle szeroki i stanowi atrakcyjną propozycję dla chrześcijanina pragnącego poświęcić swój czas na formację i włączenie się w misję Kościoła. Wystarczy spojrzeć na salezjańskie „podwórko” i przywołać w tym miejscu cieszące się dużym zainteresowaniem grupy wolontariuszy misyjnych, salezjańskie wspólnoty ewangelizacyjne (Pustynia Miast, Salezjańska Pielgrzymka Ewangelizacyjna i Saruel), SALOS, salezjańskie harcerstwo, rosnące w siłę Stowarzyszenie Salezjanów Współpracowników a przede wszystkim wciąż rozwijające się oratoria z rzeszą uformowanych animatorów, którzy w duchu ks. Bosko, pragną pomóc odnaleźć młodym ich miejsce w Kościele. Każdy, kto pod salezjańskimi sztandarami pragnie przeżywać swoją wiarę, wśród tych licznych wspólnot i grup znajdzie taką, która najlepiej będzie odpowiadała jego oczekiwaniom.

Niezła kondycja zaangażowania świeckich w życie Kościoła nie może jednak uśpić naszej gorliwości w budowanie eklezjalnej świadomości. Wyzwań jest wiele. Życie publiczne wciąż domaga się świadków wiary, którzy bez pardonu odwoływać się będą do programu życia opartego na bożych przykazaniach. Świeccy, których „godzina wybiła” w czasie Soboru, także i dziś powinni bardziej świadomie i odpowiedzialnie kształtować swoją codzienność, wnosząc weń „blask prawdy” Ewangelii Jezusa Chrystusa. I do takiego zaangażowania powinniśmy wychowywać naszą młodzież.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

„Magazyn Don Bosco”, nr 6 (2011)

Zachęcamy do kupienia czasopisma w sieci EMPiK

lub w każdej placówce salezjańskiej.

Polska kibolska w "Nowym Państwie"

2011-05-26T08:37:00.000+02:00

Od czwartku 26 maja w sprzedaży numer miesięcznika "Nowe Państwo" poświęcony kibicom i napisany przez samych kibiców, zarówno aktywnych, jak i "pikników". Zbiór publicystyki kibolskiej, jakiego jeszcze w polskiej prasie nie było. Odtrutka na propagandę "Gazety Wyborczej", nagonkę rządu Tuska i bełkot telewizyjnych celebrytów.

W numerze m. in.:

Okładka: "Polska kibolska", rysunek Piotra "Starucha" Staruchowicza specjalnie dla "Nowego Państwa".

"Litar" i "Staruch" opowiadają o swojej pasji. Kim są dwa najgorsze czarne charaktery polskich mediów? Jak po raz pierwszy trafili na Bułgarską i Łazienkowską i zarazili się kibicowaniem? Jak z obiecujących niegdyś studentów Akademii Ekonomicznej i Akademii Sztuk Pięknych wyrośli w mediach na groźnych hersztów "stadionowych bandytów"? Jakie kibolskie wartości są dla nich ważne? Co myślą wzajemnie o sobie?

"Dufo" prawdziwa opowieść o ś. p. Tadeuszu Duffeku (1968-2005), legendarnym królu kibiców Lechii Gdańsk. Od poprawczaka i chuligaństwa, przez walkę z komuną, wyciąganie A-klasowej Lechii z niebytu, po order od prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

"Kibol to brzmi dumnie" - rozmowa z Jerzym Dudałą, socjologiem, kibicem Zagłębia Sosnowiec, autorem książki "Fani chuligani. Rzecz o polskich kibolach": "Ten rząd się ich po prostu boi. Dlatego, że są to ludzie idei, którzy potrafią się zorganizować i w sposób prześmiewczy ukazać nieudolność rządzących".

"Szacunek ludzi ulicy"- Piotr Lisiewicz, znany z happeningów Akcji Alternatywnej Naszość dziennikarz "Gazety Polskiej" i kibic Lecha Poznań o tym, jak "Gazeta Wyborcza" oskarżyła go o wspieranie "stadionowych bandytów" oraz bycie "piewcą kibolstwa": "O ile dla tabloidów okładki o krwawych bandytach stadionowych to sensacja, na której chcą zarobić, to dla <> to wojna ideologiczna. Związana z faktem, że zwykły kibic, daleki od polityki, woli obchodzić Święto Niepodległości, niż
pójść na marsz równości".

"Futbolowa wojna prewencyjna" - prof. Andrzej Waśko, kibic Wisły Kraków, o prawdziwych przyczynach wojny rządu z kibicami: "W sprawie kibiców normalni ludzie nie znają faktów, sprzecznych z obrazem, którym są na co dzień karmieni przez media. Natomiast właściciele tych mediów znają te fakty i już dawno zdali sobie sprawę, że to, co naprawdę w ostatnich latach działo się na piłkarskich trybunach, jest sygnałem ważnego procesu społecznego, który długofalowo może się okazać dla niebezpieczny dla
ich interesów i pozycji w układzie władzy".

"Haratanie w kibica, czyli premier na wojnie" Michał Rachoń, ekspert rynku sportowego i dyrektor w agencji marketingu sportowego o tym, po co rządowi była "prowokacja bydgoska", o języku antykibicowskiej propagandy, o geografii patologicznych lobby wokół polskiej piłki oraz o marketingowych błędach Tuska, które mogą go kosztować władzę.

Jak kibicował "Kisiel"? Stefan Kisielewski, jeden z najwybitniejszych polskich felietonistów XX wieku, był aktywnym kibicem. Pisał: "Gdy widzę wytwornego starszego pana tłoczącego się na stadionie Wisły pospołu z obszarpanym młokosem, doznaję wzruszającej sympatii, sympatii i uczucia solidarności wobec nich obu i wobec nieprzeliczonych tłumów falujących naokoło; wszyscy jesteśmy ludźmi i wszyscy jako ludzie, pozostaniemy niepoprawnymi nałogowcami przygody - tęsknota za nią nie ustępuje nawet
przed siwymi włosami i zgarbionymi plecami".

"Race odpalone dla księdza Jerzego" wspomnienie o tym, jak kibice upominali się o prawdę o zamordowanym przez komunistów księdzu Jerzym Popiełuszce, autorstwa księdza Jarosława Wąsowicza SDB, kibica Lechii Gdańsk, organizatora pielgrzymek kibiców na Jasną Górę.

"Justynian matole, twój tron obalą kibole" Urszula Radziszewska o tym, jak bizantyjski cesarz Justynian wypowiedział wojnę kibicom wyścigów rydwanów, za co bogowie pokarali go dżumą.

Galeria zdjęć z opraw patriotycznych

"Nowe Państwo" to miesięcznik, który można kupić za 12 złotych w empikach, salonikach prasowych i większych kioskach. Wchodzi on w skład Strefy Wolnego Słowa razem z m.in. portalem Niezależna.pl i tygodnikiem "Gazeta Polska" mediami od lat wspierającymi kibiców.

II Marsz dla Życia i Rodziny w Gdańsku

2011-05-23T22:55:00.000+02:00

Już po raz drugi ulicami Gdańska przeszedł "Marsz dla Życia i Rodziny". Wczoraj (22 maja) prawie 3 tysiące osób na ulicach Starego Miasta manifestowało radosną kulturę życia! Nie zabrakło również i nas - rodzin Unii Polityki Realnej - wiernych obronie godności życia, małżeństwa i rodziny.

Organizatorami Marszu byli: Stowarzyszenia Rodzinne Archidiecezji Gdańskiej wraz z Duszpasterstwami działającymi na terenie Archidiecezji Gdańskiej oraz Wydziałem Katechetycznym i Duszpasterskim Kurii Metropolitalnej Gdańskiej. Patronat nad nim objął abp Sławoj Leszek Głódź. Marsz odbył się pod hasłem: "Błogosławiony Jan Paweł II - promotor godności życia i rodziny”.

Zapraszam na krótką fotorelację z naszego uczestnictwa w tym wydarzeniu.

Przyjdź na manifestację Unii Polityki Realnej pod hasłem "Minister Hall do dymisji!"

2011-05-23T20:48:00.000+02:00

Protestujemy przeciw totalitarnym zapędom ministerstwa edukacji. Spotykamy się 1 czerwca 2011 o godzinie 12.00 przed gmachem Urzędu Rady Ministrów, Al. Ujazdowskie w Warszawie! Dołącz do nas!

Oświadczenie Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Kibiców

2011-05-17T19:50:00.000+02:00

Szanowni Państwo,

zwracamy się w imieniu Ogólnopolskiego Związku Stowarzyszeń Kibiców – organizacji łączącej pracę kilkudziesięciu Stowarzyszeń Kibiców w całej Polsce. Wydana niedawno przez rząd pokazowa wojna, to wydarzenie w demokratycznym kraju niespotykane. Zwykli kibice stali się wrogiem publicznym numer jeden. Nie zważając na obowiązujące prawo oraz gwałtownie malejące wskaźniki naruszeń porządku na stadionach publikowane przez Policję postanowiono zniszczyć i rozbić ruch kibicowski w Polsce.

Stowarzyszenia Kibicowskie i nieformalne grupy współpracujące z OZSK podjęły decyzję o rozpoczęciu protestu do czasu zaprzestania narastających represji. Podczas nadchodzącej kolejki ligowej na większości polskich stadionów piłkarskich nie będzie prowadzony zorganizowany doping.

Przypominamy, że dzięki najwierniejszym fanom angażującym się w życie kibicowskie swojego klubu – szare trybuny polskich stadionów nabrały kolorytu. Często efektowne oprawy oraz choreografie to jedyny czynnik przyciągający widzów na zaniedbane stadiony i spotkania o wątpliwym poziomie piłkarskim. Stowarzyszenia Kibiców uczestniczą także w życiu lokalnych społeczności organizując na ich rzecz setki akcji rocznie.

Protestujemy przeciwko:

1) odpowiedzialności zbiorowej, która przybrała formę masowego zamykania stadionów i absurdalnego zakazu wyjazdów;

2) zatrzymaniom „w blasku kamer telewizyjnych i fleszy aparatów fotograficznych” przy użyciu Grup Realizacyjnych Policji (przeznaczonych do zatrzymywania szczególnie niebezpiecznych przestępców) osób odpowiedzialnych za oprawy meczowe, odpalenie pirotechniki czy prowadzenie dopingu;

3) wprowadzeniu zasady „zero tolerancji” skutkującej setkami mandatów w całej Polsce za drobne przewinienia popełniane przez kibiców, które na co dzień są niezauważane przez organy ścigania;

4) karaniu za picie alkoholu przed i po meczach w sytuacji gdy Rząd pracuje nad zmianą ustawy mającej dopuścić do sprzedaży piwa na stadionach;

5) wprowadzaniu cenzury na stadionach przez zakazanie prezentowania transparentów dotyczących aktualnej sytuacji społecznej;

6) zakazom stadionowym za okrzyki wynikające z atmosfery i klimatu meczu, które obecne są w życiu codziennym i publicznym;

Nasz protest będzie trwał dopóki instytucje publiczne będą wykorzystywane do prowadzenia wojny przeciwko obywatelom Rzeczpospolitej Polskiej.

Bardzo prosimy wszystkich kibiców o zrozumienie, gdyż walczymy o prawa nas wszystkich. Prosimy również o wsparcie naszej walki, inicjatyw oraz pomysłów. Nie pozwólmy, aby w ramach źle rozumianego interesu politycznego i medialnego niszczono naszą pasję.

Zaznaczamy, że działalność OZSK i środowisk kibicowskich nie jest i nigdy nie będzie w żaden sposób związana z jakąkolwiek partią czy ugrupowaniem politycznym.

Piłka nożna dla kibiców!

Ogólnopolski Związek Stowarzyszeń Kibiców

Zakończenie procesu rogatoryjnego Sługi Bożego ks. Franciszka Miśki SDB

2011-05-17T19:46:00.000+02:00

Uroczystą sesją odbytą w dniu 12 maja 2012 r. w auli szkół salezjańskich w Aleksandrowie Kujawskim zakończony został proces rogatoryjny Sługi Bożego ks. Franciszka Miśki SDB, dyrektora Małego Seminarium „Synów Maryi” w Lądzie w l. 1936-1942, zamęczonego w Dachau w niedzielę Trójcy Świętej 30 maja 1942 r.

Sesji przewodniczył biskup włocławski Wiesław Alojzy Mering, jako że właśnie na terenie Jego diecezji odbywał się proces, który trwał przeszło siedem lat. Księdzu biskupowi towarzyszył cały Trybunał Rogatoryjny, ks. Inspektor Marek Chmielewski, wicepostulator ks. Jarosław Wąsowicz, ks. prof. Tomasz Kaczmarek z Włocławka (postulator I grupy męczenników II wojny światowej wyniesionych na ołtarze w 1999 r. oraz procesu beatyfikacyjnego ks. Jerzego Popiełuszki), współbracia salezjanie oraz młodzież z gimnazjum i liceum Towarzystwa Salezjańskiego.

Przypomnijmy, że starania o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego ks. Miśki podjął w marcu 2001 r. ks. Inspektor Jerzy Worek. Wówczas do Pelplina, do formującej się grupy kandydatów na ołtarze jako męczenników II wojny światowej, przesłana została kandydatura ks. Miśki. Sesja inauguracyjna procesu beatyfikacyjnego naszego współbrata miała miejsce 28 lutego 2004 r. w Lądzie. Kilka miesięcy wcześniej, 17 września 2003 r. w siedzibie Episkopatu Polski w Warszawie rozpoczął się proces całej grupy męczenników, której postulatorem został ks. Wiesław Mazurowski z diecezji pelplińskiej. W tym dniu przysięgę wicepostulatora sprawy ks. Miśki złożył ks. Jarosław Wąsowicz. Od tego dnia do grupy kandydatów na ołtarze z diecezji pelplińskiej dołączyli kolejni Słudzy Boży z kilku diecezji i zgromadzeń zakonnych oraz ludzie świeccy, którzy jak mniemamy, ponieśli śmierć za wiarę podczas II wojny światowej. Oficjalny tytuł procesu pelplińskiego brzmiał odtąd: „PELPLINEN. Beatificationis seu Declarationis Martyrii Servorum Dei HENRICI SZUMAN Sacerdotis Dioecesani Et CXXI SOCIORUM Sacerdotum Dioecesanorum, Religiosorum et Religiosarum Christifidelium Laicorum et Laicarum In odium Fidei, uti fertur, interfectorum”.

Uroczystości w Aleksandrowie Kujawskim rozpoczęły się modlitwą. Następnie wszystkich uczestników przywitał postulator ks. Jarosław Wąsowicz, który po krótce przypomniał sylwetkę Sługi Bożego oraz dotychczasowe prace Trybunału Rogatoryjnego. Następnie delegat księdza biskupa do prowadzenia procesu ks. Miśki - prof. Henryk Stawniak przedstawił wszystkim obecnym przebieg ostatniej sesji, po czym wraz z księdzem Biskupem dokonał ostatecznego przeglądu Transumptu i akt oryginalnych. W dokumentacji złożone zostały stosowne podpisy i pieczęcie. Akta procesowe zostały zamknięte w specjalnych teczkach i zalakowane. Kolejnym punktem było przejęcie oryginalnych akt procesowych przez ks. Biskupa, który zdecydował, że zostaną one złożone w Archiwum Salezjańskim Inspektorii Pilskiej. Wyznaczył też ks. wicepostulatora Jarosława Wąsowicza do przekazania Trybunałowi Pelplińskiemu transumptów akt, co nastąpiło jeszcze w tym samym dniu.

Po zakończeniu czynności formalnych głos zabrał ks. Inspektor Marek Chmielewski, który podziękował J.E. Biskupowi Wiesławomi Alojzemu Meringowi za wyrażenie zgody na prowadzenie procesu ks. Miśki na terenie jego diecezji. Także za zaufanie, jakim obdarzył nasze Zgromadzenie, mianując członkami Trybunału Rogatoryjnego wyłącznie współbraci z naszej Inspektorii. Byli to w kolejności: ks. prof. Henryk Stawniak – delegat biskupa; ks. dr Arkadiusz Domaszk - promotor sprawiedliwości; ks. Władysław Kołyszko – notariusz aktuariusz, ks. Wiesław Jaworski – notariusz adiunkt, ks. Adam Michalski – kursor. Komisję Teologiczno - Historyczną tworzyli ks. prof. Adam Durak (po jego śmierci zastąpił go ks. dr Zenon Klawikowski) oraz ks. prof. Tadeusz Kołosowski, natomiast funkcję tzw. pisarza w procesie pełnił ks. lic. Waldemar Łachut. Ksiądz Inspektor zapowiedział także, że w najbliższym czasie przeprowadzone zostanie rozpoznanie, co do możliwości rozpoczęcia procesu kolejnych współbraci, którzy ponieśli śmierć na początku II wojny światowej – pięciu z Aleksandrowa Kujawskiego i jednego z Rumi oraz wielkiego dobrodzieja salezjanów, dzięki któremu rozpoczęli oni pracę w Aleksandrowie i Lądzie, ks. Franciszka Strzygłowskiego, zamordowanego przez gestapo w Gnieźnie w lipcu 1941 r.

Sesję kończącą proces rogatoryjny zakończyło uroczyste błogosławieństwo ks. Biskupa Wiesława Meringa oraz pamiątkowe zdjęcie wszystkich uczestników ostatniej sesji. Transumpty akt oryginalnych przewiezione zostały do Pelplina, gdzie 24 maja tegoż roku odbędzie się uroczyste zakończenie procesu całej grupy męczenników i przekazanie ich akt do Kongregacji do Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

Dziękujemy współbraciom z Aleksandrowa Kujawskiego za przygotowanie uroczystości i zapewnienie bazy logistycznej. Ks. dyrektorowi Zbigniewowi Adamiakowi za gościnę i nocleg dla całego Trybunału Rogatoryjnego, ks. dyrektorowi Romanowi Jachimowiczowi za przygotowanie poczęstunku, przygotowanie auli na ostatnią sesję oraz zaproszenie na te uroczystości uczniów naszych szkół.

Obrona rozprawy doktorskiej ks. Jarosława Wąsowicza

2011-05-10T19:41:00.000+02:00

Dnia 9 maja 2011 roku w gmachu Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu odbyła się publiczna obrona rozprawy doktorskiej ks. Jarosława Wąsowicza, napisanej pod kierunkiem prof. dra hab. Ryszarda Sudzińskiego. Temat dysertacji brzmiał „Niezależny ruch młodzieżowy w Gdańsku w latach 1981 -1989”. Komisji Wydziału Nauk Historycznych UMK, wobec której odbyła się obrona przewodniczyła prof. dr hab. Zofia Waszkiewicz.

Po powitaniu doktoranta, członków Komisji i licznych uczestników publicznej obrony dysertacji ks. Wąsowicza, prof. Waszkiewicz oddała głos promotorowi, który przedstawił sylwetkę doktoranta. Podkreślił w niej zwłaszcza dotychczasowe zaangażowanie na polu naukowym i społecznym. Wymienił wszystkie ważniejsze publikacje ks. Wąsowicza, który jest autorem lub redaktorem ponad 10 książek. Profesor Ryszard Sudziński zauważył, że niektóre z nich, jak chociażby „Biało – Zielona Solidarność”, doczekały się licznych naukowych recenzji. Na dotychczasowy dorobek składa się także ponad 50 artykułów naukowych, 120 sprawozdań, recenzji i artykułów popularnonaukowych oraz ponad 500 publicystycznych. Promotor wymienił także wszystkie projekty naukowe Instytutu Pamięci Narodowej, w których doktorant brał czynny udział oraz nagrody i odznaczenia przyznane ks. Wąsowiczowi za dotychczasową działalność naukową.

Następnie ks. Jarosław Wąsowicz przedstawił autoreferat swojej pracy, po czym głos zabrali recenzenci pracy: prof. Igor Hałagida z Uniwersytetu Gdańskiego oraz prof. Mirosław Golon z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, które jest jednocześnie dyrektorem gdańskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej. Obaj recenzenci uznali pracę za nowatorską i wprowadzająca do obiegu naukowego wiele nowych ustaleń. Profesor Hałagida podsumowując swoją recenzję podkreślił, że „Autor jest dynamicznym badaczem o sporym (i różnorodnym) dorobku. Jego naukowa i społeczna aktywność dobrze też świadczy o nim, jako o energicznym i aktywnym popularyzatorze historii”. Natomiast pan profesor Golon w podsumowaniu swojej recenzji zauważył, że „dzięki pracy ks. mgra J. Wąsowicza otrzymaliśmy dzieło będące oryginalną autorską próbą przedstawienia dziejów „młodzieżowej Solidarności” w Gdańsku, jak można by określić niezależne ruchy młodzieży w latach osiemdziesiątych. Jest to próba niezwykle atrakcyjna, gdyż autorowi udało się uchwycić szereg różnorodnych nurtów aktywności młodzieży i bardzo rzetelnie je przedstawić. Podjął także starania, aby jak najbardziej krytycznie przeanalizować dostępne materiały, m.in. w celu uniknięcie kreowania nieistniejących bohaterów”. Obaj recenzenci postulowali jak najszybsze wydrukowanie pracy i zgłoszenie jej do konkursu organizowanego przez Europejskie Centrum Solidarności w Gdańsku na najlepsze prace omawiające dzieje oporu społecznego w Polsce w l. 1976-1989.

Po odczytaniu recenzji nastąpiła dyskusja, podczas której pojawiło się także kilka pytań do doktoranta. Ksiądz Wąsowicz krótko ustosunkował się najpierw do recenzji, później także do pytań, które padły z sali.

Następnie Przewodnicząca prof. Zofia Waszkiewicz zamknęła jawną część obrony rozprawy doktorskiej. Komisja Wydziałowa na tajnym posiedzeniu, po dyskusji i głosowaniu przyjęła jednogłośnie obronę rozprawy doktorskiej ks. Jarosława Wąsowicza. Wynik głosowania odczytano publicznie w obecności doktoranta i wszystkich uczestników obrony. Następnie prof. Waszkiewicz poinformowała, że na najbliższej Radzie Wydziału Nauk Historycznych UMK zwróci się o nadanie ks. Jarosławowi Wąsowiczowi stopnia naukowego doktora nauk humanistycznych w zakresie historii.

Spotkanie dopełniło wspólne świętowanie na uroczystym obiedzie. W imieniu współbraci przemówił tu ks. Inspektor Marek Chmielewski, doktorantowi gratulował także promotor i przewodnicząca Komisji Wydziałowej. Na zakończenie ks. Jarosław wszystkim uczestnikom obrony podziękował za wsparcie i życzliwość.

Księdzu Jarosławowi gratulujemy zakończenia kolejnego etapu pracy naukowej i życzymy dalszych sukcesów!

ks. Przemysław Cholewa SDB

Umierała z modlitwą na ustach. Danuta Siedzikówna „Inka” (1928 –1946).

2011-05-02T09:15:00.000+02:00

Większość nauczycieli i wychowawców, którzy wśród młodych ludzi realizują swoje powołanie, zastanawia się pewnie, kim w przyszłości będą ich podopieczni. Czy w życiu dadzą sobie radę? Czy będą korzystać z wiedzy i rad, które przekazują im rodzice i szkoła? Czy będą po prostu dobrymi ludźmi, wartościowymi, wrażliwymi społecznie, którzy przekażą wartości zaszczepione im w młodości kolejnym pokoleniom? Przed tego typu pytaniami stają także salezjanie. Wciąż trzeba szukać skutecznych sposobów, by skutecznie realizować wychowawczą myśl św. Jana Bosko we współczesnym świecie. Niejako potwierdzeniem tezy, że program wychowania ks. Bosko, jest dla młodego człowieka propozycją, która w życiu przynosi zamierzone efekty są historie życia salezjańskich wychowanków, którzy potrafili, jak chciał ks. Bosko, „być prawymi obywatelami i dobrymi chrześcijanami”. Nieprzypadkowo w panteonie świętych Rodziny Salezjańskiej jest tak wielu młodych ludzi, od Dominika Savio pierwszego wychowanka wyniesionego na ołtarze po Zefiryna Namuncurę, wyniesionego na ołtarze 11 listopada 2007 r.

Polskich wychowanków w gronie świętych i błogosławionych Rodziny Salezjańskiej reprezentuje „Poznańska Piątka”. Wychowankowie poznańskiego oratorium w czasie ostatniej wojny dali świadectwo wierności Panu Bogu i Kościołowi. W czasie męczeńskiej drogi, skazani na śmierć za działalność w konspiracyjnej Narodowej Organizacji Bojowej, korzystali z owoców religijnego wychowania pogłębionego przez zaangażowanie w salezjańskie grupy młodzieżowe. W ich celach wisiał obrazek św. Jana Bosko, umierali oddając swoje życie w ręce Maryi Wspomożycielki. Podobnych postaci było więcej. Polska młodzież zdała egzamin z patriotyzmu. Salezjańscy wychowankowie ginęli w Katyniu, walczyli w Powstaniu Warszawskim, prowadzili działalność konspiracyjną w Szarych Szeregach i Armii Krajowej. Wyzwaniem dla historyków Rodziny Salezjańskiej, staje się próba odnalezienia w archiwalnych dokumentach historii życia tych pięknych, młodych ludzi i opowiedzenia jej na nowo, ku pokrzepieniu serc współczesnej młodzieży: że warto żyć inaczej, niż uczy nas świat, że warto być przyzwoitym, że trzeba kochać Kościół i Ojczyznę, jak uczył ks. Bosko.

Jedną z takich postaci, o której chciałbym dziś opowiedzieć, jest młoda dziewczyna – Danuta Siedzikówna „Inka”, która była wychowanką szkoły sióstr salezjanek w Różanymstoku. Przyszła mi na myśl, kiedy zadzwonił kl. Michał – naczelny naszego „Biuletynu”, i powiedział: „Jarek napisz jakiś tekst o naszych wychowankach. Wybierz kogoś, kto będzie pasował do głównego tematu „Biuletynu”, jakim jest MODLITWA”. W pierwszej chwili pomyślałem o „Poznańskiej Piątce”, ale przecież ich historia jest doskonale znana młodzieży SWE, chociażby przez konferencje na pielgrzymce, płytę zespołu New Dey, cykl artykułów im poświęconych w „Kontakcie”. I wtedy przyszła mi do głowy Ona. Nie jest dobrze znana w naszych środowiskach, chociaż za sprawą historyków Instytutu Pamięci Narodowej, ukazał się kilka dobrych artykułów, promujących tą postać, jako wzór patriotycznej postawy młodego pokolenia, które po latach strasznej wojny, stawiło czoła nowemu okupantowi – komunistom. Pomyślałem o niej, kiedy na spotkaniu przedstawicieli samorządów uczniowskich prowadziłem panel na temat patriotyzmu zakończony emisją spektaklu Teatru Telewizji – „Inka 1946”. Kończy go wzruszająca scena egzekucji Inki. Dziewczyna przystąpiła przed nią do spowiedzi. Ostatnią rzeczą, którą uczyniła było ucałowanie krzyża świętego. Umierała z modlitwą na ustach. W tych chwilach kończącego się w tak dramatycznych okolicznościach życia, swoim komunistycznym oprawcom dała świadectwo „prawej obywatelki i dobrej chrześcijanki”. Zatem posłuchajcie opowieści o dziewczynie, która tak jak Wy wzrastała w duchowej szkole ks. Bosko.

Danuta Siedzikówna urodziła się13 września 1928 r. we wsi Głuszczewina k. Narewki na Podlasiu. Do szkoły podstawowej uczęszczała w Olchówce, później naukę kontynuowała w szkole ss. Salezjanek w Różanymstoku k. Grodna. W czasie wojny cała jej rodzina zaangażowana była w działalność konspiracyjną. Ojciec w 1939 r. został deportowany w głąb ZSRR. W roku 1941 udało mu się dotrzeć do Armii Andersa, z którą wyruszył na bojowy szlak. Jednak nadwyrężone zdrowie na Syberii nie pozwoliło mu walczyć o wolną Polskę w żołnierskich szeregach. Zmarł z wycieńczenia w Teheranie. Matka Danuty została rozstrzelana przez gestapo w 1943 r. za wpieranie podziemia. Po tym wydarzeniu dwie najstarsze Siedzikówny: Wiesława i Danka wstąpiły w szeregi AK, gdzie pełniły funkcję sanitariuszek i łączniczek.

W grudniu 1943 r. wieku 15 lat Danka wraz ze swoją siostrą Wiesią zostały zaprzysiężone. Na ręce dowódcy złożyły przysięgę: „W obliczu Boga Wszechmogącego i Najświętszej Maryi Panny, Królowej Korony Polskiej, kładę swe ręce na ten Święty Krzyż, znak Męki i Zbawienia, i przysięgam być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej, stać nieugięcie na straży Jej honoru i o wyzwolenie Jej z niewoli walczyć ze wszystkich sił – aż do ofiary życia mego. Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej i rozkazom Naczelnego Wodza oraz wyznaczonemu przezeń Dowódcy Armii Krajowej będę bezwzględnie posłuszna, a tajemnicy niezłomnie dochowam, cokolwiek by mnie spotkać miało. Tak mi dopomóż Bóg…”. Słowom wypowiedzianej przysięgi pozostała wierna do końca…

W maju 1945 r. „Inka” została aresztowana przez funkcjonariuszy UB wraz ze wszystkimi pracownikami nadleśnictwa Narewka na Podlasiu. Konwój z aresztowanymi został jednak zaatakowany przez żołnierzy AK i tak Danusia dostała się do oddziałów słynnego majora Zygmunta Szendzielarza „Łupaszki”, który dowodził 5 Wileńską Brygadą AK. W zimie pod zmienionym nazwiskiem uczęszczała do szkoły, wiosną 1946 r. wraz z oddziałem stanęło ponownie do walki tym razem na Pomorzu Gdańskim. „Łupaszko” ze swoimi żołnierzami podążył tam w ślad za repatriantami z Wileńszczyzny. „Inka” brała w tym okresie udział w potyczkach z oddziałami MO i w działaniach dywersyjnych skierowanych przeciwko nowym okupantom. W lipcu 1946 r. udała się do Gdańska z rozkazem zakupu map i lekarstw. Została aresztowana w konspiracyjnym mieszkaniu w Gdańsku Wrzeszczu, gdzie z koleżankami z wileńskiej konspiracji śpiewała partyzanckie piosenki. Okazało się, że wpadła w wyniku zdrady innej dziewczyny związanej z oddziałami „Łupaszki”.

Od tej chwili wydarzenia potoczyły się błyskawicznie. Rozpoczęło się śledztwo, w którym oskarżono niespełna 18 letnią „Inkę” o przestępczą działalność w „leśnych bandach”. Pojawiły się w nim absurdalne zarzuty, jak chociażby taki, że ona jako sanitariuszka wydawała rozkazy (sic!) dokonywania mordów na funkcjonariuszach MO. Na łamach gdańskiej gazety „Dziennik Bałtycki”, ukazywały się artykułu szkalujące dziewczynę, zatytułowane np. „Krwawa Inka”, „Osiemnastoletnia dziewczyna katem” i inne. Podczas przesłuchań dziewczynę torturowano i dręczono psychicznie, mimo tego nie podała żadnego ze znanych jej adresów konspiracyjnych ani żadnych danych dotyczących oddziału, w którym służyła. W czasie śledztwa podstawiano też fałszywych świadków jej rzekomych zbrodni. W większości byli to funkcjonariusze milicji i ubowcy. W sfingowanym procesie, który odbył się już 14 dni po aresztowaniu, skazano „Inkę” na karę śmierci.

Na wykonanie wyroku czekała w więziennej izolatce. Zaproponowano jej napisanie listu z prośbą o akt łaski do prezydenta Bieruta. Dziewczyna odpowiedziała, że „komunistycznego prezydenta, agenta gestapo i NKWD, o nic prosić nie będzie”. Pismo napisał za nią obrońca, ale Bierut z prawa łaski nie skorzystał. W tych godzinach oczekiwania na wykonanie wyroku zezwolono jej na przyjście kapłana z sakramentalną posługą. Był nim ks. Marian Prusak (jeszcze niedawno żył i mieszkał jako emeryt na terenie salezjańskiej parafii w Rumi). Wspominał do końca życia wrażenie, jakie wywarła na nim swoją postawą „Inka”. Biła z niej godność, wiara że robi, tak jak należy, że są wartości, dla których nie tylko warto żyć, ale i warto oddać życie. Dziewczyna zawierzyła Panu Bogu całą swoją historię życia w sakramencie pojednania. Poprosiła też księdza, aby przekazał jej babci, że „zachowała się jak trzeba”. Została rozstrzelana 28 sierpnia 1946 r. Do dzisiaj nie odnaleziono miejsca jej pochówku.

Jeden z historyków IPN – Piotr Szubarczyk, który jest wytrwałym promotorem postaci „Inki” wśród młodzieży, napisał w jednej z publikacji, że „Danka Siedzikówna przezwyciężyła młodość i pragnienie życia po to, by być wierną.” Wierności zasadom wyniesionym z rodzinnego domu, z duchowej szkoły ks. Bosko możemy się od tej młodej dziewczyny wszyscy uczyć. Zwłaszcza w czasach, kiedy wierność chrześcijańskim zasadom i nauce Pana Jezusa jest tak trudna.

ks. Jarosław Wąsowicz SDB

Zmartwychwstanie Pańskie 2011 r.

2011-04-23T16:28:00.000+02:00

Z okazji nadchodzących

Świąt Wielkanocnych

wszystkim Czytelnikom i Przyjaciołom naszego bloga składamy życzenia wszelkiej pomyślności na ziemskiej drodze ku wieczności.

Niech Zmartwychwstały Pan blaskiem swojej chwały oświetla Wasze życia w prawdzie i pokoju.

Jarek, Piotr, Paweł i Dominik

Wielkanoc A.D. 2011

Joanna Sinkiewicz zwyciężczynią olimpiady polonistycznej na Wileńszczyźnie!

2011-03-28T18:35:00.000+02:00

Miło nam poinformować, że nasza siostrzenica Joanna Sinkiewicz, została zwyciężczynią XXII Olimpiady Literatury i Języka Polskiego na Wileńszczyźnie. Poniżej zamieszczamy relację o tym wydarzeniu zamieszczoną na stronie www.wilnoteka.lt

Asiu, jesteśmy dumni i gratulujemy!!!!

XXII Olimpiada Literatury i Języka Polskiego

Czy język polski jest jeszcze atrakcyjny dla uczniów szkół polskich? Przyznajmy, nie dla wszystkich, zwłaszcza że władze oświatowe robią wiele, by prestiż języka ojczystego pomniejszyć. Jest jednak okazja, przy której język polski nie tylko znajduje się w centrum uwagi, ale zostaje wręcz wyniesiony na piedestał. To Olimpiada Literatury i Języka Polskiego.

Patronem tegorocznej olimpiady był Czesław Miłosz. „...krajobrazy i być może duchy Litwy nigdy mnie nie opuściły” - te słowa noblisty posłużyły jako motto dla uczestników. Co prawda tylko symbolicznie, bo żaden z nich nie pokusił się o analizę twórczości Miłosza. Jak mówi przewodnicząca komisji oceniającej, dr Halina Turkiewicz, być może uczniów przerosła wielowątkowość tematu. Podczas finałowego etapu pisemnego kilka osób zdecydowało się jednak na interpretację wiersza noblisty.

W finałowych zmaganiach wzięło udział 33 uczestników. Według członków komisji - polonistów z uniwersytetów Wileńskiego oraz Pedagogicznego, a także gości z Komitetu Głównego Olimpiady Literatury i Języka Polskiego w Warszawie - wyłonić najlepszych nie było trudno, gdyż od razu wyróżnili się na tle pozostałych. Większość uczestników prezentowała jednak podobny, wysoki poziom.

„Najbardziej bolesne jest to, że nie możemy wyróżnić tych, którzy zostają poza dziesiątką, bo bywają wśród nich autorzy bardzo dobrych prac pisemnych lub ustnych” - mówi przewodnicząca komisji, dr Halina Turkiewicz. „Oceniamy jednak całość przygotowania, stąd wybór taki, a nie inny” - dodaje.

I miejsce

Joanna Sinkiewicz, Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie

II miejsce

Andrzej Czerniewski, Gimnazjum im. Jana Pawła II w Wilnie

Waldemar Śliżewski, Gimnazjum w Ejszyszkach

III miejsce

Justinas Pieślak, Szkoła Średnia im. Joachima Lelewela w Wilnie

Bożena Szyło, Szkoła Średnia Pawła Ksawerego Brzostowskiego w Turgielach

Jolanta Paluszkiewicz, Szkoła Średnia im. Władysława Syrokomli w Wilnie

Wyróżnienia

Ewa Kulesza, gimnazjum im. Jana Pawła II

Jolanta Kuryło, Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Solecznikach

Hanna Paukszteło, Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie

Marta Sokołowska, Gimnazjum im. Jana Pawła II w Wilnie

Małgorzata Kozicz